Het lijkt wel een traditie, elk nieuwjaar inluiden met snot en hoesterij. Ook dit jaar bleef ik er weer niet van gevrijwaard en kon ik de eerste paar dagen van het krakende verse jaar dan ook beginnen met koorts en bibbers. Het nieuwe jaar waarin weer heel wat ontwikkelingen en mooie momenten voor ons allemaal in het verschiet liggen.

-oOo-

Het nieuwe jaar waarin ik hoopte mijn purserverantwoordelijkheden uit te breiden op een grote type vliegtuig. Iets wat mij een extra uniformstreepje, een groter gevolg in de cabine en (natuurlijk ook niet onbelangrijk) wat meer salaris zou opleveren. Jullie weten echter de pessimistische toestand met de centjes in de wereld en deze vindt natuurlijk ook zijn weerklank op de luchtvaart. Men heeft daarom besloten de promotieopleidingen dan ook (tijdelijk?) stop te zetten. Wat voor mij jammer genoeg nog even geduld betekent. Zodra er weer ruimte is probeer ik in een van de vacatures te geraken, natuurlijk horen jullie dat dan ook meteen!

Wel staat er weer wat anders nieuws op stal, wat vliegtuigtypes betreft. Ik ruil een van de toestellen waar ik nu al twee jaar op vlieg in voor een ander exemplaar. (Uit privacy overwegingen kan ik niet vertellen welke dat is). Aan het einde van deze maand krijg ik de tweedaagse conversie type instructie en een aantal lijnvluchten voor mijn kiezen. Dat betekent dat ik me weer moet begeven in de boeken met Flight Safety theorieën en aanverwante artikelen. Voor de kenners houdt dat in: vanaf nu af aan alleen nog maar –oOo– en geen –xOx– meer….

-oOo-

Nice staat bekend zijn Mediterrane klimaat en sfeer. Echter niet die dag, tussen kerst en Nieuwjaar 2008. Frisse vrieskou om vijf uur ’s nachts. Autoruiten zijn licht beijzeld. Ik kruip dieper in mijn oncharmante non flatterende slaapzak overjas die bij het uniform hoort.  Tussen mijn tanden vind ik nog een kruimel van het zojuist haastig weg gegeten stokbroodje brie van het early bird breakfast. Ik vraag me af of de Fransen dit een Oiseau Tôt Petit Déjeuner noemen. Vast niet, het ontbijt is in Frankrijk geen belangrijk eetmoment. Verder dan een croissant soppen in de warme chocolademelk komt het vaak niet. Ik doezel nog even weg als de taxi ons door de uitgestorven straten naar de luchthaven rijdt.

Zes uur in de ochtend. De passagiers komen aan boord voor de vlucht naar Amsterdam. Beetje brak en gapend nog, vanwege het vroege tijdstip. Tassen volgestopt voor een lange reis. Op de Passagiers Informatie Lijst lees ik dat ze bijna allemaal een aansluitende vlucht op Schiphol hebben naar verre oorden: Beijing, Manila, Quito en Singapore.

Bij de Walk Around om het vliegtuig constateert de gezagvoerder ijsaanslag en rijp op de vleugels. Om een goede lift in de lucht teweeg te brengen is een glad vleugeloppervlak noodzakelijk. Er moet dus gede-iced worden. Gewoonlijk gebeurt dit met behulp van een speciaal apparaat dat een chemische hete vloeistof over de vleugels sproeit.

En laat de luchthaven van Nice hierover nou eens niet beschikken. Tja, zegt het personeel van het vliegveld, u zult moeten wachten tot de zon opkomt of zoiets, dan zal die het ijs wel doen smelten. Uhhh… ja. En hoe lang duurt zoiets? Als je nagaat dat het vijf over zes ’s morgens in de donkere dagen rondom de kerstmis is? Lang.

Et maintenant? We hadden weinig zin om tot een uur of tien te wachten. Er werd besloten de vleugels geheel vol te tanken met warme kerosine, in de hoop dat dit het ijs zou doen smelten. Leuk idee, goed geprobeerd, maar het bleek niet afdoende te werken.

Ondertussen werd het steeds kouder, ook in de cabine, omdat men op de luchthaven (hoe verrassend) ook niet over een Heater (verwarmingsapparaat dat aan de buitenkant van het vliegtuig kan worden aangesloten) beschikte. Want dat was immers toch niet nodig in het immer (alleen nu even niet) mediterrane Nice? De passagiers begonnen zich te bedekken met hun jassen en andere spullen die ze in hun trolley vonden, om zich warm te houden. Mijn adem begon al wolkjes te maken. Het duurde. En wat krijg je dan? De eersten vinden hun weg naar de galley met klachten. Wat nu met hun connecties op Schiphol? Wie gaat er opdraaien voor de kosten als ze hun vlucht missen?

Tja… De gezagvoerder had ook geen zin om nog langer te wachten. “Ik doe het zelf wel!” zei hij bij wijze van laatste redmiddel. Gewapend met een stapel duizenddingendoekjes uit onze trolleys (want ja, je kunt daar zó veel dingen mee, naast het droogdeppen van appelsap op een passagier, het reinigen van het galleywerkblad; zelfs ijskrabben op een vliegtuigvleugel) begaf hij zich de vrieskou in.

Hij werd vergezeld van een andere, incognito collega, gezagvoerder van onze maatschappij die als passagier zou reizen op onze vlucht. Met zijn tweetjes klommen ze dapper de vleugel op en sloegen aan het poetsen en krabben (niet te hard natuurlijk, want de vleugel mag niet beschadigen). Maarliefst een uur lang kropen ze als torretjes over de vleugels om zorgvuldig alle restjes ijs te verwijderen. En de passagiers maar met zijn allen binnen achter de raampjes foto’s maken. Klagen over vertraging durfden ze niet meer, nu ze zagen hoe prehistorisch de mannen te werk moesten gaan om hen naar Amsterdam te brengen.

Respect, als je als captain je werk zo serieus neemt, dat je er zelfs toe bereid bent met je blote handen in de kou persoonlijk het ijs van de vleugels te halen! De bijnaam ‘Krabbertje’ hoef ik niet meer uit te leggen hè?

-oOo-

Binnenkort mijn verhaal over mijn vlucht naar Bordeaux, die eigenlijk een soort weekendje weg had moeten worden omdat ik een vriendin meenam, maar uitdraaide op héél wat anders…