LIFE OF LENOS

Vlieg online met me mee!

Hou je van vliegen? Hou je van reizen? Dan ben je hier aan het goede adres! In juni 2006 ben ik begonnen aan mijn carrière in de luchtvaart als stewardess. Middels deze site bericht ik de rest van de wereld over mijn reizen en vliegavonturen. Wil je op de hoogte blijven van alles wat ik meemaak? Kom regelmatig even langs!

De mooie foto's bovenaan deze pagina zijn mede mogelijk gemaakt door mijn favoriete site: Airliners.net.

JUN

Mocro tripping - Hoofdstuk 1

Marokko zondag 21 juni 2009

Marokko Hoofdstuk 1. Smaakexplosie

In de bus zit ik als een vreemde eend in de bijt tussen de netjes opgedikte stewardessen in de bus van P30 naar Schiphol Plaza. Als undercover-stess-vakantietoerist. Ik voel me haast ongemakkelijk in mijn slobberende vakantieoutfit en bergkloppers. Inchecken. Bagage afgeven. Instapkaart printen. Net als echte passagiers. Aan boord word ik herkend van mijn site door de steward. Toch niet helemaal undercover. Na drie en een half uur vliegen belanden we in een compleet andere wereld. Daar sta je als toerist. Voor het eerst afdingen op de prijs van de taxirit. Het gaat ons nog niet zo heel goed af. En daar maakt de gehaaide chauffeur in zijn petit taxi gretig gebruik van. Gedropt op het meest grote en drukke plein in de stad. Djemaa el Fna in Marrakech. Het begin van onze reis. Bepakt en bezakt met je schoon ingepakte vakantiespullen. We weten even niet waar we kijken moeten. Perplex. 1001 indrukken.

Zielige aapjes doen verplichte saltokunstjes. Een man op de grond verkoopt oude tanden en kiezen op een vuil kleedje. Een toeteraar bespeelt een duffe wankele slang. De dampend sissende kebabs op de grill maken grote wolken. Bedelaars of afgetrapte sloffen vragen om een aalmoes. De zon brandt op mijn bol. Een zweetdruppel in mijn nek. Schooiende straatkatten proberen met een aandoenlijke blik zich de laatste voedselkruimels toe te eigenen. Familie wesp strijkt neer op het zoete gebak. In klederdracht gehulde Gnaoua muzikanten klepperen er vrolijk op los. Sinaasappelen togenhoog opgestapeld. Drie dirham voor een glas vergeperst sap. Sjacheraars proberen geld te ontfutselen. Carry your luggage? Looking for hotel? Restaurant? Souvenirverkopers lokken je hun tentjes in. Vriendelijkheid en hulpvaardigheid heeft voor toeristen zijn prijs. Toeterende brommertjes scheuren door de mensenmassa's.

"You are very beautiful! Holland? Beautiful as Beatrix!"
"Hey Miss Flower, nice hat!"
"Holland? How are you! Coffeesjop!"
"Eeh-eeh, oeh-oeh henna miss henna?"
"Where are you from? Spanish? Holland? Here better food than Cas Spijkers!"
"Come to my shop. Come in! Just-look, just-look."
"Spesjal prais for joe! No toeristprais. Special prais."
"Are you sisters? No twins!"
"Hiddink. Van Gaal. Is good!"
En voor je het weet sta je leren babouches slippers te passen die je helemaal niet wilt kopen in de toko van de buurman, die ook z'n broer is. Tot zo ver het Engels. De rest ging in het Frans. En het voor ons onverstaanbare Arabisch.

Toeteren is hier een tweede natuur. Het lijkt te zeggen; pas op, ik kom eraan! Elk voertuig bezit een claxon, of het nu om een auto, brommer of ezel en wagen gaat. Kabaalmakend het leven door. Een kakafonie van geluiden die altijd voor een levendige drukte zorgen. En ook wij verdwalen net al de andere toeristen in de wirwar van straatjes, steegjes en pleintjes. Waren we hier niet net ook? Het lijkt hier ook zo op elkaar. Rechtsaf nu toch? Het plan om een fontein en een moskee te bekijken eindigt in een bezoek aan de leerlooierij, omdat we onverhoeds geheel aan de andere kant van de stad beland zijn. Ook leuk!

Badii Palace. Een verdiende oase van rust en stilte tussen de drukke stoffige straten. We genieten van zoetsappige zwarte kersen in de schaduw van de oude muurfunderingen. Net gekocht van een straatverkoper. Op de roestige oude weegschaal dient het lood als tegengewicht. Ooievaars hebben dit monumentale onderkomen als hun favoriete broedplaats gekozen en zeilen massaal klapperend door de lucht. Even voor vijf uur 's middags. Nog steeds heet. Uit krakende boxen wordt met lange uithalen opgeroepen tot het middaggebed. Het weerklinkt als echo's tegen tegen te tomben en het afgebrokkelde steen. In deze omgeving krijgt het zo iets griezeligs, onheilspellends. In de boomgaard vinden we een rimpelige sinaasappel.

