Woensdag vierentwintig december, de dag voor kerst. Ze liep met een lastminute boodschappenlijstje voor het kerstdiner en haar gedachten vol bereidingstechnieken door de drukke winkel. Mensen botsten met winkelwagentjes vol luxe producten tegen elkaar aan. Ze had daarom ook helemaal geen acht geslagen op de oude man die haar aandacht vroeg. 

Omdat hij niet zo groot was had hij moeite het pakken van het product uit het bovenste schap. Hij vroeg of zij even zo vriendelijk wilde zijn het voor haar te pakken. Ze ontwaakte uit haar zevengangen-menu overpeinzingen. Natuurlijk wilde ze lieve oude man helpen, ze ging op haar tenen staan om bij het laatste pak hagelslag te kunnen.

“Hoe kan het eigenlijk dat het zo druk is vandaag in de winkels, mevrouw,” vroeg hij met oprechte verbazing, “het is niet eens zaterdag! Wat hebben die mensen hier allemaal te zoeken?” Ze gaf hem het pak hagelslag. Hij keek haar dankbaar aan.

Niet begrijpende wat de man precies bedoelde, antwoordde ze met: “Morgen is het kerstmis…!”

Met een veelzeggende ietwat beteuterde blik reageerde de man met; “Oh… is dat morgen al weer… Ik heb nog niks van mijn zoon vernomen.” Ze las de pijn en eenzaamheid in zijn ogen. Hij legde het pak hagelslag tussen de bruine bolletjes en het pak melk in zijn boodschappenmandje en schuifelde tussen de druk kakelende doe-het-zelf kerstkoks stilletjes naar de kassa.

Dit druiste werkelijk tegen iedere kerstgedachte in. Ze werd overspoeld door een nare steek in haar buik. Dit kon toch niet? Ze moest de neiging onderdrukken de man in haar armen te sluiten en hem uit te nodigen voor het diner bij hem thuis. Want niemand mag beide kerstdagen helemaal alleen zijn, toch?

-oOo-

Ook ik mocht niet alleen zijn. Mijn lieve vriendin heeft een groot hart. Aangezien Groningen niet binnen het ‘uur-bereikbaarheid’ van Schiphol afligt, kon ik kerst niet met mijn familie vieren in het hoge noorden. 215 kilometer leg je onmogelijk af in een uur, hoe hard je ook rijdt. Zelf iets organiseren was ook geen optie, want wat nu als iedereen naar hier komt als ik er zelf vandoor moet voor een vlucht? Daarom was ik uitgenodigd bij haar thuis en met vijfendertig minuten volgens de ANWB routeplanner, viel het prima binnen de maximale straal van een uur.

Opgedirkt in sjieke outfit reed ik enigszins zenuwachtig naar Zoetermeer, uniform en trolleybenodigdheden achterin de kofferbak. Mijn mobiele telefoon binnen handbereik in mijn party clutch bag. Ik had me erg verheugd om kerstmis bij haar te vieren, ze zou flink uitpakken. Meer dan ooit hoopte ik dat Coördinatie me met rust zou laten. Er lijkt me niets erger dan halsoverkop de boel de boel laten en de heerlijke spijzen die toch ook een beetje speciaal voor mij bereid waren, onaangeroerd te laten. Ik had goede hoop, want met kerst gingen er sowieso al minder vluchten uit en was het meestal ook rustiger wat passagiersaantallen betreft.

En kerstmis, dat werd het. Met een echte Christmaspudding with icing on top. Met veel kaarsjes en gezelligheid. Met goede gesprekken en cadeautjes onder de kerstboom. Een kerstdiner om van te dromen. Tot het langverwachte moment (half acht, het aflopen van mijn stand-by periode) dronk ik met lange tanden van mijn cola light, terwijl de rest al lekker op weg was met Pinot Noirs en Chardonnays. Eén minuut over half acht werd dan ook gevierd met het heerlijk smakende glaasje wijn waar ik zo lang naar had uitgekeken.

Ik heb tijdens de kerst nog regelmatig even gedacht aan de oude man uit de supermarkt. Had zijn zoon toch niet stiekem een verrassingsdiner voor hem georganiseerd? Het was slechts een geruststellende gedachte, want ik wist bijna zeker dat dat niet het geval zou zijn. Misschien had de bevestiging van mijn vriendin dat kerstmis in het verschiet lag hem wel aan het denken gezet. En zat hij nu samen met die leuke buurvrouw uit huize Avondrood ‘Have Yourself a Merry Little Christmas’ te vieren. Met muziek van Dean Martin, een piepklein kerststolletje en een kaarsje.

-oOo-

Binnenkort het verslag van mijn tweede Kerstdag in de lucht en dan zullen jullie ook te weten krijgen waarom de gezagvoerder van deze driedaagse de bijnaam ‘krabbertje’ kreeg…