Het writersblockje van eens in de zoveel tijd hindert mij. Schrijversvierkant. Is ook niet zo gek na 293 verhalen. Ik draal al dagen met het schrijven van dit 294^e stuk. Ik heb namelijk werkelijk geen idee waar ik het dit keer over zal hebben…

…over dat de  periodieke stand-by week weer zijn intrede deed?

Ik heb inmiddels al vele gekke, saaie en interessante stand-by periodes achter de rug. En er ook al meerdere berichtjes op mijn site aan gewijd. Wederom een blok van vijf dagen van vijf uur ’s morgens tot vijf uur ’s middags; gekluisterd aan mijn mobiele telefoon. Zestig uur ter beschikking staan. Luchtvaart TBS. Broek-met-zakken aan de zijkant. Poetsactiviteiten. Stiekem sporten terwijl alles thuis in de startblokken klaarligt. What’s new? Been there, done that...

…over dat ik wederom mijn lesje heb geleerd over het maken van iets dat ook maar enigszins op een ‘plan’ of ‘afspraak’ lijkt gedurende stand-by tijden?

Ik kom er telkens van terug maar probeer het elke keer weer. Vijf dagen in volledige eenzaamheid thuis ‘wachten’ op iets dat misschien wel of niet komt, is niets voor mij. Dus was ik zo vrij om in mijn laatste stand-by uren voor het weekend voorzichtig een stapje te doen in de richting van een ‘plan’.

Dit werd onmiddellijk afgestraft. Het zal eens niet. Vriendin die in de trein op weg naar Haarlem zat, mocht rechtsomkeert maken. Het avondje dat ik vol gezellige muziek op Bevrijdingspop had gedacht door te brengen viel zowel letterlijk als figuurlijk in het water. Want naast dat het daadwerkelijk regende, werd ik op de valreep namelijk toch nog opgeroepen voor een London Heathrow op-en-neertje. Grrrmmbbblll… Had liever met beblubberde laarzen en een plastic bierglas gevuld met festivaltapsel mee staan brullen met Guusje Meeuwis en Wouter Hamel. Maar zoals mijn moeder altijd zegt: ‘liever koekjes worden niet gebakken’.

‘t Is dat het bij deze leuke one-in-a-million job hoort maar soms…

…over dat we op de desbetreffende LHR vlucht een twee-en-een-half uur durende omdraai hadden te London.

En dat we daar in de terminal pizza hebben zitten eten tussen de passagiers. ’t Was erg gezellig, maar het is typisch zo’n gevalletje van ‘daar moet je bij geweest zijn’.

…over dat ik de dag ervoor werd opgeroepen voor een Stuttgart nachtstop.

Waar ik dead-heading heen werd opgestuurd, in uniform. En dat ik toen gewoon via de gate met de passagiers mee aan boord met mijn eigen instapkaart. Dat ik mocht aanschouwen hoe mijn collega’s hard aan het werd waren terwijl ik de passagier uithing. Niks interessants aan.

Nee. Allemaal niet interessant of boeiend genoeg. Ik zoek verwoed naar een inspiratiesprankje in mijn hoofd tussen de kluwen van andere hersenspinsels. Het zit kennelijk momenteel ver weg in een donker hoekje in een envelopje in een laadje in een kastje.

Ik neem nog een slokje thee en kraak wat M&M’s weg. Ondertussen Google ik het woord ‘writersblock’ en vind dat dat helemaal niet hetgeen is waar ik onder lijd. Voor een schrijversvierkant moet een schrijver er minimaal een langere periode hinder van ondervinden. Bij mij een kortere periode gaat het slechts om de ‘angst voor de witte bladzijde’. Of wat het in mijn geval zou moeten zijn; ‘angst voor het naamloze lege ongeletterde Worddocument’.

Misschien kunnen jullie suggesties of prangende vragen mijn inspiratievuur weer doen oplaaien.

-oOo-

Volgende keer weer een echt leuk stukje. Beloofd.