-----

Al na een paar dagen zijn we de toeristische voorwaardelijke gastvrijheid beu. We verkiezen de hectiek van Marrakech voor de serene kalmte van Essaouira. Een comfortabele bus brengt ons er in drie uur heen. Meteen als we uitstappen ervaren we het verschil. Hier geen overdagse hitte en aansmeerders, maar een frisse bries en de ontspannende mens. Kleiner. Knusser. We vinden een prima-waar-voor-je-geld hotelletje in het centrum, met een heldervrolijke inrichring in blauwtinten. De glasinlood luiken openen naar de straat. Eerst schoonschrobben in de lokale traditionele hammam, want die zit om te hoek. We zijn de enige 'buitenlanders' en dat wordt bijster interessant gevonden. De lokale dames houden nauwlettend in de gaten hoe we onze lichtgekleurde haren invlechten en ons toilet maken. Wetende dat ze gek zijn op allerhande smeerseltjes; bieden we ze wat van onze 'Hollandse' dagcrème aan. Dat vinden ze prachtig, meteen wordt het hele gelaat er giechelig en dankbaar royaal mee bedekt.

Het gemoedelijke stadje oefent meteen zijn goede sfeer op ons uit. Zingende vogels, krijsende meeuwen, gezellige straatjes en écht vriendelijke mensen. Meerdere malen dineren we met een fijne tajine, salade of couscous schotel bij ons lievelingsrestaurantje. Natuurlijk vergezeld van een overheerlijk verse jus de pomme au lait (appelkaneelmelkshake). Op het terras ontmoeten we Yahya en Hatim. Twee Marokkanen die hier mede om deze fijne laidback attitude op vakantie zijn. Na een gezellig samenzijn krijgen we meteen een uitnodiging om eens bij hun familie thuis in Rabat te gast te zijn.

Maar zij zijn niet de enigen die we ontmoeten. We kletsen wat met een Nederlandse Marokkaanse met haar zus en zoontje op het terras in El Jadida. We krijgen een lift naar het treinstation en een ontbijt-op-zijn-kosten van de vriendelijke restauranteigenaar die familie in Nederland heeft wonen. In de trein krijgen we het kaartje van een Marokkaanse vrouw die huisarts is in Casablanca die de Nederlandse taal zo grappig vindt klinken. We drinken kruiden-rozenblaadjesthee met Abdul de marktkoopman en zijn leguaan Aïsha. We ontmoeten een Peruaan (toeval?) die goed kan salsadansen. En een Fransman die helpt bij de bouw aan het nieuwe toeristenresort aan de rand van de stad. Een Berberkoopman wil ons meenemen op zijn kameel naar de woestijn om met ons te trouwen.

En die eeuwige thee. Geschonken uit zilveren theepotjes. Vanaf zo hoog mogelijk. Want dat koelt de hete thee alvast wat af. Een smaakexplosie in je mond. Drab onderin. Fris, bitter en zoet tegelijk. Thé à la Menthe met met tig klontjes. De eerste keer giert de zoetheid door je keel en trek je een gek gezicht van de bitterheid achteraf. Je hebt het idee dat het glazuur acuut van je tanden afbladdert. Daarom de tandenman waarschijnlijk. Maar na het zoveelste glaasje begint het zowaar te wennen.

-----

Binnenkort hoofdstuk twee. Daarin zul je lezen over ons bijzondere verblijf bij een Marokkaanse familie.

Martijn

Geplaatst op 22 juni 2009

Nog even en je kunt niet meer normaal over straat om en rondom een luchthaven!

Carleen, ook deze keer heb je mij weer meegenomen naar je bestemming. Je neemt de lezer mee in een toch wel droevige situatie van armoede en naar de markt waarbij er onwijs veel valt af te dingen, waar je elk kraampje moét bekijken en vervolgens in hun eigen taal wordt uitgescholden omdat je het aanbod afslaat, waar je als je geïnteresseerd lijkt een rekenmachine in de handen gedrukt krijgt om een 'this-is-best-price-only-for-you-my-friend!' af te lezen van het schermpje en zonodig deze aan te passen.

Ook termen als 'gutkoper dan Zeeman' komen vaak voorbij.

Jammer dat al die mooie gebieden en steden worden opgeslokt door het toerisme!

Ik krijg echt zo'n onwijs warm gevoel als ik dat zo lees over de lokale bevolking, kunnen velen een voorbeeld aan nemen.

Voor wat betreft de thee: Lipton verkoopt van die peramidezakjes Morocco tea! Erg aan te raden!

Ik verheug mij erg op hoofdstuk 2!