(16.30 vanuit het hotel in Kristiansand)

De klok wordt verzet. Een aankondiging van mooie tijden. Lente, zomer… Een moment waar met smacht naar wordt uitgekeken in de donkere korte winterige dagen. Het gaat weer de goede kant op. Wintertijd wordt zomertijd. Iets wat in luchtvaartkringen zeker niet ongemerkt voorbijgaat. Het betekent ook even weer omschakelen in je hoofd. Niet alleen omdat het nu langer licht is. Ons hele rooster moet nu ook in een ander licht worden bezien. Want aangezien ons schema in Standaardtijden gepubliceerd wordt (ook wel Universal Time Coodinated (UTC) of Greenwich Mean Time (GMT) genoemd) wordt het dus vanaf nu UTC plus twee voor de lokale Nederlandse tijd. Niet helemaal duidelijk? Laat me het illustreren aan de hand van een voorbeeld.

* Op mijn rooster staat dat ik om 05.25 uur moet beginnen.

Op 27 maart betekent dat, aanmelden om 06.25 uur Lokale Nederlandse Tijd (plus 1).

Een paar dagen later, op 29 maart bijvoorbeeld, houdt dat echter in dat ik om 07.25 uur (plus 2!) moet aanvangen!

Een vergissing is gauw gemaakt, dus wel even je koppie erbij. Het is namelijk net het verschil, tussen op tijd; of een uur te vroeg komen. Nu is dát niet zo erg. Maar in het geval van zomer- naar wintertijd ben je in dat geval dus wel mooi een uur te laat! *

Nog een implicatie van het verschuiven der klokken: de uniformpantalon en laarzen moeten weer de kast in. Hallo pumps en panty’s! Gek eigenlijk. Want in Trondheim bijvoorbeeld, ligt nog steeds sneeuw, net zoals vorige week. En het is er nog steeds min zoveel, net zoals vorige week. En helemaal de Nederlandse dagen kunnen nog wel tot aan mei koud en regenachtig zijn. Het wordt dus weer bibberen in open schoen en nylon…

-oOo-

De vloek op dagjes over lijkt te zijn opgeheven. Want hier zit ik dan, sinds tijden weer eens in Kristiansand. Het is al weer een tijdje geleden. Ik geloof dat ik hier twee jaar geleden voor het laatst was…? Maar dus mét een ‘loos’ dagje waar niet op gevlogen hoeft te worden. Voor het eerst. Gisteren al even opgezocht hoe het weer alhier zou zijn. Ik vond een groot grijs wolkenicoontje en met druppels eronderuit. Jakkes. Ik besloot mijn paraplu en waterdichte stevige laarzen in te pakken. En mijn laptop, voor het geval dat het weer zo bagger was dat ik de hele dag gedoemd was binnen te blijven. Als het weer echt slecht is, ben ik namelijk van suiker.

Gisteravond laat landden we in de semi-duisternis op Kjevik Airport. Eenmaal buiten deed de koude wind onmiddellijk mijn uniform overjas charmant opflapperen. Brr… zie je wel! Ik miste mijn pantalon onmiddellijk. Wel frisjes, zo met de vijftien denier pantybeentjes. We pikten onze koffers op en spoedden ons naar het taxibusje. In het hotel bivakkeerde ik minimaal een half uur op de voorverwarmde badkamertegels om mijn verkleumde teentjes weer in het land der levenden te krijgen.

Negen uur vanmorgen, mijn alarm wekte me voor het ontbijt. Vol verwachting knalde ik de bontgekleurde gordijnen open. Een prachtige lichtbewolkte hemel en een zonnetje lachten mij tegemoet. Wat nou paraplu en regenjas? Niks van dat alles. Ik werd meteen vrolijk van dit uitnodigende weer. En wat doe je dan? Wederom één van mijn befaamde struintochten door buitenlandse steden, op zoek naar mooie plekjes. Want in Kristiansand had ik nog weinig gezien. Dit keer werd in vergezeld van een aantal van mijn crewleden, die ook wel in waren voor een frisse cultuur en natuur neus. Ik kan het in woorden omschrijven, maar wil graag de vele foto’s voor zich laten spreken (zie hieronder).

Ik heb zowaar sproeten kunnen kweken met een kop koffie op een terrasje (ja, je leest het goed!) in de zon. Héér-lijk! Lang leve de klokverschuiving en de daarmee gepaard gaande temperaturen!

-oOo-

Nu even tijd voor een berichtje op mijn sober ingerichte hotelkamer met snelle internetverbinding. Om vijf uur heb ik met de rest van de crew afgesproken voor een borrel en daarna diner. Morgenvroeg weer back to the flying business. Best chill zo’n dagje over. Eind deze maand mag ik weer. Hoezee!