Ik vond het al verdacht. Maarliefst vijf (!) dagen achter elkaar niet opgeroepen uit mijn stand-by dagen. De rampscenario’s schoten door mijn hoofd. Ik dacht… Ze vinden me geen goede stewardess. Ze hebben me niet nodig. Ze zijn mijn nummer kwijt bij Crew Coördinatie. Het bedrijf is failliet. De wereld vergaat. En ze hebben het me niet eens laten weten.

Vijf dagen lang zat ik gekluisterd aan mijn telefoon. Maar niks hoor. Zelfs niet één klein miezerig vluchtje.

Dag één niet opgeroepen worden is lekker.

De tweede dag thuis is ook nog oké.

Dag drie begint al iets vervelender te worden.

Dag vier is ronduit irritant.

Dag vijf ben je de wanhoop nabij.

Wachten. Klaar zitten. Hangen. Niksdoen. Niets voor mij. Dagenlang je zooi overal mee heen sjouwen… Want stel… dat ze toch eens bellen.

Daarna twee dagen weekend. Écht vrij. Niet die constante spanning. Dan doe je dingen die je in je weekend doet. Weekenddingen.

-----

Vandaag. Twee uur voordat ik me moest melden voor de Brussel – Hamburg – Tallinn meerdaagse. Ik besluit op internet nog even mijn nieuwe rooster te bekijken. Inloggen, klikken en…

… verbazen…

Er stond een ‘gat’ op mijn rooster. Een wit vlak waar eerst nog mijn vluchten stonden vermeld. Verder viel er de code IFL te lezen. IFL, IFL… waar had ik die afkorting eerder gehoord? Het kwam me vaag bekend voor. Ik pakte het Personell Information Manual van de boekenplank. Een boek waar dat soort dingen in staan. Even bladeren, en ja, ik prikte met mijn vinger op de pagina, daar stond het; Ill on Flight Leave. Ill? Ik? Ik ben helemaal niet ziek! Ik voel me kiplekker! Hoe…?

Het verklaarde wél waarom ik vijf dagen niet was opgeroepen en waarom ik eenzame leegten in mijn rooster aantrof. Kennelijk was ik door een één of andere administratieve fout als ‘ziek’ aangemeld. Zieke mensen bel je niet. Die laat je uitzieken. Vijf dagen voor niks zitten wachten dus. Ik pakte meteen de telefoon en belde het bedrijf.

Mijn vermoeden werd bevestigd. Ja oeps, foutje van hen. Kon gebeuren. De Brussel – Hamburg – Tallinn die ik vandaag zou doen hadden ze al aan iemand anders gegeven. Het zou worden rechtgezet. Ondertussen stond ik te popelen om weer te vliegen. Helemaal als je na gaat dat mijn laatste vlucht op 3 augustus was, bijna twee weken geleden nu. Maar veel andere vluchtjes hadden ze verder ook niet voor me. Resultaat: ik ben wederom stand-by gezet, voor de komende vier dagen.

Ach ja, kan er ook nog wel bij. Ben er immers bedreven in. Stand-by zitten.

Even de mottenballen in mijn al twee weken klaar-staande-ingepakte koffer verversen.

-----

Koffer. Stewardess en koffer. Koffers maken deel uit van het stewardessenleven. Een haatliefde verhouding hebben we ermee. Zonder koffer ben je nergens. Alles zit erin. Maar voortdurend leven uit een koffer is ook niet ideaal. Alles komt er gekreukt uit, hoe netjes je het ook opvouwt. Ik ken collega’s die er zijdevloei papier tussen leggen (doen ze ook met dure overhemden en maatpakken enzo). Maar dat vind ik wel erg ver gaan. Echt netjes valt het toch niet te houden.

Verder gaat alles altijd kapot. Want er wordt met je koffer gesmeten en dit heeft natuurlijk ook zijn effect op de inhoud. Niet zelden tref ik dan ook een gesprongen shampoofles of een lek potje nagellak aan. Het is dan ook daarom dat ik vaak niet mijn allermooiste spullen meeneem op reis.

De koffer. Tachtig liter inhoud. 51 x 71 x 30 centimeter. Voor een paar dagen per week is dat je hele hebben en houwen. Je kleine stukje van thuis mee op pad. Ik leef per maand meer dagen uit een koffer dan uit een kast of huis. Want ik ben net als ieder ander met een fulltime baan 8 dagen (vier weekenden) per maand vrij, soms iets meer, als ik zware diensten heb gehad. Maar meestal niet meer dan 10. Dat betekent dat ik alle andere 20 dagen uit een koffer leef. Een koffer is dus erg belangrijk.

Daarom heb ik alles dubbel. Van alles twee. Eentje thuis en eentje in m’n koffer. Twee nagelschaartjes, twee bussen haarlak, twee haarborstels, twee make-up voorraden. Bij mijn vorige maatschappij pakte ik voor elke nieuwe nachtstop mijn koffer braaf opnieuw in- en uit. Nu staat-ie gewoon altijd ingepakt en haal ik de vuile was eruit om deze te vervangen door verse nieuwe items. Want meestal slaap ik in een maand net zo vaak in een hotelbed als thuis (doorgaans staan er zo’n 10 tot 12 overnachtingen elders per maand op mijn rooster).

(voor de oplettende medemens die nu zegt, 15 overnachtingen is toch niet hetzelfde als twintig dagen LENOS?? Nee dat klopt, maar mijn rooster bestaat uit meerdaagses van huis, bijvoorbeeld een vier- of een vijfdaagse. Dat zijn vier dagen van huis, ’s morgens vroeg weg en ’s avonds laat terug – dus uit een koffer – en drie nachtstops in een hotelbed. Twee vierdaagses, een tweedaagse en twee vijfdaagses, zijn dus 20 dagen uit een koffer en 11 nachten in een hotel… Snappie?)

In een stewardessenkoffer zit veel. Dus tillen we ons een breuk. Schone uniformblouses, voor elke dag één. Als je wil sporten; sportkleding en een paar sportschoenen. Voor de vrije tijd op bestemming: broek, shirts, trui, jas, sjaal, een paar vrijetijdsschoenen, handtas; alles moet erin. Het namelijk niet toegestaan om in uniformonderdelen over straat te gaan in je eigen tijd. Niet dat we dat willen hoor. In die dikmakende niet flatterende slaapzakoverjas of veel te hoog zittende kokerrok uit eten? Liever niet. Want charmant is anders.

Bij gebrek aan koffer moet het soms helaas wel. Dat overkomt namelijk iedereen. Niet alleen die van passagiers, maar ook crew bagage verschijnt soms om een of andere duistere reden niet op de plaats van bestemming. Hoe dat eruit ziet heb ik al eens beschreven; onze uniformparade door het Duitse Landshut, bijna een jaar geleden nu al weer.

-----

Door een foutje - bedankt - dus weer stand-by. Ik houd jullie op de hoogte.