Ik besloot het eens over een heel andere boeg te gooien.

Op surfvakantie.

Niets geen ‘paar uurtjes reizen’ om op je verre bestemming aan te komen.

Niets geen hotelletjes met schone badkamers en lakens.

Niets geen uitgebreid ontbijtbuffet.

Niets van dat alles dit keer.

Maar de keiharde realiteit van kramp in al je spieren na het doorbrengen van dik negentien uur in een touringcarbus richting hét surfersparadise van Europa.

De realiteit van stoffige zwarte zandvoeten in een slaapzak met strootjes.

De realiteit van een half uur in de rij staan voor een klein beetje privacy in een douchehokje.

En de hardste realiteit van allemaal: met een eigen wc-rol naar het gedeelde toilet wandelen.

Back to basics. Back to the roots.

De eerste dag wel even wennen en slikken. Dit was compleet anders dan hoe mijn dagelijkse leven er de afgelopen twee jaren heeft uitgezien. Maar kamperen zit in mijn bloed, met mijn ouders heb ik meer dan tien jaar achtereen op de meest uiteenlopende campings gebivakkeerd. Ik liet mij dan ook niet kennen en de pumps, fijne jurkjes en sjieke rokjes (niet handig op het strand) bleven dan ook onaangeroerd in de kast liggen. Daarvoor in de plaats verdwenen er slippers, sneakers en comfortabele ruime broeken en shirts in mijn reistas.

Met vier meiden op surfvakantie. Hieronder een impressie.

-B-

Ik ontwaak door de tropische hitte in mijn tentje. Al om negen uur ’s morgens heeft de zon zoveel kracht dat-ie me mijn slaapzak weet uit te branden. Zonder te douchen (ja; je leest het goed) hijs ik me in mijn bikini en boardshort met Hawaïaanse bloemenprint. Hup je tent uit en ochtendmuf richting het strand; dat schijnt hier de normaalste en daarmee ook de meest handige zaak van de wereld te zijn. Van zonnebrand, zee, zout en camping blijf je nu eenmaal niet schoon. Ik heb dan ook nog nooit zo veel make-uploze en ‘het-maakt-me-geen-drol-uit-hoe-ik-er-uit-zie’ mensen bij elkaar gezien. Welkom in de wereld van de surfdudes en –dudettes. En aangezien ik me hier ook een week lang onder moet scharen, laat ik de mascara voor wat het is (werkt niet, zelfs geen waterproof) en blijft de rest van de week de grote donkere zonnebril dus mijn beste vriend (ook prima tegen het verbergen van wallen trouwens).

Ik schuif aan bij de lange banken en tafels die er in het kamp staan opgesteld. Ik eet een stuk stokbrood en spoel de kruimels weg met slappe lauwe thee. Ik weet dat er deze week voor mij liters factor vijftig zonnebrandcrème doorheen gaan, wil je niet levend geroosterd worden aan zee.

Ondertussen komen ook de anderen duf hun tentjes uitgerold. Half tien, tijd om de surfboards op te halen. Deze moeten dagelijks van en naar het strand gebracht worden. Groentjes zoals wij starten met de zogenaamde longboards, deze hebben een groter drijfvermogen en maken het surfen iets eenvoudiger. Leuk en aardig, maar dagelijks moeten er vier stuks naast de overige strandbenodigdheden (badlaken, parasol, voldoende eten en drinken, etc.) door het bos, over het duin worden gesjouwd. Daar heb ik tot op heden nog de meeste spierpijn aan over gehouden, niet eens van het surfen zelf.

Surfboards bemachtigd. Tijd voor het waxritueel. Voor goede grip op je board dient de bovenkant te worden behandeld met wax (een blokje vast wit spul, nog het meest te vergelijken met vette wasco krijtjes). Sommigen maken hier hele kunstwerken van door er ruitjes- of cirkelpatronen op te tekenen of soms zelfs huisjes. Dit is ook wat er voor zorgt dat surfboards er ‘vies’ uit kunnen komen te zien (iets wat ik voorheen ook dacht; je kunt toch je board wel even mooi oppoetsen! dat je je zelf niet wast is tot daar aan toe.. nu weet ik dat het beide een doel heeft).

De tocht naar het strand, niet iets om naar uit te zien. De boards zijn groot en zwaar. Onderweg smelt de wax op het board in mijn handen om een glibberig vette vloeibare substantie te worden. Puf... kreun... steun... Hoezee. Eindelijk zien we daar de zee.

In de theorieles de dag ervoor leerden we wat goede golven zijn en hoe deze worden gecreëerd, wind speelt daarbij ook een belangrijke rol. Ik zie ze al bulderend kletteren op de kust. Oei. Ik moet denken aan de uitleg van de surfleraren. De beschermende houding die je moet aannemen als je van je plank af dondert. Want golven hebben veel kracht en als je een surfboard tegen je hoofd aankrijgt ben je nog lang niet jarig, laat staan één van de vinnen die onderop het board gemonteerd zijn. Tevens zijn we gewaarschuwd voor giftig prikkende pietermanvissen in het zand die hier nogal eens willen rondscholen.

Nadat we nogmaals de basisprincipes ‘droog’ hebben geoefend in het schurende zand, gaan we de zee in. We beginnen met ‘golven te pakken’ terwijl we nog op onze plank liggen, dit is ook erg leuk en nog makkelijk. Dan breekt de tijd aan dat we gaan moeten leren ‘staan’ op het juiste moment als de golf op je afrolt. Met als einddoel van dit surfkamp drie seconden in de juiste houding blijven staan op je plank. Dat viel nog niet mee. Viel inderdaad, want vallen; dat deden we. ‘Ah mooi golfje, die pak ik.’ WHOESHHHHHH. Dwars over je heen. Een slok zout water perst zich naar binnen; mond, ogen, neus en oren, niets blijft gevrijwaard. En dan is het goed dat de plank met een leash (koord en enkelband) aan je bevestigd is, want anders kon je die honderden meters verderop nog eens uit de zee gaan vissen.

Natuurlijk is er na een uurtje of wat surfen ook tijd om te relaxen. De strijdkreet van de surfers is niet voor niets Hang loose! De meeste tijd brachten we dan ook door, lekker onder elkaar; frisbeeënd, beachballend, potjes kaartend (Koehandel, Boonanza, Alles of Niets), lezend, zwemmend, ijsjes etend, stappend, slapend.

-B-

Het surfen werd hier en daar afgewisseld met stedenstripjes naar onder andere het mooie Franse Biarritz en het schitterende Spaanse San Sebastián.

Naast het vliegen is ook het surfen een ‘way of life’. En ik weet zeker dat als ik straks ooit op de verre bestemmingen kom te vliegen (en daarmee bedoel ik buiten Europa, de Intercontinentale vluchten) ik nog wel weer op een plankje zal kruipen.

Voorlopig niet meer. Vanmorgen vroeg brak uit de bus gekropen in Amsterdam na een slopende nacht toeren. Morgen om zes uur weer aantreden op Schiphol. Terug naar de wereld van de luchtvaart van alledag. Meteen op vierdaagse. Ik heb zeggen en schrijven één nachtje in mijn eigen bed kunnen schrijven.