“Samen eten en een filmpje kijken vanavond?” vraagt mijn buurmeisje. Ja leuk! Hoef morgen pas weer te werken en besluit mijn laatste vrije avond nog even goed te benutten. Ik haal een goede zak knabbels bij van Appie en de nieuwste aflevering van LOST in huis. Onze beider voorliefde.

Om een uur of half tien, een maaltijd, stuk chocola en tig knabbels verder check ik mijn agenda, hoe laat moet ik morgen eigenlijk precies beginnen? Ja hoezee, zes uur stipt. Aiaiai. Dat betekent opstaan over 6,5 uur vanaf nu. Jakkes. Zo ‘vrij’ is deze avond dus helemaal niet. Zou eigenlijk vroeg de boot naar dromenland moeten nemen. Dit is vrijwel onmogelijk als je er ook een sociaal leven naast wil onderhouden. Ik kan wel in bed gaan liggen om 20 uur, om nog een beetje in de buurt te komen van de voorgeschreven acht uur slaap. Maar om dan nog uren achtereen duimendraaiend naar het plafond ligt te staren… Kun je het beter nuttig spenderen met een gezellig kopje thee. Toch probeer ik verstandig te zijn. Want ik weet dat al die afgesnoepte uurtjes me morgen zullen opbreken.

Ik zet alles voor morgen alvast klaar. Strijk een blouse. Pak mijn koffer. En duik mijn mandje in. Te laat. Vind ik zelf ook. Morgen beloof ik mezelf de schade in te halen. 22.39.  Nog iets meer dan vijf uur tot aan het helse moment… pfff….

(..)

Plieboediebeldiep. Een sms. Wie de f… stuurt mij midden in de nacht nog berichtjes? Vriendin vertelt dat ze wiskundetoets niet heeft gehaald. Rode digitale letters geven 11.13 aan. Desoriëntatie. Ik heb nog maar een half uurtje geslapen. Ik laat de boodschap half op me inwerken, neem me voor haar morgenvroeg hetzelfde lot te laten ondergaan en doezel weer weg…

(…….)

Schrik. Wakker. Is het al tijd? Ja! Nee. 03.32. Ik kan nog een half uurtje slapen. Een half uurtje nog maar. Een HALF UURTJE. Wel even goed benutten. Ik droom verder met waar ik gebleven was…

(.)

De wekker aan de andere kant van de kamer springt op 4.05. PEUH..-PEUH..-PEUH..-PEUH..-PEUH... Hij lijkt me uit te jouwen. Ik schrik overeind uit mijn droomwereld en leg het ding het zwijgen op door een mep op zijn kop. –Zucht- Veel te hard. Wat een rotgeluid. Vroeg, vroeg, vroeg, vroeg, vroeg... Oh ik had er gisteren eerder in moeten gaan, zie je nu wel. – Zucht – Ik laat mij terugzijgen in de warme kussens met mijn ogen nog gesloten. En merk dat ik weer wegzak. Nee, oppassen nu. Meteen eruit. Vroeg, vroeg, vroeg… Obstakel nummer één; mijn lekkere ledikantje verlaten op deze tijden. Met een berg aan tegenzin motiveer ik mijn spieren en gooi ik mezelf het bed uit.  Ik kan nergens anders aan denken dan aan het moment dat ik er dadelijk weer in kan stappen. Ik weet het zeker. Als ik vanmiddag klaar ben met de arbeid duik ik er meteen weer in…

Om op deze tijden wakker te worden heeft mijn non-actieve hersenpan veel externe prikkels nodig. Ik doe alle lampen in mijn slaapkamer aan. Het felle licht irriteert me. Kilo’s slaapzand van Klaas Vaak maken mijn ogen droog. Televisie aan op de herhaling van het nieuws van gisteravond. Sri Lanka blablabla... Voetbal blablabla... Overstimulatie van de nog slapende grijze massa in mijn kop, zo moeten ze wel aan het werk. Ik heb een kartonnen smaak in mijn mond. De reflectie in de spiegel doet mij schrikken. Het is weer eens zover. Vroege dienst nummer 59 in drie maanden. Deze ochtend trek ik het slechter dan anders. Mijn benen sputteren tegen als ik ze naar de douche sleep. Mijn ogen prikken nog steeds. Lekker glamoureus, dat stesseleven…

Obstakel nummer twee. Onder die heerlijke warme kletterende waterstraal uitstappen. Telkens ietsje heter draaien. Een Turks stoombad is er niets bij. Nog heeeel eventjes…. Ik draai de knoppen dicht. Koude waterloosheid. Een bibber overvalt me.

Het routinerondje wordt in gang gezet. Mijn benen hebben er nog steeds geen zin in. Krachteloos en slapjes zwabberen ze er maar wat bij, terwijl ik me staande probeer te houden voor de spiegel. Grijze slaapzakken camoufleren. Beetje kleur op de toet met wat blush. Ik prijs stilletjes dat ik een vrouw ben die de geoorloofd alle verhullende make-upmiddelen kan aanwenden, om de sporen van dit soort tijden enigszins uit te wissen.

Uniform aan. Broodjes smeren. Bakje havermoutpap wegslobberen. Lekker.

De rest kennen jullie wel. Bagagestukken met wieltjes die ratelend de stilte verstoren op de straatklinkers. Oranje knipperende stoplichten. Record verbreken. Dertien-en-een-halve minuut nu.

In de bus typ ik een sms naar de wiskundevriendin. Mensen wakkerteksten, dat kan ik ook! ;-)

-oOo-

Een tijdje in het land der levenden. Als de motor eenmaal aangezwengeld is, blijft-ie wel lopen. Maar o-wee als je even langer dan vijf minuten rustig gaat zitten. Dan komt meteen onze grote vriend het zandmannetje even weer langs. Knikkebol… Zelfs op deze grote vlieghoogten van 38.000 voet weet hij me te vinden in zijn moderne slaapmobiel met supersonische zandblazer. Bezig blijven, is de beste remedie.

Eindelijk. Vandaag weer eens een late dienst. Niks geen zandmachines of ochtendobstakels. Ik maak me klaar voor een op-en-neertje Gothenburg.