Ik moet zeggen dat het vliegtuigwrak de gemoederen onder de bevolking nog steeds flink bezighoudt. Zelfs nu nog, een aantal weken na dato. En dan heb ik het vooral over de automobilisten op de weg. Zodra ze ook maar enigszins in de buurt van de rampplek bevinden, begint het gedreutel. Plots begint men zich te gedragen als een volleerd ramptoerist.

Er wordt gedraald bij de vleet. De matrixborden boven de weg geven 70 kilometer per uur aan, maar er wordt niet harder gereden dan 50. Men trapt massaal op de rem en belachelijk langzaam rijden als een bejaarde zondagsrijder. Als idioten probeert men een glimp op te vangen van het gekreukelde stuk aluminium dat zoveel mensen ellende heeft opgeleverd. Dat er grote borden langs de weg staan met de tekst ‘stoppen op de vluchtstrook 240 euro boete’ en dat er grote afschermingdoeken zijn opgehangen doet ze niks. En daar rijd ik dan, kachelen in een sloom slakkentempo, achter de rest aan, terwijl ik net ben opgeroepen uit stand-by. Ik wil niet zeggen dat ik haast heb, maar een beetje op tijd op Schiphol geraken zou wel fijn zijn.

En zelfs nu, nu het wrak al láng is weggehaald, strekken de mensen nog steeds hun nekken als ze langs de opengereten schermen langs de afrit Haarlem Zuid rijden. Onbegrijpelijk.

-oOo-

Dat wij aan boord soms de gekste, leukste en meest interessante dingen vinden als de passagiers zijn uitgestapt, wisten jullie natuurlijk al lang. Zo vond ik een paar dagen terug een toeristengidsje van Amsterdam. In het Engels, dus kennelijk van een paar Britten die een weekendje in onze Nederlandse hoofdstad wilden verblijven. Achterin trof ik een zeer vermakelijke woordenlijst ‘Dutch for Beginners’. Met hierbij fonetisch geschreven handige zinnen die je snel op weg zouden moeten helpen in de Lage Landen. Hierbij een paar leuke:

- Ghoodermiddahkh Vaar zaiyn der tVaarlehtern?

- Kurnt ew maiy hehlpern, ik bergraiyp heht neet.

- Yurfro-ow, ik Vil graakh ain koffee beshtelern, ahlstewbleeft.

-oOo-

“Vind je ook niet dat zij een actrice-gezicht heeft?” spraken mijn collega’s tot elkaar over een passagier op rij zoveel. Ik vond het niet, gewoon een blond-rossig kortgeknipt kapsel als zo veel vrouwelijke passagiers. “Ja,” ging het gesprek verder, “Speelt zij niet in die ene film…? Hoe heet-ie ook al weer. Ehm… ja… ‘Burn After Reading’, toch? Stond zij laatst niet op de rode loper bij de oscaruitreikingen?”

Ik liep langs de vermeende actrice-passagier op rij zoveel. Ze at felgroene boontjes en erwtjes uit een plastic Tupperware bakje. Een classy raw food dieet? Tijdens de service vroeg ze om een glas mineraalwater. Ik schonk het haar in. Tijdens de landing moest ze gewoon net als alle andere passagiers van mij haar tafeltje opklappen.

De dag erna zag ik een foto van haar in een Amerikaans Glossy Meidenblad. Ze droeg een glanzend satijnen jurk terwijl ze op een rood tapijt stond. Haar foto stond temidden van andere beroemdheden in glitterjurken die ik wel kende. Ze had een oscar gewonnen. Ik nam mij voor om eerdaags Burn After Reading te gaan kijken.

-oOo-

En de dagdienstenparade zet zich voort. Voornamelijk in het Duits en Engels. Manchester, Edinburgh, Stuttgart, München, Aberdeen… etc. Met wel als voordeel dat ik de komende maand ook ‘mijn weekend in het weekend’ heb, in plaats van doordeweeks (dus vrij op vrijdag, zaterdag of zondag). Wel weer eens lekker en bovendien goed voor je sociale leven!

Ook staan er weer wat nachtjes weg verderop in mijn rooster, Linköping en Hamburg. En een lang dagje over in Kristiansand… ik ben benieuwd of het deze keer wel doorgaat, aangezien ik tot op heden pech heb gehad wat dagjes-over betreft. Voor dit alles eerst nog een vijfdaagse stand-by periode volgende week.