Het genieten van die ene uitgeruste late dienst duurde niet lang. Want de vervolgdiensten van de afgelopen dagen zagen er als volgt uit:

Vrijdag: 18.30 – 22.15 uur (AMS – Liverpool)

Zaterdag: 10.00 –17.00 uur (Liverpool – AMS – Sandefjord)

Zondag: 5.15 – 12.15 uur (Sandefjord – AMS – Nürnberg – AMS)

Op het eerste gezicht niet eens zo heel zwaar wat lengte van dagen betreft. Ware het niet dat als je beter kijkt…. De omschakeling van laat naar vroeg niet zo heel erg fijn is. De biologische klok moet namelijk even flink aan de schuif. Want terwijl van je wordt verwacht om in een wakkere alerte werkbare toestand te verkeren op vrijdag om 22.00 uur, word je op zaterdag geacht om diezelfde tijd te slapen als voorbereiding op de vroege dienst van zondag.

-oOo-

Dat betekende dus; op zaterdagavond toch maar preventief vroeg mijn nest in te Sandefjord. En dit is weer een goed aanknopingspunt bij het vorige verhaal. In Noorwegen heb je tegenwoordig nog langere lichte dagen dan in Nederland, vanwege de hoge plaats op het noordelijk halfrond. Ook daar momenteel; lekkere zomerse temperaturen net zoals in Nederland. Dat betekent…

…warm in de hotelkamer. Gordijnen proberen dicht te doen zonder lichtstreepjes, om toch nog enigszins een donkere omgeving te creëren. Airconditioning op zijn koudst. Weinig tot geen resultaat. Omdraaien. Omdraaien. En nog weer eens omdraaien. Dit werkt zo niet. Er nog maar eens uit. Glaasje water drinken. Het airco bedieningspaneel van dichtbij bekijken. Heb ik het wel goed ingesteld? Hm. Weer in bed kruipen. Draaien. Pff. Nog steeds warm. Bed uit. Raam open. Terug in bed. Herrie van de straat. Voorbij crossende brommers. Ergernis. – Zucht –

De bruiloftgasten op de receptie hebben een feest in de tuin van het hotel. Gelach. Noors gepraat en geschreeuw. Muziek. Nogmaals zucht. Bed maar weer uit. Raam dicht. En de gordijnen beter dicht, want er piepte nog een lichtstraal in mijn gezicht. Een uur verder. Kindergegil in de gang. Manende ouders. Heen en weer geloop. Boem. Hotelkamerdeur dicht. De mijne trilt in zijn voegen. En boem, nog een keer. Weer die kinderen. Weer geloop. Ik mis mijn eigen stille frisse Hollandse bedje. Zweet. Benauwd. Plak. Tv aan. Zappen naar niks. Tv uit. Wordt het dan nooit koeler?! Dekbed eraf gooien. Ik slaap wel alleen onder lakens. Draai. Zucht. Draai. En dan is daar eindelijk… de slaap…

De dag erna schrik ik gebroken wakker van mijn immer irritante wekkeralarm. Kwart over vier, ’t is toch echt zo. 't Mag misschien wel geen jetlag heten, maar het begint er verdacht veel op te lijken! AL WEER VROEG. Ik vraag mij af waarom Mister Sandman me vannacht heeft overgeslagen. Normaal is hij altijd zo scheutig met zijn o zo fijne slaapzand. Zo gaar als een kanarie sjok ik naar de badkamer. Blij dat ik al het klamme bed van me af kan spoelen.

Het ruikt onfris in de lift. Aan het ontbijt verneem ik van een collega dat er een kind in heeft gespuugd. Dat moeten diegenen zijn die ik vannacht heb gehoord. De fantastisch perfect tussen-hard-en-zacht-in gekookte eitjes en warme broodjes zijn een heerlijke beloning op mijn nuchter knorrende maag.

Pick-up tijd. De taxi wacht ons voor het hotel op. De chauffeur laadt de koffers in. Even een teug verse ochtendlucht in mijn longen zuigen. Dat doet me goed. Het is al weer licht. Of moet ik zeggen; nog steeds.

Gewoonlijk heb ik niet zo’n moeite met die wisselende diensten en vroege tijden. Het zal wel komen omdat ik nu de vakantie in het vooruitzicht heb, dat het me nu allemaal even wat zwaarder valt.

Terug in Haarlem. Nu eerst even een dagje bijkomen in Nederland. Slapen wanneer IK wil, niet wanneer het moet. Dinsdag weer verder met een soortgelijke dienst. Dan zal ik ook wat uitgebreider vertellen over de bestemming waar ik onlangs pas voor het eerst kwam; Liverpool.

-oOo-

Maar over een weekje vakantie, inderdaad. Toen ik een aantal maanden geleden aan boord van het vliegtuig een Lonely Planet reisgids van Peru vond, heeft het lot mijn vakantiebestemming bepaald. Zaterdag aanstaande zal ik voor ruim twee weken afreizen naar het rijk van de Inca’s. Gewapend met backpack en bergstampers, in plaats van een koffer en pumps. Jullie zullen me dus even een tijdje moeten missen! Natuurlijk zal mijn camera me vergezellen en de nodige pracht aldaar op de gevoelige plaat vastleggen. Uiteraard bij terugkomst ook een uitgebreid verslag!