Stand-by dag nummer vier van vijf. Evenals alle drie voorafgaande dagen gaat mijn wekker om negen uur ’s morgens. Precies een half uur de tijd om mezelf stess-proof te maken (zonder de ‘r’ welteverstaan). Hoofd in de make-up, haren netjes opgestoken, fixeren met flink wat haarlak; het geheel afgemaakt met fijne sieraden (de uniformvoorschriften zijn vrij streng wat goedkeuring van sieraadformaat betreft. Oorbellen in de kleur zilver of goud met een maximale doorsnede van anderhalve centimeter, is een van die regels bijvoorbeeld. Dit om te voorkomen dat mensen hun eigen ‘dellenbellen’ van oorringen en hangers gaan dragen met toeters, bellen en tierlantijnen, wat natuurlijk niet zo representatief staat).

Ik trek altijd kleren aan die gemakkelijk zitten en die ik snel kan verwisselen voor mijn uniform. Zo heb ik altijd speciale stand-by broeken. Broeken met handige zakken, zodat ik altijd mijn telefoon dicht bij me kan dragen, waar ik ook ga of sta. Van wie was dat liedje ook al weer? “Ik wil ook zo’n broek met van die zakken-aan-de-zijkant.” Vast geschreven door een stewardess die stand-by stond. Kan haast niet anders.

Precies om half tien ben ik klaar. En ook op dat moment begint mijn twaalf urige stand-by periode. Laat maar komen. Ik ben er klaar voor om iedere dienst van je over te nemen die je maar bedenken kunt. Dagdienstje? Een meerdaagse? Geen probleem. Stand-by stess LENOS is er klaar voor. Ik voel me net een ‘vliegende kiep’, om even in de voetbalterminologie te blijven. Vijf dagen lang, van half tien ’s morgens tot half tien ’s avonds paraat naast m’n telefoon. En twaalf is uur is lang kan ik je vertellen. Ontzettend lang.

Gedurende deze dagen is het onmogelijk om enige vorm van planning na te streven, want binnen enkele seconden (lees: één telefoontje van Coördinatie) kan dit plan geheel in het water vallen. Ik refereer aan het moment waarbij ik met een volgeladen boodschappenmandje voor een lekkere uitgebreide maaltijd bij de kassa stond, maar dit fijn allemaal weer mocht gaan terugleggen. Erg lastig voor mij, aangezien ik normaliter wel een aardige regelneef en plandame ben. Raar ook wel. Om vijf dagen te leven zonder enige leidraad. Zonder doel. Vermoeiend ook. Niksdoen. Afwachten.

Regelmatig kijk ik op de klok aan de muur, het horloge om mijn pols, het klokje op de magnetron, de wekker in mijn slaapkamer… Weer een uur en tien minuten voorbij. Nog negen uur en vijftig minuten te gaan. Nooit ben ik me zo bewust van de tijd als tijdens stand-by diensten.

Vijf dagen van onzekerheid. Vijf dagen waarin je niet weet of je over vijf minuten nog thuis zult zijn. Vijf dagen waarin je niet weet of je wel een was in de machine kunt gooien. Want wie weet, word je opgeroepen (voor bijvoorbeeld een vierdaagse) en dan ligt de schone was drie dagen lang te schimmelen in de trommel. Maar wat doe je dan? Koekjes bakken? En het risico lopen dat het deeg vier dagen lang ongebakken – letterlijk – de pan uitreist? Afspreken met een vriendin? En dan net als ze voor je deur staat haar zonder gedane zaken weer in de steek laten?

Maar ook vijf dagen waarbij je toch wel redelijk aan huis gekluisterd zit. Want als je net een half uur op weg bent met een strandwandeling, kun je natuurlijk onmogelijk in een uur op Schiphol staan. Al moet ik zeggen dat de mobiele telefoon het stand-by zitten wel vergemakkelijkt. Even de stad in voor een boodschapje kan dus wel. Maar al te ver van huis gaan wordt een heikel punt. Een variant die ik dan zelf toepas is: koffer, trolley en handtas met alle benodigdheden alvast in de achterbak van de auto leggen. Evenals een plastic tasje met alle uniform onderdelen. Zo ben je toch in staat op tijd op het Bemanningscentrum te geraken, want je hoeft maar in je voorbereide auto te stappen en klaar is Kees. Omkleden kan op Schiphol zelf ook nog altijd. En mocht je onverhoeds tóch (een beetje) te laat zijn, geef je gewoon de bussen de schuld (ervan profiteren zo lang het nog kan)!

-----

Ik zeg wel vijf dagen. Maar jullie weten ook dat ik in 95% van de gevallen toch wel opgeroepen word. Ook juist daarom maak ik geen plannen. Ze hebben altijd wel iets voor me.

Zou je denken ja. Maar waarom is het nu dan al de vierde dag (!) dat ik thuiszit?

Ik weet niet wat me overkomt. Zou het liggen aan mijn nieuwe telefoon? Zou me per ongeluk buiten bereik van het netwerk bevinden? Zijn ze mijn nummer kwijt bij Coördinatie? Ben ik ontslagen zonder dat ik het weet? Is het bedrijf failliet?

Ach ja, de eerste dag niet opgeroepen worden vind ik nog niet zo erg. Lekker al het achterstallig onderhoud in mijn huis kunnen verrichten. Wassen, strijken, administratie bijwerken en meer van dat soort (jullie welbekende) stand-by activiteiten. ’s Avonds de voetbalwedstrijd kijken. En met een gelukzalig gevoel om één minuut over half tien constateren dat je nog lekker een nachtje in je eigen bed mag slapen.

Dag twee wordt al iets lastiger. De poetswerkzaamheden zijn gedaan. Nu maar verder met de tv-kijk en sociale bezigheden. Ik kijk Brainiac, tekenfilms en zes keer het journaal. Ik zie herhalingen van soaps voorbijkomen, vervelende Tell Sell aansmeerders en geld aftroggelende Astro programma’s. Ik besluit de rest van de dag MSN-nend, mails-typend en Hyve-end door te brengen. En ook deze dag zie ik het half tien ’s avonds worden zonder enige vorm van telefonische contact.

Dag drie. Pff… wat gaan we nu weer doen? Ik neem mezelf voor om niet nog een dag in eenzame opsluiting planningsloos door het leven te gaan en maak een eetafspraak voor in de avond. Uit eten nog wel. Waarbij ik dus het risico loop weg te moeten, alvorens ik ook maar een hap heb kunnen nemen van mijn bestelde maaltijdsalade. Maar dat ik er wél voor moet betalen. Het steekt me tevens dat mijn tafelgenoten genieten van lekkere wijntjes en schuimende biertjes, terwijl ik me moet beperken tot Spa rood en Cola light. Bah. Mijn laatste uur stand-by breng ik door in een kroeg in Haarlem, gezellig kletsend met vriendinnen, de eerste kwartfinale op een groot scherm op de achtergrond. Om half tien bestel ik een likeurtje. Ha. Ik vind zelf dat ik het wel heb verdiend. En wederom weer een nachtje thuis vanavond.

Ondertussen is het nu dag vier. Und jetzt? Kommen die Kamelen? Tja… Zit er over te denken ze zelf maar eens op te bellen. Of alles wel goed gaat daar. Of ze misschien alsjeblieft een dienstje voor me hebben. Omdat ik hier eigenlijk ook wel een beetje gek van word. Maar aan de andere kant... Wanneer kun je nu onbeperkt chillen in de baas zijn tijd? Doen wat je zelf wil en tegelijkertijd nog ‘aan het werk zijn’ ook?

-----

Ik ga nog maar eens… iets doen.