Op het program: een beste zwik aan op-en-neer vluchtjes en nachtstoppen in Zweden en Duitsland.

-oOo-

Zweden is leuk. Helemaal als je er een local kent, die een auto heeft en mooie plekjes weet. Zo belandde ik vorige week in Söderköping, op zo’n veertig kilometer rijden van onze nachtstopbestemming Linköping. De binnenlanden intrekken is iets wat je zelf niet zo gauw doet. Helemaal niet als je vroeg bent opgestaan en brak in het hotel aankomt na een aantal vermoeiende vluchten. Heerlijk is het dan als iemand met een leuk plan komt aanzetten om te omgeving te verkennen.

Een prachtige toeristische route door het glooiende sneeuwloze Zweedse landschap bracht mij in Söderköping. In Zweden vind je tig plaatsjes die huppeldepup -köping heten (spreek uit als tjeuping). Deze variant was een klein pittoresk dorpje aan het Götakanaal. In de zomer op en top overspoeld met toeristen, nu heerlijk rustig. Het weer zat mee. Zon, een strakblauwe hemel en tarrastemperaturen. Heer-lijk.

Wat mij ook hier weer opviel was de Scandinavische kalmte en puurheid. Niks geen herrie en uitlaatgasluchten. Maar ware zuivere lucht en stilte. Het heeft een onthaastende invloed op me. Vriendelijk kabbelend water in het kanaal, waarop een boei zachtjes heen en weer deint. Helderfelle kleuren op de goed onderhouden houten huizen. Een woeste rotswand met frisgroene begroeiing. Een beklimming naar de top geeft een adembenemend wijds uitzicht over de hele streek. Een koffie verkeerd smaakt lekker met de zon op je bol. Ik krijg mijn vuurdoop in de Zweedse taal, die een stapje verder gaat dan Billy en Klippan. Sverige och Magnus tack så mycket.

-oOo-

De dag erna Hamburg. Tenminste, dat dachten we. Met de crew hadden we al plannen gemaakt om daar-en-daar te gaan eten. Na reeds acht slopende uren gewerkt te hebben besloot het lot echter op het laatste moment anders.

Dat wil zeggen, Coördinatie besloot anders. In plaats van vijfenveertig korte minuutjes naar het Duitse, mochten we nog even ruim twee uur en twintig minuten uitzitten naar het Estse Tallinn. Volle bak. En rredwainn tijd. Mijn collega en ik konden er niet tegen rennen en aanslepen. Pff… ik werd er maar even weer fijntjes aan herinnerd waarom dit ook al weer niet mijn favoriet was. Ik had gehoopt er niet meer te komen, aangezien deze bestemming binnenkort ‘uit het assortiment’ van onze maatschappij gaat en niet meer op mijn rooster stond. Helaas. De werkdag werd onverwachts nog even met een paar zware uren verlengd. Elf uur vriendelijk en dienstbaar zijn. “Nog een koffie mijnheer?” Komtu maarrr!

Maargoed niet alleen in Duitsland, ook in Tallinn hebben ze terrasjes. Het verkoelende drankje smaakte dan ook nóg meer verdiend na zo’n lange dag. Natuurlijk vergezeld van de overheerlijke foute lokale borrelsnack Praetud maaleivad küüslaukudega määrimiseks juustukastmega. Inderdaad. Een hele mond vol. Letterlijk en figuurlijk. Een gerecht die alle eetzondes bevat; vet, zout en veertien teentjes knoflook. Na het eten van dit gefrituurde zwarte (!) rogge knoflookbrood mét knoflooksaus zijn je vingers zo vet als doorgebakken patatten. Lekker datstinktjamega in het kwadraat. Vonden de passagiers de dag erna ook…

Aangezien we met de crew in een typisch Ests restaurant aten; werden we natuurlijk geacht ook een lokaal gerecht van de kaart te kiezen. Bizarre combinaties, ik kan niet anders zeggen. Ik had: een plak cake van aardappel en spekjes met een alcoholische kersensaus, een bultje geraspte wortel en kool met een beste moot vlees erop. Tja. Apart. Geef mij maar gewoon Hollandse boerenkool met worst. Zullen de Esten wel weer niks vinden.

-oOo-

In de categorie ‘bijzonder en leuk’: een passagier die mij na de vlucht bij het uitstappen hartelijk opgelucht de hand schudt. Ze wil me bedanken voor het feit dat we ‘het overleefd hebben’.

-oOo-

Nu eerst Koninginnenacht en –dag vieren in Groningen. En de 83e verjaardag van Oma Dotje. Vanaf vrijdag weer vijf dagen stand-by van 5 tot 17.