(19.50 uur, achter mijn laptop vanuit het hotel in mijn überfavoriete bestemming Tallinn)

Sneeuw. Donzige vlokjes die langzaam naar beneden dromen en zacht neerzijgen op de gebouwen, het landschap en de mensen. Het lijkt wel alsof sneeuw ook een beetje vrede brengt. Een laagje van fluweel. Zelfs de meest lelijke grijze hoekige Oostblok object krijgen iets lieflijks. Ook in Tallinn. Voetstappen die normaal luid klinken op het trottoir worden gedempt tot zacht geknerp. De mensen duiken diep weg in jassen met hoog opgezette kragen en zijn slechts donkere stipjes tegen een witte achtergrond. De wind doet de sneeuwdwarrels licht op en neer dansen. Bomen worden wit omlijste kunstwerken. Een oase van kalmte.

Niet als je in een slippende Takso zonder winterbanden over een glibberige weg naar het hotel snottert. Want zo heet een taxi hier in Estland. Ik check meerdere malen of mijn veiligheidsgordel goed vast zit. Alle voertuigen die zich op de weg bevinden zien eruit als bunzingen. Bedekt met een dikke laag vuil, zijn de nummerborden nauwelijks nog leesbaar. De Estse auto glijdt zich een weg door de ‘slush’ zoals de Engelsen dat noemen. Op zijn Gronings heet het ‘proeksel’. Ik weet niet of er een normaal Nederlands woord voor is, maar ik doel op de met strooizout vermengde grijsbruine sneeuwbrij die je bij dit soort weersomstandigheden op de weg krijgt. Griezelig als je je in een vehikel bevindt waar het bandenprofiel tot op het canvas is versleten. En laat het hotel nu net op een hellinkje liggen. De chauffeur geeft vol gas. De auto glijdt naar links. Ik houd mijn hart vast. Het gaat goed. Sneeuw maakt het misschien lieflijk voor het oog, maar moeilijk voor de mens.

Oké. De eerste fase doorstaan. Nu nog in binnen te zien geraken met de profielloze stessenpumps. Met mijn koffer sleep ik hele klonten ijs en sneeuw de hotellobby in. Er staat al een vrouw klaar met een bezem om onze troep weer aan kant te maken. Bij de balie teken ik voor ontvangst van mijn plastic hotelsleutelkaart en vraag ik om Internettoegang. Ik krijg een smoezelige plakkerige kabel in mijn handen gedrukt. De gezagvoerder zegt dat hij ons wel op onze kamers zal bellen als de avondvlucht onverhoeds niet binnenkomt.* De fikse wind en de sneeuw maakten het vanmiddag namelijk al kielekiele om te landen. Er werd slechter voorspeld voor de nacht. Eenmaal aangekomen op mijn Toad (Ests voor ‘kamer’) geeft het plaksnoer mij toegang tot het World Wide Web. Ik plug in en zet dit bericht online.

-oOo-

Het is waarschijnlijk één van mijn laatste keren Tallinn. De bestemming wordt ‘uit het assortiment’ gehaald. Ik zal er niet rouwig om zijn. Morgen Linköping.

Nu eerst vroeg naar bed. Misschien gaat de wekker om 03.40 uur vannacht. Misschien ook niet. En krijg ik een nachtelijk telefoontje. Dan kan ik uitslapen.

* Schematische weergave verloop nachtstops. Zie het plaatje onderaan dit bericht. Ingewikkeld en Hogere Wiskunde. Alleen voor geïnteresseerden, die willen snappen hoe de boel verloopt.

Toelichting

Crew A is de ‘inslaap’ oftewel de ochtendcrew. Zij vliegen het toestel naar een bestemming ergens in de middag. De uitslaap, crew B, heeft daar een nacht gespendeerd, kunnen uitslapen, en neemt het toestel over van crew A. Crew B vliegt het toestel terug naar Amsterdam terwijl crew A naar het hotel gaat om te rusten. Crew A heeft de middag en de avond te spenderen in het hotel, maar moet wel een beetje vroeg naar bed.

Later op die avond, meestal zo tegen middennacht, brengt crew C op de avondvlucht het toestel weer binnen. Crew C is de ‘uitslaap’ oftewel de avondcrew (net zoals dat crew B was) en komt laat in het hotel aan, heeft de dag erna de ochtend en de begin van de middag de spenderen. Crew A moet echter de ochtend erop weer voor dag en douw uit de veren om het toestel met de ochtendvlucht terug te vliegen naar Amsterdam. Als crew C dus luidruchtig doet, wordt crew A daar wakker van. En als crew C het toestel dus niet kan binnenvliegen, mag crew A (ikke dus) lekker nog even blijven liggen! Snappie?