Mijn mobiel gloeit weer als een heet kooltje in mijn broek-met-zakken-aan-de-zijkant. Inderdaad, het is weer zover. Stand-by van 8 tot 18 vandaag. Ik zet de wekker altijd vijftien minuten voordat mijn stand-by periode aanvangt, om mezelf een extra ‘relaxed’ kwartiertje te gunnen. Mocht ik onverhoeds meteen bij het krieken van de klok op het achtste uur gebeld worden. Maar meestal gebeurt dat niet.

En daarom kan het dat ik nu nog lekker thuis zit. Stand-by dingen gedaan, je kent het wel. Moest ook eens nodig gebeuren ook. Ramen fris en helder, vaat blinkend en glimmend op de planken, strijk weer smooth op de hangers. Nu even tijd voor een bericht.

-oOo-

Terug naar vorige week. Het nieuwe vliegtuig houdt de gemoederen nog flink bezig. Af en toe komen er nieuwsgierige aagjes met glunderende oogjes een blik werpen als we even geparkeerd staan op een buitenstation. “Mogen we even binnen kijken?” Een tijdje terug kwam een man een hand vol chocolaatjes aanbieden in ruil voor een Flight Safety kaart van ons toestel. Hij had er namelijk al meer dan 3000 (!) gespaard en in grote multomappen netjes geordend. En dan wilde hij er graag ook eentje extra als het mocht, om te ruilen op de jaarlijkse Beurs. Want ja, daar werden hele evenementen voor georganiseerd, en dan kon hij even de blits maken met deze primeur. Mijn collega en ik waren vertederd bij deze verzamelwoede en deden er nog wat lekkere Hollandse stroopkoekjes bij. Kon hij nog een keer de blits maken.

-oOo-

Toen we aan de burrito’s met kaas en bonen zaten in een Kristiansands Restaurant werd de captain gebeld. Morgen, zou bij aankomst van onze tweede vlucht naar KRS een

lokale perscrew staan te wachten voor een nieuwsitem over de nieuwe kist. De afdeling Corporate Communications gaf ons tips en extra achtergrond info. Om een positieve indruk te maken was het van uiterst belang om op tijd te landen en weer aldaar te vertrekken.

En terwijl er op die route gewoonlijk weinig oponthoud is en we bijna altijd zelfs te vroeg komen… Je raad het al, gebeurden er die dag net weer allemaal dingen waardoor we een uur te laat waren… Unaccompanied Minor (kind dat alleen reist zonder begeleiding) zonder te juiste papieren die eerst nog ingevuld moesten worden. Slottijd voor vertrek vanaf Amsterdam, omdat het een mistige bedoening was… Verkeerd geladen bagage van een passagier die niet aan boord bleek te zitten… Kortom het zat ons niet mee.

Eenmaal daar stond de pers ons al op te wachten, met fotocamera’s en interviewmicrofoon. Med nye maskiner på Kjevik, zouden de kranten koppen. We zetten onze beste smile op. Helaas waren ze voornamelijk geïnteresseerd in de buitenkant en de man met de meeste gouden strepen op de mouw. We konden ons ontvangstcomité dienblaadje met hapjes en drankjes dat we zelf hadden samengesteld weer onaangeroerd terug in de trolleys stoppen. Die extra lippenstift kon ook weer terug de tas in.

Enigszins beteuterd waren we wel. Daar gingen onze two-minutes-of-fame… Ik had gehoopt in alle Noorse kranten op de voorpagina te staan. Zodat ik de volgende keer als ik daar kwam als een heldin werd onthaald en dat iedereen me op straat zou herkennen. Mijn gedroomde voorstelling spatte als een zeepbel uiteen. Passagiers gingen aan boord, de deur dicht en wij terug naar de beslommeringen van alledag.

-oOo-

Als stewardess word je natuurlijk regelmatig geconfronteerd met verschillende talen en culturen. Ik zou LENOS niet zijn als ik dit natuurlijk weer niet op een analytische doordenkmanier zou benaderen. Er rezen mij twee vragen te geeste die ik het brainstormen waard vond. Ik deelde dit dan ook met mijn collega’s voor een gek eettafel discussie onderwerp.

VRAAG 1. Waarom worden sommige namen van steden en landen vertaald en andere niet?

Amsterdam heet bijvoorbeeld gewoon Amsterdam in het Duits en Engels. Weliswaar wordt het anders uitgesproken [Éhm-stuhr-dém], maar je schrijft het ‘tzelfde. Waarom is Wien dan, Wenen in het Nederlands en Vienna in het Engels? Het lijkt er niet eens op! Waarom is het niet gewoon allemaal hetzelfde. Iets waar we met speechen rekening mee moeten houden. Want als door de PA schalt: “Ladies and Gentlemen, welcome to the airport of Wenen…” hebben Engelssprekende passagiers geen idee waar we zijn aanbeland. Nederland is die Niederlande, Les Pays Bas of Olanda. Ze spreken er Dutch, maar in Germany Deutsch.

VRAAG 2. Dieren maken hetzelfde geluid over de hele wereld, zou je zeggen. Auditief gezien dan. Schriftelijk niet. Waarom?

Een Nederlandse hond doet woef-woef, een Franse ouaf-ouaf en een Engelse arf-arf. Grieks schijnt gav-gav te zijn. Honden kunnen blaffen, bellen en barken. Het Britse biggetje laat een oink-oink geluid horen terwijl zijn Nederlandse broertje knor-knor doet. En koetje-boe zegt moo. Waar is dit op gebaseerd? Kennen beesten dan ook hun eigen taal, net zoals de mens? Zou een Duitse herder niks snappen van een in Frankrijk opgegroeide Schotse collie?

Het antwoord op de laatste vraag wordt door de taalwetenschappers uitgelegd als een onomatopee, oftewel een klanknabootsend woord. Uitgebreidere info over dit interessante fenomeen is te vinden op: http://www.kennislink.nl/web/show?id=123089 De kinderen op deze site geven alvast een leuke imitatie in verschillende talen: http://www.quack-project.com/table.cgi

-oOo-

Wat een leven. Hard werken hoor. Nog niet gebeld. Ga nog maar even een Festini perenijsje eten met de ramen open, de lentezon op mijn bol en uitzicht op de voorbij tuffende bootjes in de gracht. Wat een leven. Morgen stoppen in Zweden, Linköping en daarna Hamburg.