Het is weer zover. Ik heb weer een broek aan met-zakken-aan-de-zijkant. Ik flip bij elke trilling en ringtoon die mijn mobieltje produceert. Dan weten jullie vast wel weer hoe laat het is. Inderdaad; er is weer een fijne stand-by vijfdaagse aangebroken. Gisteren ben ik niet opgeroepen. Vandaag dag 2. We zullen zien of de telefoon nog rinkelt.

Terwijl ik in 2007 slechts in 5% van de gevallen niet opgeroepen werd en in 95% van de gevallen wel (zie een eerder bericht), is dat percentage in 2008 denk ik al wel gestegen tot 40% niet en 60% wel. Wat hier aan ten grondslag ligt, Joost mag het weten. Er zijn meer stand-by-staande mensen met mij? Er zijn dit jaar minder mensen ziek?

Ik weet niet of ik het bij het rechte eind heb, maar volgens mij lezen ze bij Crewco mijn online verhalen ook en denken ze: “Zo die meid zit kennelijk te wachten op een belletje, want ze heeft tijd genoeg om berichten te schrijven. Nou, in dat geval hebben we nog wel een leuke dienst voor haar.” Correct me if I am wrong, maar we zullen het gauw genoeg merken na plaatsing van dit bericht…

-----

(Om even bij de percentages te blijven:) Wisten jullie dat…

… de nachtstop verdeling bij mijn huidige maatschappij er als volgt uitziet:

31% in Duitsland

15% in Frankrijk

11% in Noorwegen

11% in Groot Brittannië

  8% in Nederland

  4% in Zweden

  4% in Estland

  4% in Letland

  4% in Oostenrijk

  4% in Luxemburg

  4% in België

In theorie dan hè. In de praktijk is het echter zo dat ik meer in Duitsland, Noorwegen, Oostenrijk en Letland verblijf. En minder in Estland, Frankrijk en Groot Brittannië.

-----

Zo te zien hebben mijn lezers ook ervaring met de fijne passagiersgedragingen. Dit stukje is dan ook voor mijn grondstewardess collega.

Ons stessen wordt tijdens de Initial Cursus al verteld dat we de passagiers in het geval van vertraging nooit iets mogen beloven. Omdat je niet weet wat daarvan waar gemaakt kan worden. Ik zeg dan ook zeker niet dat mensen geld krijgen (hoe komen ze erbij?!) of dat het volgende vliegtuig ‘wel even op ze wacht’ (doen ze toch niet).

Ik begrijp dat mensen dat zeggen uit wanhoop, want het is natuurlijk niet leuk om je vlucht te missen! Maar daardoor komen wij stewardessen wel te boek te staan als liegbeesten! “De stewardess in het vliegtuig zei dat…” Deze stewardess zegt helemaal niets.

En als ik al iets zeg, is het iets in de trant van: “Ik raad u aan zo snel mogelijk naar de gate te gaan (als ze nog 45 tot 30 minuten hebben voordat hun vlucht vertrekt), ga dus niet taxfree shoppen onderweg of een kopje koffie drinken; maar rennen, dan heeft u misschien nog een kans dat u het haalt.”

Of: “Als blijkt dat u de vlucht heeft gemist kunt u zich melden bij de Transfer Desk, daar helpen ze u verder.” That’s it. Alles wat passagiers meer beweren is niet waar. Maar ach, een klein leugentje om bestwel doet iedereen wel eens, dus ook wij. Maar niet in dit geval.

-----

Nog zoiets ergerlijks. Wij doen goed ons best de om vliegveiligheiddemonstratie zo duidelijk mogelijk te speechen en uit te beelden. Uitgangen aanwijzen, laten zien hoe het zwemvest werkt, etcetera. Niet zelden komt het voor dat hélemaal níemand kijkt. Iedereen slaapt, krantleest, computert, MP3’t gewoon vrolijk door. Om dan nog maar te zwijgen van de passagiers die een conversatie volgen. Die verheffen hun stem nog nét even ietsje harder zodat degene naast hen het verhaal toch wel kan blijven volgen. Evenals de rest van het vliegtuig. Evenals de speechende stewardess. Want ja, die stem van de stewardess klinkt zo uit de luidsprekers. Als het zou kunnen hadden ze ‘m uitgezet, of het volume zachter. Zeer vervelend. Want het gesprek is toch wel belangrijker dan de vliegveiligheid, toch?!

Waarvoor staan we er dan nog. Niet omdat we het zelf zo leuk vinden hoor, maar toch echt voor jullie éigen bestwil. Wij weten het allemaal alláng, dus wat ons betreft drinken we gewoon nog even een extra kopje thee in de galley. Of hebben we het nog even over die leuke vlucht van vorige week. En staan we niet te hannesen met het in de knoop zittende koord van het zuurstofmasker. Wij redden ons wel hoor, in geval van nood.

Gelukkig zien we ook het tegenovergestelde. Voornamelijk op de Rîgavluchten, want die mensen spreken natuurlijk niet zo goed Engels. Die moeten het dan hebben van het toneelstukje dat we aan het opvoeren zijn. Honderd ogen op je gericht die elke beweging volgen die je maakt. Dan word je er even weer aan herinnerd waar je het ook al weer allemaal voor doet. Dat je toch niet alleen voor de koffie en thee aan boord bent.

-----

Ondertussen heb ik al boodschappen gedaan, vla-ijsjes gemaakt, het gasfornuis gepoetst, een brief gepost, tig afleveringen van The Simpsons gekeken en mijn buxusplantjes gesnoeid. Geflipt? Nog niet. Vrienden en familie die iets van me willen moeten me de komende dagen maar even mailen, smsen of op MSN aanspreken. Scheelt me weer een hartverzakking. Blijft toch raar. Ik weet dat ik elk moment gebeld kan worden en toch wil ik het niet. Toch schrik ik me elke keer weer een hoedje en vloek ik als mijn telefoon gaat. Vreemd. Hoort erbij denk ik.

PS: Vergeten jullie niet, dat je alle blauwgedrukte termen kunt terugvinden in de verklarende lijst met vliegvakjargon? Die vind je onder het kopje ‘Overige informatie’ in de rechterkolom.