Jullie zullen het me ongetwijfeld vergeven. Want het weer was de afgelopen week gewoon TE lekker. Te lekker om binnen te zitten in een warme huiskamer achter een stomende laptop. Dus zat ik op een terras in Haarlem, Den Haag, Linköping. At ik ijs in Hamburg en Trondheim. En zocht ik paaseitjes in mijn zusjes tuin in Delft. Beetje overdreven? Misschien. Maar geef me eens ongelijk.

-oOo-

Nu weer een dagje stand-by om alle achterstallige huishoudtaken in te halen. Korte broek met zakken-aan-de-zijkant. Aan mijn mobiel gekluisterd. Ik zou een lange dubbele dienst doen, volgens mijn rooster. Maar daar werd ik op het laatste moment vanaf gehaald, omdat deze nodig was voor ‘training’, oftewel; het inwerken van een nieuwe collega. Relaxed. Erger dan de oorspronkelijke tienurige werkdag kan het niet worden.

Over roosters gesproken… Ik heb mijn rooster voor de komende maand eens bekeken. Het begint haast op een regelmatige baan te lijken…! Mijn aanmeldtijden liggen allemaal tussen de 4.50 en 6.05 uur ’s morgens. Gewoonlijk zit er wel wat meer variatie in. Laat en vroeg melden zijn dan aardig in balans. Dit keer niet. Het ziet er naar uit dat ik voorlopig een vroege vogel ga zijn. Voor dag en dauw bij het krieken van de dag mijn veel te lekkere bedje uitkruipen. Rinkelende wekkers om 4 uur ’s morgens. Wakker worden met een hete douche op mijn kop. Broodjes pindakaas smeren voor mee onderweg. Uniform aan en de schemerende dageraad in. Met mijn trolley ratelend over de klinkersteentjes in de stille straat.

Er is geen kip bij de weg. Ik probeer nog steeds mijn snelheidsrecord op het traject huis – Schiphol te verbeteren, daarbij mijzelf natuurlijk wel aan de geldende snelheidslimieten houdend. Maar de vijftien stoplichten die ik op de route tegenkom willen wel eens roet in het eten gooien. Oranje knipperend heb ik ze het liefst. Of groen. Toch sta ik wel eens in mijn eentje minutenlang te wachten voor een rood sein op een verlaten kruispunt. Waarom?! Record tot zo ver: veertien minuten. Niet slecht voor 20 kilometer snel- en binnenwegen. Anti-record tot zo ver; 1 uur en vijftien minuten. Dat was die keer toen ik om 9 uur op maandagochtend op Schiphol moest zijn. Er stond ne-gen-tien kilometer file vanwege een ongeval. Stapvoets rijdend beginnen die twintig kilometer meer op een Dakarrally te lijken door een woestijn van glimmend blik. Gelukkig was dat maar eenmalig.

En zo rond half zes ’s morgens is het altijd hetzelfde plaatje. Als ik op de A5 richting Hoofddorp onder het viaduct doorrijd, taxiën de über vroege vogels van mijn oude werkgever al uit naar de Polderbaan voor een chartervlucht richting Las Palmas of Bodrum. Dat was pas écht vroeg aanmelden. De grote jongens trippel en zevenvier* komen terug op hun thuisbasis van hun verre intercontinentale bestemmingen.

Zo rustig als het is op de wegen, zoveel bedrijvigheid is al op Schiphol. Want de vliegcrew is natuurlijk niet de enige die vroeg moeten beginnen. Als wij een vliegtuig om 7 uur willen laten vertrekken, hebben we daar natuurlijk wel hulp bij nodig. Van de dames achter de check-in desks. Van de mensen bij Security. Van bagageladers. Van de ‘peutboeren’ die ons van de nodige brandstof voorzien. Van de cateraar die de broodjes en sapjes aan boord brengt. Van de mannen van de waterservice. Van de grondstewardessen bij de gate. Van de buschauffeurs die onze passagiers van de terminal naar het vliegtuig rijden. Van de afhandelaars voor de juiste papieren en beladinginformatie. Moet ik nog even doorgaan?

Dus om kwart voor zes is het al vechten om een mooie parkeerspot op P30 (Schiphol Zuid) respectievelijk 40 (Schiphol Noord). Niet vergeten het rijnummer even in je telefoon te zetten of op een papiertje te schrijven. Want anders ben je over een paar dagen uren langs de rijen aan het struinen, zoekende naar waar je auto ook al weer stond. Op naar de bus die naar Schiphol Centrum rijdt. Een bonte verzameling aan uniformen bij elkaar. Koffers die omvallen als de bus een scherpe bocht maakt. De mensen zijn stil en in gedachten verzonken. Ze dromen nog even verder nu het nog kan. Nog even een smsje versturen of de lippenstift bijwerken voordat de werkdag aanvangt en de hectiek van de luchtvaartwereld weer in volle gang non-stop van start gaat.

-oOo-

Volgende keer zal ik een kritische noot wijden aan het veelgeprezen en –besproken uniform. Enne oja, mijn vijfenveertig cent kostende aardappelschilmesje waar-ik-altijd-het-fruit-aan-boord-mee-snijd is mij vorige week, na ruim een half jaar ongeschonden in mijn handtas te hebben gezeten, ontnomen bij de Securitycontrole. Het mocht niet. Hoe had ik het in vredesnaam in mijn hoofd gehaald om dát mee te nemen?! “Doet u nu vrijwillig afstand van het voorwerp?” Uh ja hoor, prima… ben er niet zo heel erg aan gehecht hoor.

Ik heb het nog even nagezocht. Het volgende valt te lezen onder punt b) in de lijst met goederen die u als passagier niet zelf en ook niet als handbagage mag vervoeren: Messen, inclusief ceremoniemessen, met een blad van meer dan 6 cm. Het blad van mijn cheapy halfbotte mesje waar ik nog niet eens een pizza mee kan aansnijden was 58 mm. Tja.

* Naschrift van de auteur: zoals in elke bedrijfstak worden lange woorden die vaak worden uitgesproken vaak afgekort tot iets wat lekker ‘bekt’. Zo ook met vliegtuigtypes. Bijvoorbeeld:

De trippel = Boeing 777, ‘triple seven’

De honderd = Fokker 100

De zevendrie = Boeing 737

De zevenvier = Boeing 747

De Elf = McDonnell Douglas MD-11