Trondheim. Een uur of elf. Vijf minuten voor pick-up tijd. Eén voor één druppelen de bemanningsleden voor de vlucht TRD – AMS binnen. Strak in het uniformpak en vers gedoucht, spullen allemaal weer (netjes?) in de trolleys en koffers. De een checkt nog even zijn mail op de hotelcomputer in de lobby, de ander betaalt zijn kamerrekening, weer een ander zoekt op zijn rooster alvast het volgende vluchtnummer op. De buschauffeur komt ons opzoeken. Net op datzelfde moment gaat de telefoon van de gezagvoerder. Onze koetjes-en-kalfjes gesprekken verstommen.

Het toestel staat nog in Amsterdam, is de mededeling. We hoeven pas over twee uur op de luchthaven te zijn. Of we onze tijd in het hotel willen spenderen of op de luchthaven. Die keus is makkelijk gemaakt natuurlijk. We zien al genoeg luchthavens in ons leven.

Mijn collega’s en ik besluiten nog even een frisse neus te halen. Helemaal teruggaan naar onze hotelkamers en ons weer omkleden in burgerkledij lijkt ons niet zo nuttig. Twee uur is daar net te kort voor. Dus besluiten we om als vrolijk gekleurde drieling ons buiten te wagen. Iets wat ons natuurlijk veel bekijks oplevert! Het is fris buiten. We hebben moeite om ons voort te bewegen over de gladde stoepen waar we moeten laveren tussen de hopen sneeuw in vastgevroren toestand. In een klein winkeltje struinen we wat doelloos tussen de schappen door. Ik koop maar een pakje kauwgum, om niet al te onbeleefd over te komen.

Terug in het hotel drinken we nog een kopje koffie in het restaurant. Lekker zo’n Macchiato met veel schuim. We maken gekke snorren. De copiloot laat de captain foto’s zien van zijn nieuwe auto op zijn meegebrachte laptop. Ik keur de nieuwe vriend van mijn cabinecollega op haar telefoon. Dat zijn zoal dingen die je doet als je ineens onverwachts moet wachten. Gelukkig wacht je nooit alleen, maar samen met collega’s. En net zoals gedeelde smart halve smart is, is gedeeld lummelen half lummelen (dus zo voorbij).

Wachten voor mijn werk vind ik nooit erg. In tegenstelling tot wachten op de vertraagde trein of in de rij voor een kassa. Gek hè?

-oOo-

Al in november vorig jaar had ik vier dagen op rij vrij gevraagd in januari. Ik vond dat het wel eens tijd werd om mijn vriendin Marjolijn op te zoeken in the UK. Met een lange IJ ja, iemand anders dan de ‘we-zouden-naar-Bordeaux-gaan-maar-mochten-weer-in-ons-eigen-bed-slapen’ Marjolein, met een korte EI. Vrij vragen in de luchtvaart moet altijd ruim van tevoren, minimaal zes tot negen weken voor de geplande datum. Op kortere termijn iets regelen is haast onmogelijk.

En aangezien Marjolijn ook vliegt, bij een grote Britse maatschappij. Regelden we beiden een gezamenlijk gat in ons rooster in januari.

Wist je dat… vliegen met een low-cost charter maatschappij naar London Gatwick, goedkoper is dan IPB-en (een gereduceerd Staff Travel ticket, waar je alleen mee kan Indien er een Plaats Beschikbaar is) met mijn eigen maatschappij? En ik hierbij wél gewoon gegarandeerd een zitplaats heb.

Marjolijn haalde me op and showed me around op háár bemanningscentrum in Gatwick. Verder hebben we in die vier dagen…

… uitgebreid ge-sightsee’d in het prachtige glooiende East Sussex,

… genoten van typisch Britse lekkernijen; ik noem o.a. Banoffee Pie (!), Fish ‘nd Chips, Sunday Roast met Butternut en Parsnip, Crumpets en Scones,

… haar auto moeten duwen telkens als we achteruit moesten rijden (de versnellingsbak was kapot…),

… ons tegoed gedaan aan het prachtige culturele erfgoed van Brighton,

… en natuurlijk lekker bij kunnen kletsen en gesocialized met vrienden.

Vergeef me het verengelsen van dit bericht, maar de afgelopen dagen heb ik niet veel anders gesproken. You know what I’m saying? :-)

-oOo-

Inmiddels heeft het snot weer de overhand. Kennelijk was mijn jaarlijkse januarigriepje nog niet helemaal opgelost, met als gevolg dat de papieren zakdoekfabrikant weer een goede klant aan me heeft. Sinussen (holtes in je hoofd, die o.a. je neus met je oren verbinden) voelen pijnlijk en gezwollen aan. De privé terugvlucht met CheapyAirlines viel me zwaar. Oortjes nauwelijks klaarbaar. Wel toppie vriendelijke crew, toen ik vertelde dat ik een collega was van een andere maatschappij. Well done guys!

Om nu eens even helemaal goed vrij van bacteriën en virussen te komen heb ik me ziek gemeld. Want vliegen is leuk, maar niet tegen elke prijs. Lichamelijke ongemakken zullen namelijk altijd verergeren tijdens een vlucht. Kiespijn wordt ondragelijk en een opgeblazen gevoel leidt tot een ballonbuik, om over verkoudheid nog maar niet te spreken; dat weten jullie natuurlijk allemaal. (Om een vriendin met voorhoofdsholte ontsteking te citeren: “Alsof een bowlingbal rondstuitert binnenin je hoofd!” Ai…)

Tot die tijd dus nog even rustig: oost, west, thuis best.