Afgelopen zondag. Twintig minuten voor acht ’s avonds. Ik had inmiddels 11 uur en 40 minuten stand-by gestaan. Mijn mobieltje hield zich nog akelig stil. Ik besloot om m'n favoriete serie kijkklaar te maken, Prison Break, ik was wel toe aan een paar uur spanning op het puntje van mij stoel. Maar jullie voelen ‘m natuurlijk al aankomen. Tringggg! Ja hoppa, op de valreep nog een driedaagse naar Leeds en Nice. En ja, het moest allemaal nogal rapjes. Want de aanmeldtijd was op het moment van bellen niet over een uur, maar over twintig minuten. Stand by, als je het woord in het Engelse woordenboek opzoekt betekent het: ‘handhaven’ of ‘stand houden’. Bij mij wordt er niks in gehandhaafd, behalve dan het ‘ik-ga-je-bellen-duiveltje’ op mijn schouder die met zijn hete adem gedurende de hele stand-by periode mijn nekharen overeind briest.

-Zucht-

Ja hoor, ik kom eraan. Ja ik doe mijn best er zo snel mogelijk te zijn. Ik heb een uur de tijd officieel, maar heb mijn koffer al gepakt. Dus het moet misschien wel wat sneller kunnen. Pin me er niet op vast. Je ziet me dadelijk verschijnen. Wat een omslag. Honderdtachtig graden. Van standje relax, de hele dag maar wat aankloten; ineens naar standje vliegensvlug, als de sodemieter gesmeerde bliksem.

-oOo-

Vijftig minuten na het telefoontje stond ik bij de aanmeldcomputers op het bemanningscentrum. Mijn crew was al onderweg naar het vliegtuig, dus ik ging ook maar meteen die kant op. Onderweg bedacht ik me dat deze nachtstop Leeds voor mij een once-in-a-lifetime-experience ging worden. Deze nachtstop bestond namelijk alleen voor cockpitbemanning, omdat de bestemming zelf een basis is voor cabinebemanning (dat wil zeggen, een thuisstation waarvandaan gevlogen wordt door collega’s die daar in de buurt wonen, net zo als Amsterdam mijn basis is). Ik zou dan ook eenmalig en alleen in Leeds overblijven, want de Nederlandse copiloot die met mij het toestel invloog, zou de dag erna al weer met de vroege vlucht vertrekken. Ik had maandag nog tot half vijf vrij te besteden, voordat mijn middagvlucht vertrok.

Van de Britse collega’s kreeg ik tips, where to go, and where not. En terwijl zij in de auto stapten om naar hun vertrouwde huis te rijden, stond ik voor het eerst sinds tijden weer op een voor mij volkomen vreemde plaats. Ik was al haast vergeten hoe dat ook al weer was, want al die andere 33 nachtstop bestemmingen waren immers bekend terrein voor mij geworden. Een taxi bracht mij via een rit door de countryside van Yorkshire ‘aan de verkeerde kant van de weg’ naar het hotel. Een lange aan weerszijden begroeide oprijlaan leidde me naar een oud kasteelachtig aandoend landhuis.

Ik overnachtte in een muffige maar nette kamer. Er was ogenschijnlijk ooit in gerookt, maar ik was te lui om weer met m’n hele hebben en houwen de lange gangen af terug naar beneden te lopen om om een andere te vragen.

Na een karig ontbijt (als je niet van de Engelse manier van ontbijten houdt: bonen, vette eieren, glimmend uitgebakken spek en Black Pudding bloedworst) begeef ik me met een Dayride ticket naar the citycentre of Leeds. Ik vond dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen, om die ene dag dat ik in Leeds zou zijn in het hotel door te brengen, zonder wat van te stad te hebben gezien.

In de bus had ik aanspraak van een omaatje over handschoenen, over het koude weer (het motsneeuwde toen ik naar de bushalte liep) en over hoe fijn plastic regenkapjes (?) toch zijn voor je haar, omdat je hoofd droog houdt en toch niet je kapsel ruïneert. Ik trok gekke bekken naar een vertederend poppig kindje in een buggy en vroeg aan de vriendelijke mevrouw met de MP3speler welke halte ik moest hebben.

Bij The Headrow stapte ik uit. Mijn missie: sint- en kerstinkopen doen. Het was even zoeken, maar toen kwam ik bij een aantal goede winkels uit. Primark, New Look, Top Shop, TK Maxx en Dorothy Perkins. Britten onderschrijven het motto shop-till-you-drop als geen ander, dus ik kon niet achterblijven. Mijn familie en vrienden zullen blij met me zijn! Verkleumd dook ik na verloop van tijd een barretje in voor een Café Latte en een White Chocolate Chip Macademia Cookie. Even opwarmen.

-oOo-

Dinsdag. De volgende stop in mijn meerdaagse: Nice. Dit keer wel met een voltallige bemanning. “Ik zie je aan het ontbijt,” is een soort verkapte manier van afspreken voor de dag erna als je laat binnenkomt in het hotel. Maar wees niet verbaasd als je er dan uiteindelijk als enige zit, omdat de rest toch besluit uit te slapen / wat anders te doen. Als het je voor de eerste keer overkomt, kun je je wat verontwaardigd voelen. Maar ondertussen ben ik het gewend, je moet het niet persoonlijk opvatten, ik heb het soms ook wel eens. Je bent toch vroeger wakker of plant om de stad in te gaan. Je bent niets aan iemand verplicht. Tenzij er niet specifiek een tijd bij wordt vermeld, dan is het wel zo netjes dat je je even afmeldt als je niet komt.

Ik ontbijt prima en zeer uitgebreid voor Franse begrippen. Want naast stokbrood met allerhande beleg, liggen er ook warme chocoladebroodjes, taartjes en vers fruit. Omdat ik het shophoofdstuk de vorige dag al heb gehad, besluit ik weer een van mijn fameuze struintochten te maken. Gewapend met een open blik en camera dool ik door de oude knusse Franse straatjes van deze mooie stad. Het norse nukkige van de Fransen, daar merk ik helemaal niks van, ik word door Jean et toutl'homme met ‘Bonjour’ verwelkomd.

Ik eet een van mijn favoriete crêpes de marron (met kastanjeprut) die zo op de gloeiend sissende plaat voor mijn ogen wordt bereid. Ik laat de heerlijke geuren van bloemen, gekruide olijven en gebraad op de weekmarkt op me inwerken. Waar het hoog is, is het leuk, moet ik hebben gedacht toen ik aan de beklimming van La Colline du Chateau begon. Inderdaad, ik heb een magnifiek uitzicht over de hele stad en de haven, de bergtoppen met sneeuw erop in de verte en de waterval die zich uit de rotsen stort. Ik zie grafdelvers aan het werk op de Israëlische begraafplaats waar alleen de rijken zich een plaatsje kunnen veroorloven. Op de Christelijke kerkhof ernaast staan de immense zerken met sculpturen van rouwende Engelen, Jezus- en Mariafiguren al even imposant opgesteld (de griezelige uitstraling van het uitzicht in Frankfurt haalt het er niet bij!). Bij mijn afdaling terug beneden snack ik onderweg een Croque Monsieur Chèvre van een bakkertje.

Deze struintocht is wederom vastgelegd in het fotodagboek hieronder. Walk with me and enjoy…

-oOo-

En zo eindigt mijn stand-by periode. Vandaag nog vrij, morgen weer op driedaagse naar Wenen en Linköping.