Ik ben altijd bijtijds op mijn werk. Ik houd namelijk niet zo van het ren-en-vliegwerk. Rennen en vliegen doe ik namelijk al genoeg in mijn leven. Aan boord van een vliegtuig wel te verstaan.

Nee. Ik wil altijd rustig mijn werkdag beginnen. Even tijd voor een sociaal keuvelmoment in de wandelgangen met een van mijn collega’s. Kopje koffie erbij, helemaal niet verkeerd. Even rustig mijn vluchtvoorbereidingen doen… Daarom ga ik altijd ruim van tevoren thuis weg. Al was het alleen al omdat de situatie op de Randstadse wegen aardig onvoorspelbaar kan zijn. Files om elf uur ’s morgens door een één of andere onaangekondigde wegversperring of een lekke band (!) zijn mij niet vreemd.

Echter, meestal gebeurt dit natuurlijk niet en ben ik dus zo’n twintig minuten voor de standaard aanmeldtijd op mijn werk. Even rustig de passagiersgegevens opzoeken in de computer, even mijn postvak checken op belangrijke briefjes en info, etc. Altijd belangrijke werkzaamheden.

Zo ook gisterochtend. Ik nam het infobulletin van deze week door. Toen mijn telefoon ging. “Nummer onbekend”. Op dit vroege tijdstip kon dit maar één ding betekenen. Crew Coördinatie. Ik nam op.

Een collega die de vlucht naar Brussel zou doen had zich verslapen. De Brussel vertrok tien minuten eerder. Omdat ik te vroeg was voor mijn eigen vlucht naar München, werd ik gewisseld. Pech voor mijn collega, mazzel voor mij, want ik zou ruim twee uur eerder thuis zijn! Een cadeautje.

-oOo-

Ik spoedde mij naar de andere crew die reeds op mij stond te wachten om naar het toestel te gaan. Twee keer nagenoeg volle bak en wat VIP’s aan boord op de weg terug naar Amsterdam, vertelde mijn nieuwe collega. Dit soort mensen staan ook wel bekend als Very Important Persons. Voor ons Very Interesting, want meestal gaat dit om bekende gezichten op tv en in kranten.

Zo niet vandaag. Gewoonlijk worden deze mensen gepreboard (als eerste aan boord gebracht), maar nu even niet. Want het protocol moest gevolgd worden. Ja, hij was afgezant uit Nairobi. Eh… onee, de Europarlementariër die Ierland vertegenwoordigde. Minister of State. En er zou ook een filmploeg komen. Ik snapte er helemaal niets van. De Brusselse gate agent was duidelijk nerveus. En een beetje in de bonen, wat alleen maar resulteerde in nog meer onbegrip bij mij.

-oOo-

De filmploeg stapte aan boord met enorme camera’s en interessant gekleurde microfoons. Daarna stapte er een clubje mensen aan boord die in close-up werden genomen. Mijn hersens deden verwoede pogingen om in te schatten wie nou de pief was. De Iers Nairobiaanse parlement president of zoiets.

Ik probeerde te zien wie er het meest ‘belangrijk’ uitzag. De man met de rode stropdas? Of de vrouw in de jas met de bontkraag? Ik besloot van hen beide maar de jas aan te nemen en netjes op te hangen. Tijdens de vlucht werden ze geïnterviewd door de filmcrew Allemaal ook. Dus dat maakte het er voor mij niet makkelijker op. Uit hun namen werd ik ook niet veel wijzer. Geen enkele klonk mij bekend in de oren. Allen gedroegen zich vriendelijk en niet uit de hoogte. Ik gaf het op.

Ik besloot daarom om ze allemaal te behandelen zoals ik al mijn passagiers behandel. Gewoon vriendelijk. Met respect. En als een gewaardeerde klant van onze maatschappij.

- Voor jullie informatie; op onze korte Europa vluchten wordt ‘niks extra’s’ gedaan, aan boord gebracht of georganiseerd voor mensen die op de lijst staan als VIP. Iets wat ik persoonlijk nogal jammer vind. Maar wel begrijpelijk, omdat het om korte vluchten gaat. In het geval van de Brussel, twintig minuten. Dus al ben je de Minister President, dan nog moet je het doen met een sapje en een chocokoek. -

En het was de Minister President. Van België wel te verstaan. Met zijn gevolg, een minister van Economische zaken en een minister van Werk. Maar dit leerde ik pas achteraf.

De andere man, die ik er het meest interessant uit vond zien – en de hele vlucht met een koptelefoon op lag te slapen – bleek inderdaad De Ierse Minister ‘for the Environment, Heritage and Local Government’te zijn. Met de rode stropdas. Hij werd in een glanzend zwarte Audi met geblindeerde ramen persoonlijk opgehaald bij het toestel. Het presidentiële gevolg stapte gewoon in de passagiersbus.

Goed werk Minister President Peeters! U was uitstekend in staat om een Low Profile te houden. Ik had niet gedacht dat U het was die tegenover mij zat op de eerste rij. Ik wens U een goede reis en veel succes in Detroit.