22.12 uur vanuit het hotel in Sandefjord

Maandagavond. Onweer heeft iets magisch. Iets groots. Omdat het buiten de menselijke controle valt. Ik houd van de kenmerkende zweem ozon die dan altijd in de lucht hangt. En de frisheid die het brengt na een dag vol drukkende warmte. Vanachter mijn grote schuiframen kan ik de horizon zien veranderen van een diepblauwe kalme avondschemering in een dreigende asgrauwe zwartheid. Op de buienradar wordt precies aangegeven dat het hart van de storm om kwart voor elf over Haarlem zou razen. Veilig, droog en comfortabel aanschouw ik het tafereel vanuit mijn huiskamer.

De bomen in de straat doen hun uiterste best zich staande te houden. De wind komt plots uit het niets opzetten en doet hun takken vervaarlijk heen en weer zwiepen. Ook over het dak van mijn auto. Zou ik hem moeten verplaatsen? Nee toch, zo’n vaart zou het wel niet lopen. Zou mijn fiets in de gracht waaien? En de pannen van het dak? Spannend. De regen klettert tegen het glas. Het natuurgeweld maakt klotsende golven en rimpels in het water. In een fractie van een seconde breekt de witblauwe bliksem de lucht verticaal in tweeën. Ik kan een ‘Wow!’ uitroep niet onderdrukken. De hemel lijkt open te scheuren als onmiddellijk daarna de donder met al zijn kracht over de daken heen rolt. Het geluid schrikt me lichtjes op en doet me sidderen. Ik nip nog een slokje van mijn hete thee die een aangenaam warm spoor achterlaat als het via mijn slokdarm naar mijn maag glijdt.

Ik baal als een stekker dat mijn digitale camera net gisteren de geest heeft gegeven. Dit zouden een paar wonderlijk mooie plaatjes zijn geweest! Ik blijf nog even staan kijken. Met voldoening kruip ik daarna - nu het nog kan - mijn lekkere eigen bedje in voordat ik weer voor vier dagen naar buitenlandse bestemming de hort op moet. Met de het uitdovende zachte gerommel op de achtergrond kruip ik lekker diep onder mijn dekbed.

-oOo-

Dinsdagochtend. De dag erna. Het is wonden likken geblazen, begrijp ik uit het journaal. Omgewaaide bomen, ellenlange files en fikse vertragingen bij het spoor. Ik drink een zelfgemixte yoghurtbanaanshake, blij dat ik een dienst heb die wat later begint. Zo kan ik in ieder geval de ergste ellende enigszins omzeilen. Op mijn dooie akkertje zoek ik de spullen voor mijn vierdaagse bij elkaar.

Ik zeul mijn koffer de trap af om deze alvast in de auto te laden. Een grote tak van de boom die gisteren zo vervaarlijk zwiepte ligt ernaast. Ha gelukkig, die had er ook op kunnen liggen. Hij had er ook op gelegen. KLATS, dwars door de voorruit. En daar sta ik dan in mijn uniform. Tussen de glassplinters en boomsnippers. Naast mijn gehavende auto. De motregen valt als een gordijn over me heen. Wat nu? De radertjes in mijn hoofd beginnen als een dolle te draaien. Bus naar Schiphol. Auto naar garage. Nieuwe voorruit. Dure grap. Niet verzekerd. Zie je nu wel. Had ik toch de optie ‘stormschade’ moeten aanvinken. Waarom heb ik dat niet gedaan! Heb niet eens een camera om de schade vast te stellen. Dat hoeft ook niet eens. Moet het toch zelf lappen. Ai. Snert. Baal. Baal (…) (…) etc.

First things first. Ik bel mijn werk. Ik kan er immers nu onmogelijk op tijd geraken. Ze zijn gelukkig zo fantastisch coulant met me dat ze me van de eerste vlucht afhalen zodat ik mijn zaakjes kan regelen. Autotaalglas here I come! Nieuwe ruit besteld. Auto afdroppen. Terug met de bus. Uniform weer aan. Met de capuchon op naar het station. Zes strippen stempelen. En met de Zuidtangent naar Schiphol. Vier dagen vliegen. Mijn crew opzoeken. Eerst nog even gauw een camera halen bij de tax-free shops.

-oOo-

De Liverpool- story moet nog maar even wachten. En het cameraverhaal kreeg ook nog een staartje. Over Sandefjord heb ik ook van alles wat te melden. Genoeg leuks weer dus en jullie weten; wat in het vat zit…

Nu eerst maar eens kijken of ik vanavond beter slaap dan vorige week...