Mijn kilometerteller maakt overuren. Al wekenlang is er geen nachtstop meer op mijn rooster te bekennen. Kilometers vreten in de ochtend en avondspits. Elke avond thuis in mijn eigen bedje. Elke ochtend en avond zelf een prakkie koken. Lunchen met bammetjes uit je eigen trommeltje. Mijn koelkast is voor de verandering weer eens goed gevuld, in plaats van ingericht op twee korte vrije dagen thuis.

Ook wel eens lekker. Maar eigenlijk niets voor iemand die bewust voor het vliegende bestaan heeft gekozen. Niets voor iemand die niet zo goed kan stilzitten en ongelukkig zou worden van een 9-tot-5-baan. Niets voor mij. Ik begin al weer aardig onrustig te worden. Het begint te kriebelen. Ik mis de nachtstops en het gezellige samenzijn met de crew op een Verweggistanbestemming.

Het zal wel duidelijk zijn. Ik verlang weer naar een stopje.

-oOo-

Als ik mensen mijn beroep vertel beginnen hun oogjes vaak te glunderen. Ze denken dat het hemel op aarde is om telkens in die verre oorden in een hotelletje te verblijven. Natuurlijk is dit heel fijn en luxe, maar ook niet altijd rozengeur en maneschijn. Even een ‘met-de-neus-op-de-feiten-druk lijstje’:

Hotel pro’s:

- lekkere luxe bedden; lits-jumeaux formaat boxsprings met fluffy wegzak kussens en donsachtige dekbedden

- elke dag verse strakke lakens erop en netjes opgemaakt

- schone handdoeken

- airconditioning aan resulterend in een heerlijk frisse kamer op een warme zweterige dag

- een uitgebreid (langslaper) ontbijtbuffet (met uitgebreide keus aan vers fruit, warme broodjes, zelfbakwafelmachines en uitsmijter-op-bestelling, mmm-mm)

- en als je daar geen zin in hebt bestel je roomservice en brengen ze het voor een luttel bedrag gewoon langs

- niks opruimen, lang leve de ‘HOUSEKEEPING!!’ (verfoei die luiheid, I know!)

- vloerverwarming in de badkamer (héérlijk, de Noren zijn er fan van en ik ook)

- sjieke en stijlvolle inrichting met bijzondere schilderijen en artistieke lampen

- het prinsessengevoel dat als je een majestueuze lobby met zuilen, glas-in-lood en een rode loper binnenstapt, gewoon kan inchecken en er verblijft ‘voor je werk’, hoe posh is dat?

Hotel tegens:

- soms ook (hune)bedden (steenharde ondergrond en rugprikkende vering opgemaakt met grootmoeders lakens en muffe dekens)

- een hotelkamer waarin gerookt is (bah)

- zure handdoeken (om alle bacteriën te doden lijkt het soms wel of ze azijn in plaats van wasmiddel gebruiken…)

- vieze spreien met dubieuze vlekken op het bed (je wilt niet weten hoeveel nieuwe vormen van leven je daarin kunt ontdekken)

- om nog maar niet te spreken over afstandsbedieningen (waar de Erotic Pay Channels ook mee worden bediend...iieeuww)

- ook hierbij moet ik zeggen het ontbijtbuffet (wat soms kariger is dan karig, met knoerthard smakeloos brood theewater in een koffiekan (YAKK!) en kleffe kaas en vleeswaren waar de vliegen omheen zwermen. En maar tot 10 uur Lokale Tallinese Tijd = 9 uur voor ons = errug vroeg als je om half twaalf de avond ervoor pas geland bent.)

- vloerbedekking waar Jan en Alleman en Truus en Allevrouw met hun schimmelinfecties en eeltknuisten overheen paraderen

- je kamer kwijt zijn..., zat ik nou in 376? Nee dat was gisteren. 210 dan..?

- snurkende / lallende / schreeuwende / de-liefde-bedrijvende / luid-bellende buren aan de andere kant van de veels te dunne wandjes (zucht… wil graag rust en slapen, moet vannacht werken en er om kwart voor vier uit, dat jullie hier nu zijn voor je plezier...)

- niet werkende hotelsleutelkaarten na een bepaald tijdstip op de dag (dat je weer hélemaal terug de lange gang in moet naar de lift met je hele hebben en houwen, terug naar beneden van de tiende etage, naar de balie, waar net een horde van tientallen Japanners komt inchecken…)

- zwarte haren van de voorgaande bewoner in je badkuip

- en natuurlijk, jullie welbekend: onvindbare lichtknopjes, onsnapbare zoemende airconditioning bedieningspanelen, het televisievolume dat een eigen leven gaat leiden, zandstralende douchekoppen, sputterende toiletpotten, etc.

Zoals je ziet ‘elk voordeel hep se nadeel’.

Een mix van af en toe lekker thuis en dan weer eens een hotelovernachting is het fijnst. Volgende week eindelijk weer eens twee nachtjes weg naar (mijn niet zo’n favoriete) Tallinn en (het beste okeje) Linköping. Daarna gewoon weer verder met het draaien van de dagdiensten.

-oOo-

En tja, purser worden op dit nieuwe toestel, wil ik natuurlijk wel. Maar momenteel met de ‘credit crunch’ (om het gehypete woord maar even te gebruiken… wie dat heeft bedacht…) hebben ze de promotie opleidingen gestopt. Sowieso wordt er dit jaar weinig nieuw personeel geworven / aangenomen / opgeleid / bevorderd… Dus voor mij betekent dat wachten en hopen op betere tijden... Dus vooralsnog zit ik ‘achterin’ op deze nieuwe jongen en sta ik als purser aan het hoofd van de oude garde.