Het is natuurlijk super fantastisch als je door je dochter wordt uitgenodigd om een vlucht mee te maken. Bestemming Sandefjord - Noorwegen en Carleen in dienst!

De datum was al lang geleden geprikt en dat er op die avond ook een finale in Zwitserland wordt gespeeld ............ het interesseerde me niet, zelfs niet als Holland-Hup zou spelen. 

Zondagmiddag treinend naar Schiphol, lekker snel inchecken bij de nieuwe monitoren in de vertrekhal. Ja het klopt, de boardingkaart rolt uit de printer. Ook maar gauw door de douane, horloge af, riem af en m'n schoenen uit. Het opaatje voor mij moet z'n dure fles wijn inleveren. Vast een cadeautje maar met een doffe plop belandt de fles in de de container. Zonde. Boarden op pier B om 19.25 uur. Ruim de tijd om de taxfree winkels langs te lopen, om een kop koffie te drinken en om naar mensen te kijken. Hangende, slapende mopperende en haastige mensen. Maar ook een strenge stem via de geluidsinstallatie die de familie La Fevre uit Parijs achter de broek zit. Op schieten als de gesmeerde bliksem naar gate C12; de bagage wordt al haast van boord gehaald ...................... 

Ik vlieg IPB naar Sandefjord. De afkorting vertelt "indien plaats beschikbaar". Er zal toch geen plaats meer zijn? Ik maak een ruige schatting van de wachtende passagiers. De grondstewardess zet mij apart. De mensen schuiven langs mij heen. Later hoor ik mijn achternaam via een walkietalkie. Natuurlijk gaat u mee, ik heb de mooiste plaats voor u. Ik stap als laatste in de bus op weg naar de vliegtuigtrap. De purser staat boven bij de deur en heet me welkom. Een zoen mag daarbij. Meteen word ik voorgesteld aan de bemanning. Twee aardige piloten en nog een vrolijke stewardess. De captain stelt voor om de heenvlucht in de cabine plaats te nemen. Kun je de werkzaamheden van je dochter bekijken. Morgen op de terugvlucht mag je voor in de cockpit komen zitten. TE GEK. 

Sandefjord, 5 kwartier vliegen, maaltijd aan boord, koffie, thee, drankje. De daling wordt ingezet en ik zie de mooie fjordenkust van Zuid-Noorwegen. Via de intercom: Spanje 1-0. Dan gaat het allemaal heel snel. Landen, passagiers van boord, de bemanning pikt mij met de taxi op, 7 kilometer naar Sandefjord. In het hotel zien we nog net de dansende voetballers met de cup. Iedereen hangt het uniform in de kast en verschijnt prive 3 kwartier later in de hal. Aan de haven een terrasje gevonden en daar smaakt het Noorse pilsje erg lekker. Omdat de bemanning in steeds wisselende samenstelling vliegt, gaat het eerste uur op aan - wie ben je - hoe lang vlieg je - wat heb je allemaal gedaan. Tijd vliegt ook en het terras is bijna leeg al we naar het hotel terug gaan. 

De volgende morgen om 9 uur een Noors ontbijt met zalige visgerechten. Dat is wat anders dan een broodje hagelslag. De plannen voor de dag worden gemaakt. De beide piloten gaan moutainbiken, de collega-stess gaat sporten en relaxen en ik ga met Carleen Sandefjord verkennen. Lang geleden heb ik een aantal vakanties in Noorwegen doorgebracht. Ik pak de Noorse sfeer zo weer op. Lekker terrassen, winkels in en uit en vaststellen dat de prijzen hier toch hoog zijn. Gegeten vlak bij de Southern Actor, een oude walvisvaarder met z'n harpoen nog steeds gevaarlijk op de boeg. Nu een monument. Vroeger was Sandefjord een thuisbasis van de walvisvloot. Ja hoor het klopt, in het restaurant staat walvisvlees op de kaart. Toch maar niet doen want dan krijg ik ruzie met mijn Greenpeace-gevoel. 

Om klokke half vijf staat de bemanning weer tip-top verzorgd op de taxi te wachten. Voor mij komt nu een hoogtepunt, terug naar Schiphol op het stoeltje tussen de beide piloten in. Passagiers aan boord, een slot van 15 minuten en dan in een rechte lijn naar de Nederlandse kust. Buiten min 52 graden, 11 kilometer hoog, zon rondom en een prachtig uitzicht. Geweldig, geweldig. De beide piloten vertellen honderd uit, ze denken vast dat ik de kist straks aan de grond zet. De auto-pilot doet z'n werk. We vliegen over de Waddeneilanden en in een oogopslag zie je ze allemaal. Nu gaat het snel, Almere, Amsterdam Pampus, en voordat je het weet sta ja aan de blokken. 

Ik krijg van Carleen een zakje mee met een broodje en een drankje voor de thuisreis naar Groningen. De luchtvaart is een snelle wereld. De piloten door naar Wenen, de beide meiden naar Bordeaux. Als laatste stap ik in de bus onder aan de vliegtuigtrap. De purser en de captain steken een duim omhoog. Wat een geweldige ervaring om de werkomstandigheden van je dochter zo te mogen meemaken. Ik voelde me een met de crew en dat kwam door hun hartelijkheid.

Bemanning bedankt en Carleen bedankt.