Geloof dat ik genezen ben van de lege vierkante ruimtes in mijn brein en angst voor ongeletterde documenten. Er brandt weer een lekker knappend haardvuur vol inspiratie.

-oOo-

Waar te beginnen? Weer genoeg leuks en geks meegemaakt. Ik neem jullie eerst mee naar Stuttgart, het kleine plaatsje Vaihingen.

Het weer was er prachtig. Zomers haast. Met de crew lopen we keuvelend door het park tegenover het hotel. Het gras ziet geel en grijs van de paardebloemen. We plukken de pluizenbollen en proberen in één keer de donzige parachuutjes eraf te blazen. Als het lukt mag je immers een wens doen, zo luidt de volkse wijsheid. En terwijl wij bedenken welke stille verlangens wij graag realiteit zouden zien worden, zweven de vederlichte pluisjes door de lucht naar een verdere bestemming.

We halen volle tassen voordelig drogisterij shopsel bij de DM drogerie markt. Tijdens het inkopen treffen we een ongewone man die er een hobby van schijnt te maken om vrouwen benen / billen / enkels sneaky van onderen met zijn camera op de gevoelige plaat vast te leggen... Als ik hem doorheb kiest hij het hazenpad. Ons achterlatend met een gefronst voorhoofd.

Op straat vlakbij het kleine Bahnhof stationnetje vragen we een praatgrage oudere man met een hoed de weg naar een leuk restaurantje. Hij vertelt ons dat hij dat dertig jaar geleden allemaal feilloos wist, maar dat de tijden nu veranderd zijn. Omdat hij het toch bijster interessant vindt dat we uit het buitenland komen, geeft hij ons een reep chocola. Met nootjes.

De voorstad van Stuttgart is praktisch uitgestorven. Want voor een zaterdagmiddag is er bar weinig volk op straat. De meeste winkels en eettentjes houden hun luifels en deuren angstvallig gesloten. Na een tijdje zoeken belanden we uiteindelijk bij een shabby schnitzeltentje waar de helft van de kaart uitverkocht is. Op een local met een army t-shirt en een man in een volledige cowboyoutfit na zijn we de enige gasten. De verwilderde stoere vrouw achter de bar is zichtbaar vermoeid maar ze helpt ons toch zo vriendelijk en goed als ze kan. Ze schenkt onze drankjes en bakt tevens onze schnitzels. Met Kartoffelsalat, die ze eerst nog even bij de Lidl op de hoek moet halen.

Om acht uur ’s avonds kruip ik na een lange dag tussen de hotellakens. Er zweeft nog een pluisje uit mijn haar. Ik zit nog steeds in het vroege ritme. De afgelopen maanden ben ik zo’n vier keer per week, opgestaan tussen 4 en 5 uur ’s morgens, en ook de dag erna zal dat niet anders zijn. Dromend over de gedane wensen val ik in een diepe slaap.

-oOo-

Ik wil jullie ook meenemen naar… Toulouse.

Een zeer interessante bestemming waar ik al zeker zo’n twee jaren al niet meer geweest ben. Ik heb kennelijk een flinke portie Francofilie van mijn ouders geërfd. Want onmiddellijk heb ik namelijk weer dat fijne gevoel dat ik altijd in Frankrijk heb. Het aangename warme Zuidelijke klimaat, de nostalgische sfeer, de Franse taal…

Ik vind het heerlijk om… heimelijk te verdwalen in alle kleine straatjes. Te struinen in kleine boetiekjes. Te wandelen door het park en te zien hoe de crêpemevrouw het beslag met een spatel dun uitstrijkt over de gloeiend hete ronde bakplaat. Ook hou ik van de stilte en rust te ervaren tijdens een moment van bezinning in een koele basiliek. Om daarna weer van de zon te genieten tussen de mensen op het terras. Straatmuzikanten zingen Franse chansons of vermaken de kinderen met een gekke verkleedact. Mensen kunnen zeggen dat de Fransen nors zijn. En dat zijn ze af en toe ook als je met een club luidruchtige Hollanders op een terras gaat zitten en alleen Engels spreekt. De gesteven tafellakens werden voor onze neus gesmeten. Of we zelf maar even wilden dekken. En we werden kortaf en als echte toeristen te woord gestaan. Da’s wel jammer. Maar als ik in mijn eentje op pad gaat merk ik daar weinig van. Helemaal als je zoals ik een paar woorden hetzelfde als zij spreekt, vind ik ze vriendelijk en hartelijk. Mais naturellement mademoiselle, c’est gentil!

Na een dagje in La Douce France voel ik mij dan ook helemaal als herboren. Pap en mam bedankt. :)

-oOo-

Ik weet wel hoe mijn rooster er uit zou moeten zien als ik het voor het zeggen zou hebben. Elke week een stopje in Frankrijk, Duitsland en Groot Brittanië en je maakt mij de gelukkigste stewardess op aarde.

Vandaag nog even een dagje vrij. Morgen een enkeltje Glasgow (op-en-neer). Zondag op maandag weer een Stuttgart nachtstop, gecombineerd met een enkeltje Wenen en Aberdeen. Dinsdag Gothenburg, voorafgegaan door een Crew Resource Management bijeenkomst. Met als doel de communicatie tussen de cockpit- en cabinebemanning onder de loep te nemen. Maar eerst nog even acclimatiseren @ Haarlem.

PS: mijn excuses voor de slordige lay-out... er zit een foutje in het beheersysteem. Ik kan het momenteel niet veranderen maar heb de webmaster er al over geinformeerd. Hopelijk wordt het binnenkort verholpen!