Maar het weer werd niet slechter. Het werd juist beter. Het stopte met sneeuwen. Dus niks uitslapen. Om twintig voor vijf in de ijzig vroege ochtend kwam dezelfde slobbertaxi ons weer ophalen bij het hotel. Een andere chauffeur dit keer. Slissend en pruttelend reden we door de Slushproeksel van de dag ervoor. De donkere straten kregen iets onheilspellends door de sneeuwrestanten in het lantaarnpaallicht. Fanatieke Esten met bontmutsen waren al bezig met hun stoepje schoon te vegen.

Aan boord leerde ik van mijn collega het verschil tussen een oog- en een kohlpotlood. En verwenden we de cockpitmannen met tig zelfgemaakte cappuccinootjes. Met een figuurtje van chocoladepoeder bovenop, zoals het een echte professionele koffiebrouwer betaamt. Ik leerde op de luchthaven dat het in Baltische staten kennelijk heel normaal is om te ontbijten met een flinke bel Brandy of een halveliterpul bier. En een kop koffie natuurlijk, want hee – het blijft natuurlijk wel ochtend hè? Ik leerde ook dat die koffie mier-en-mier zoet gedronken wordt. Want in onze kleine kartonnen boordbekertjes werden maarliefst drie zakjes suiker gekieperd. Het glazuur sprong spontaan van mijn kiezen.

-oOo-

We gingen naar Linköping. Gewoon volgens schema. Of Lin-cheu-ping, zoals de Zweden dat zelf zeggen. Van de pruimtabak wist ik al. Hét idee om geoorloofd je nicotineverslaving aan boord van een vliegtuig op peil te houden. Lekker zo’n dot harige shag in je holle kies. Ieeww… Ieder z’n ding. In Linköping hadden we iets meer tijd te besteden, omdat we al om half twaalf in de middag landden. Na de toesteloverdracht aan onze collega’s begaven we ons via een korte taxirit naar het Zweedse studentendorp. Lekker weer vloerverwarming in de badkamer. Lekker gratis internetten. Lekker de stad in met motsneeuw op je bol. Winkelen bij de Gina Tricot. Bowlen en airhockeyen met de crew bij de plaatselijke ballengooiclub. Fisksoppe bestellen bij een Thais restaurant. Het kan allemaal.

De dag erna wederom vroeg. Niet zo vroeg als in Tallinn, maar toch voor vijven weer je nest uit. De taximan was laat. Niet op de afgesproken tijd. We namen nog maar een kopje koffie. De captain liet het taxibedrijf bellen door de baliereceptioniste. ‘Ze zijn onderweg’. Is hetgeen wat je dan altijd te horen krijgt. Nogal logisch dat je onderweg bent, voor een taxibedrijf (-Duh-!). Er kwam een stationwagen voorrijden. Op de achterbank allerhande dozen en reservewielen. En daar stonden we dan met vier man, vier koffers, twee trolleys’s en twee pilot flightcases.

Ja, dat ging voor geen meter passen natuurlijk, dat kon iedereen zien. Slim. Ja sorry, de busjes waren op. Handig. Het werd dus twee keer op en neer rijden voor de beste man. En dat zijn dure grapjes, vliegtuig vertragen voor een taxirit. Als dit vaker voorkomt kan ik je vertellen dat ons bedrijf op zoek gaat naar een andere vervoerder. Maar snelle Jelle’s als we zijn wisten we de boel vlot gereed te krijgen voor vertrek, zodat we toch nog op tijd in de lucht hingen.

Aan boord naar Brussel troffen we een vriendelijke Japanse familie, waarvan de zoons met een echte pilotenpet op de foto mochten. Wat waren ze trots. De ouders moedigden hen aan om ons in het Engels te bedanken. Tenk-oe, tenk-oe; bracht het kroost breed glimlachend uit.

-oOo-

Nu zit ik weer thuis met een moe brakkig hoofd. Heb net even op mijn heerlijke grote VRETA bank (Zweeds ja, maar gewoon hier gekocht, hij paste namelijk niet in mijn koffer) weg zitten dommelen in het maartzonnetje. Te veel slapen zit er echter niet in. Vanavond op tijd naar bed, om morgen weer bijtijds aan te treden voor een dagdienst. Op-en-neertje Aberdeen. Zus haalt me op van mijn werk voor een fijn Starbucksje ter plaatse.