Stand-by blijft eigenlijk nog steeds een raar fenomeen. Je moet het eigenlijk een keer ‘gestaan hebben’ (want zo heet dat, ‘ik sta stand-by’), om te weten hoe het voelt. Heel raar namelijk. Ik zal proberen jullie mee te nemen in dit gevoel.

Je bent vrij, maar toch ook gebonden. ‘Vrij’ moet daarbij wel tussen aanhalingstekens staan. Want in principe kun je alles doen wat je wilt, mits je in ogenschouw neemt dat je wel te allen tijde binnen een uur op het Bemanningscentrum moet kunnen geraken (dat is inclusief ‘hijs-in-je-uniform’ tijd, ‘pak-je-spullen-bijelkaar’ tijd, autorijtijd en ‘parkeer-je-auto-op-P30-en-neem-de-bus’ tijd). En dat beperkt toch de mogelijkheden. In een gunstig geval word je wel iets eerder gebeld dan een uur van te voren, maar dat is niet altijd het geval.

Daarom is het bijna altijd haasten. Je moet je de zaken waar je mee bezig bent onmiddellijk uit je handen laten vallen. En die gedachte, dat je weet dat je iets wat langer duurt dan vijf à tien minuten misschien niet af zal maken, is best wel opfokkend. Zo weet ik bijvoorbeeld niet of ik dit stukje wel kan afschrijven. Want misschien gaat over enkele ogenblikken wel de telefoon en moet ik midden in een zin stoppen. Daar moet je dus voortdurend rekening mee houden. Kan ik de activiteit waar ik momenteel mee bezig ben meteen staken? Poetswerkzaamheden, een mailtje versturen, een televisieprogramma kijken of een boek lezen zijn wat dat betreft prima zaken om je mee bezig te houden tijdens een stand-by.

Maar zoals jullie weten van mijn vorige verhalen word je daar op een gegeven moment ook flauw van als je het al 36 uur gedaan hebt (drie dagen stand-by van 8 tot 20 is 3x12 uren reeds). Je hebt al een halve boekenplank verslonden, zes keer het journaal gezien en je interieur glimt als na een grote voorjaarsschoonmaak omdat je als een ware poetsdiva hebt huisgehouden.

Daarom maak ik ook wel eens een kort ommetje door de stad, waarbij ik me niet verder dan 10 minuten lopen van huis af begeef. Dan doe ik wat boodschappen, voor bijvoorbeeld het avondeten. – Tringgg – Tja, dan kun je als de gesmeerde bliksem naar huis, en je boodschappen onopgegeten in de koelkast mieteren. Als je dan op vijfdaagse gaat, ligt de broccoli te verpieteren en wordt de melk zuur.

Een van de zaken die je beter kunt laten: is naar de kapper gaan bijvoorbeeld. Want word je gebeld, dan sta je straks de passagiers te verwelkomen met een half geknipt kapsel. Net zo als: je nagels uitgebreid voorzien van een French Manicure laag (voor de mannen onder ons, dit is een manier van nagels lakken zodat je een mooi wit randje krijgt, en dit vereist drie lagen lak in verschillende kleuren en wel aardig wat werk als je het goed wilt doen). Want dan zit je straks met afgebladderde nagels die vastplakken aan je uniform omdat de lak nog niet droog is.

En dat is heel onrustig. Om een doelloos en onzeker leven te leiden, zonder enig idee wat je vandaag gaat ondernemen. Misschien slaap je vanavond in je eigen bed, misschien ook wel niet, maar in Noorwegen of Duitsland. Misschien kun je de aardappeltjes die je nu aan het schillen bent zonder verrichte zaken ongekookt in de pan laten zitten. Je moet echt je ‘mind-set’ (manier van denken en handelen) verzetten. Plannen maken kan nauwelijks tot niet. Omdat je niet weet of je er over tien minuten nog bent. Je brein gaat een beetje functioneren als een ééndagsvlieg. Die weet ook niet of hij nog een uur of misschien nog wel twee uren te leven heeft.

Deze eendagsvlieg heeft vandaag de stoute schoenen aangetrokken. Gisteren al wilde ik erg graag even naar de sportschool. Maar toen mijn stand-by voorbij was, was de sportschool al gesloten. Pech. Dus ging ik vandaag, tijdens mijn stand-by uren. Want nog een dag thuis aanrommelen was ik toch wel aardig zat. En dan neem je best een groot risico. Want als je net staat te zweten op een crosstrainer en je mobieltje trilt in je sportbroek… moet je pas echt snel!

-oOo-

Wist je dat…

… de nummers boven aan mijn verhaal corresponderen met het aantal dagen dat ik gevlogen heb. Dat zijn dus 439 dagen in de lucht. Het aantal stretches zou op een veel hoger aantal uitkomen en niet meer overzichtelijk zijn als ik het zou gebruiken als referentiemiddel bovenaan nieuwe verhalen. Wat stretches betreft zit ik denk ik al ruim over de 1000…!

… er door collega’s woordspelingen worden gemaakt op de term stand-by? Ik ben staande bij. Zittende mug. Liggende wesp. Kruipende hommel…

… ik op mijn eerste dag stand-by afgelopen vrijdag aan het eind van de dag werd opgeroepen voor een op-en-neertje London City.

… dat we bij vertrek uit Londen het gewicht wat we mee mochten nemen aan boord, moesten beperken vanwege een combinatie van factoren. Onder andere slechte weersomstandigheden, veranderende luchtdruk en een veranderde richting op de take-off runway (aangezien LCY over maar een baan beschikt).

… we hierdoor vijf reeds ingecheckte passagiers minder konden meenemen dan aanvankelijk gedacht werd.

… er aan de gate dus een selectie moest worden gemaakt uit alle passagiers wie er niet mee konden. Leg dat maar eens aan je mensen uit; er zijn nog open stoelen in de cabine en die mogen niet worden gevuld. Voor passagiers is dat onbegrijpelijk. En waar baseer je je selectiecriteria op? Eerst werd er gevraagd of er misschien vrijwillige afstappers waren. Eén meneer meldde zich. Van de rest wilde niemand achterblijven. Tja en dan moet je nog vier anderen gaan aanwijzen. En waarom heeft een bepaalde passagier A meer recht om mee te gaan dan passagier B? Een lastige klus!

… ik dan ook blij was dat ik niet in de schoenen hoefde te staan van de dames grondpersoneel. Respect ladies! Uiteindelijk is het ze na flink wat discussies, verwensingen en gedoe gelukt, en zaten wij opgezadeld met de resterende passagiers die not amused waren, omdat dit drie kwartier vertraging opleverde.

… mijn collega mij toen een tip gaf, om eens in een loos momentje tijd tussen de vluchten door een uurtje bij de Transfer Desk te gaan zitten op Schiphol (hier komen onder andere alle mensen terecht die door vertragingen hun aansluitende vlucht missen). De taferelen die je daar ziet! Passagiers kunnen grandioos flippen, uit hun slof schieten, door het lint gaan (en terecht soms) omdat ze door de gemiste vlucht ook hun afspraak / bruiloft / begrafenis missen. Aan de grondstewards en –stewardessen de taak dit af te handelen. Echt waar, nogmaals, respect voor deze collega’s. Ik zou het niet kunnen!

-oOo-

Nog eventjes de kruipende eendagsvlieg tot en met dinsdagavond acht uur…

(PS: sorry dat mijn verhalen telkens zo lang zijn, ik neem me elke keer écht voor om een compact stukje te schrijven, maar bedenk dan te veel leuks / interessants wat ik jullie wil melden!)