Als ik wakker word hoor de regendruppels op het platte dak van de onderburen kletteren. Hun talrijke broertjes kruipen in colonnes langs de regenpijp naar beneden. Een geluid uit vergeten tijden. Dus zo klonk dat ook al weer. Een verdiende dorstlesser voor de natuur op de droge grond. Voor mij de eerste afkoeling sinds mijn terugkomst uit het dorre Marokko. Ik draai me nog even lekker om in mijn eigen bed. Lekker binnen als de weergoden buiten hun donderstaf en regenmachine ontladen.

Na een lange werkweek kon ik met drie vrije dagen even weer een beetje op adem komen. Er zaten werkdagen tussen van ruim negen en elf uur. Voor je het eigenlijk zelf goed beseft draai je dan zo ineens twintig uur in twee dagen. Een aanslag op je fitheidsgehalte. Want vliegen is eigenlijk slecht voor 'je alles'. Om maar even te noemen; een droge aircohuid, door de luchtdruk opgeblazen ingewanden... En dan heb ik het nog niet eens over de aanslag op het milieu. Het is niet alleen kommer en kwel hoor. Want voor mij is vliegen over het algemeen uitermate goed voor mijn gemoed. Een werkplaats met prachtig panoramische plaatjes die nooit vervelen. Met uitzicht op het stranden op een interessante bestemming ergens op de wereld. Samen met een gezellige club collega's. Wat wil een mens nog meer? De rest neem ik dan graag op op de koop toe. Je leeft immers maar één keer.

Het was ook een week van uitersten, wat temperatuur betreft. Op de grond, als we in de volle zon geparkeerd stonden kon de hitte zich vrijuit in elk hoekje nestelen. Plemp er ook nog een fullhouse aan klamme passagiers in en het feestje is compleet.

Trondheim was even meebrullen in de Pianobaren, sporten in de zojuist geopende Gym en lekkere Kefir drinken. Toulouse was terrassen op een gezellig plein tussen de Franse studenten en smikkelen van lekkere flantaartjes aan boord op de weg terug naar Amsterdam. Frankfurt was warm en benauwd, maar desalniettemin prima vertoeven met een wandeling door de graanvelden naar every shopaholics girl dream winkelcentrum.

-oOo-

Mijn collega stapt verbouwereerd de galley in. "Je gelooft nooit wat er net gebeurde. Er wilden net twee passagiers elkaar in de haren vliegen! Ik zag plots een vuist door het gangpad suizen!"

Wat er aan vooraf ging... een half uur geleden...

Hij vond het wel wat koud aan boord. Lekker contrast dan met de warmte van het instappen net op Schiphol. Overcompensatie. De man draaide de ventilatortje boven zijn hoofd dicht en strekte zijn vermoeide benen in het gangpad. De beenruimte is ook niet meer wat het geweest is. Volgende keer maar om een stoel bij de nooduitgang vragen. Brrr. Wat een kou toch. Kon de airco niet lager? De stewardess had ook al geen dekentjes meer. Het beste was als hij wat probeerde te slapen, dan zou de reis het snelste voorbij zijn. Nog maar een klein stukje. Hij kwam tenslotte helemaal uit Detroit. Voordat hij zijn ogen sloot spiekte hij nog even uit het raampje. Weinig interessants. Zo goed en kwaad als het ging porbeerde hij een comfortabele positie aan te nemen in de oncomfortabele stramme vliegtuigstoel.

Juist toen hij dacht de beste positie 'gezien de omstandigheden' had gevonden tikte de vrouw achter hem met een krant tegen zijn hoofd. Hè. Hij ging verzitten. De vrouw sloeg luidruchtig om naar de volgende pagina. Ze hadden toch niet voor niets kranten op tabloid formaat geïntroduceerd? Waarom moest zij dan zonodig weer ouderwets doen? Hij besloot zijn ergernis voor zich te houden. Net toen hij wat weggedommeld was ritselde de dame weer met het drukinktvod tegen zijn hoofd. Hij draaide zich om en vroeg of ze voorzichtig wilde doen, hij wenste te slapen. Nog geen minuut later werd hij weer gewekt door de vrouw met de krant achter hem. Verdorie! Hij probeerde hier een uiltje te knappen! Hij gromde. Het toestel zat geheel vol, dus verplaatsen naar een andere stoel ging ook niet. Voor de tweede maal vroeg hij of ze haar 'courant' bij zich wilde houden. Hij kon niet voorkomen dat zijn ontstemdheid doorschemerde.

Hij deed nog één poging om naar een rustigere wereld weg te dromen. Maar het krantengeritsel klonk hem als een drilboor op zondagmorgen. En toen hij weer een haberdoedas kreeg te verduren was de maat vol. Woest draaide hij zich om, trok de ochtenkrant uit haar handen en scheurde het voor haar ogen aan flarden. "Is dit dan wat u wilt, huh?!!" De snippers dwarrelden in het rond. Nu vond de echtgenoot van de mevrouw in kwestie het welletjes worden. Hij besloot zich er eens even mee te bemoeien. Een woordenwisseling volgde waarbij de echtgenoot het stuk ongehavende krant van de lomperik op de rij voor hem te pakken probeerde te krijgen. Toen dit niet lukte denderde hij zijn gebalde vuist in het wilde weg naar voren, hoe durfde iemand zo tegen zijn vrouw te doen!

Het had kunnen ontaarden in een knokpartij als de stewardess niet tussenbeide was gekomen. Toen ze bezig was met de waste-ronde zag ze vanuit haar ooghoek zag ze overvliegende knuisten en nieuwsartikelen. Ze sprak een paar vermanende woorden en confronteerde hen met hun eigen gedrag. Vonden ze dit nu normaal? Beide partijen deden hun verhaal. De stewardess verzocht om een geciviliseerde omgang voor de resterende vluchtduur. Beiden zagen gelukkig na een moment van bezinning in dat ze eigenlijk wel kinderachtig bezig waren. Na een gevatte opmerking over het voorval verliet de stewardess het strijdtoneel. De daders in kwestie moesten eigenlijk wel lachen om het tafereel dat zich zojuist had afgespeeld. De vrouw raapte de snippers bijeen en de man pakte het inflight magazine er maar eens bij. We waren er nu toch bijna.

-oOo-

Wij hoorden natuurlijk gaarne het hele verhaal en complimenteerden onze collega over de professionele en effectieve omgang met het Krant-Knuist Incident. Eentje uit het boekje. Stewardessen in spé; eat your heart out!

Morgen wederom een nachtje over in Trondheim. Gecombineerd met een heen-en-weertje Glasgow en een Oslo. Vrijdag Warschau met een nachstop Hamburg. Naast een mooie nieuwe sportzaal, heeft het hotel in Trondheim ook geïnvesteerd in een nieuwe prachtige Spa. Die ga ik morgen maar eens met een bezoekje vereren.