Gegrepen uit het leven van een balpen in het colbertzakje van een stewardess. Deze krabbelaar heeft het niet makkelijk. Hij denkt met heimwee terug aan de glorieuze tijd dat hij zich nog parmantig in een pennenbak op een sjieke houten secretaire bevond. De hele dag gezellig met zijn potlood- en vulpenvrienden uithangen en af en toe op bezoek bij meneertje gum. Eens in de zoveel tijd werd hij aangewend om een handtekening te zetten onder een smetteloos document en werd zijn lijf beroerd door telkens dezelfde gracieuze dameshand. Dat was nog eens een leven!

Nee, dan is hij tegenwoordig veel slechter af. Hij bevindt zich in een muffige stoffige uniformvestzak omgeving, waar de woorden relaxen en ‘socializen’ tot  het verleden behoren. Meerdere malen per dag wordt hij bruusk uit zijn stoffen omhulsel getrokken en voor de meest uiteenlopende doelen ingezet, die veel verder gaan dan louter een paar woorden schrift op een vers stuk papier. Nee, hij heeft het zwaar te verduren. Als het telbriefje van het ‘seatingreport’ wordt ingevuld, gaat het nog. Wat cijfertjes neerkrabbelen en de klus is geklaard.

Erger wordt het als hij van hand tot hand gaat om persoongegevens op de Britse Landingskaarten te noteren. Eeltige rimpelige knuisten hebben hem dan ook beet. Hij mist de charmante dameshand. Helemaal erg wordt het als er enquêtes dienen te worden ingevuld. De schrijver moet nadenken en dan wordt aan zijn achterkant in de mijmerperiode beknabbeld en besabbeld. Yech!

Mishandeling wordt het als hij even later wordt gebruikt om een toiletdeur van de buitenkant te vergrendelen, bij gebrek aan een ander puntig object. Hij snapt dat er tegenwoordig geen scherpe voorwerpen meer mee aan boord van een vliegtuig mogen, maar om daarmee zijn fijne ballpoint te om zeep te helpen... Om maar niet te spreken over die momenten dat hij in pakken appel- en tomatensap wordt gestoken om ontluchtingsgaatjes te maken, zodat de drankjes voor de passagiers makkelijk uitgeschonken kunnen worden zonder te knoeien...

Netjes smetteloos en vlekkeloos schrijven zal er niet meer in zitten voor de rest van zijn leven, dat hij nu drastisch ingekort ziet. Hij weet dat hij binnenkort zal worden vervangen door zijn identieke tweelingbroer, als hij zijn diensten weigert. Oh stond hij nog maar parmantig in die pennenbak…

-oOo-

Zes dagen gewerkt, waarin ik maarliefst zestien vluchten heb uitgevoerd. Het was natuurlijk het weekend van de sneeuwval, kou en harde windstoten. Dus de vertrek- en aankomsttijden liepen ver uiteen. In de rij voor het de-icen (sneeuw en ijsvrij maken van de vleugels) en extra rondjes holden in de lucht omdat er maar één baan in gebruik is voor landen, behoorden tot de orde van de dag.

Nürnberg airport. Alleen met de cabinecollega’s begeven we ons naar de luchthaven. Gelijkloop van een meerdaagse dienst (het samen op gaan van de roosters de cockpit en cabinebemanning) gebeurt tegenwoordig nog maar zelden. De gezagvoerder en de copiloot bleven dus nog in het hotel voor de middagvlucht en wij deden de ochtendvlucht, samen met de cockpitheren die vanuit Amsterdam kwamen gevlogen (snapt u het nog)?

Niks. Geen vliegtuig te bekennen. En daar sta je dan op een waterkoud glad halfbesneeuwd en verlaten vliegveld. Omdat ik de purser op de vlucht was, werd van mij verwacht dat ik informatie zou inwinnen. Maar waar heen te gaan? Ik had geen idee (normaal lopen we braaf achter de piloten aan, die weten vaak waar ze moeten zijn, bovendien hebben die een ‘telefoon-van-de-zaak’). We glibberden dus toen maar het eerste beste gebouw binnen en vroegen aan een Duitse collega gezagvoerder waar we zijn moesten. Al gauw belandden we op de afdeling Operations. De vriendelijke man wist ons mede te delen dat het toestel nog niet eens vanaf Amsterdam vertrokken was, dus dat het nog wel minimaal anderhalf uur ging duren voordat we aan de slag konden. – Zucht – Wachten, wachten en nog eens wachten dus… En wat doe je dan? Stessenhandtas uitmesten (er verzamelt zich snel veel troep in), kopje koffie drinken, I-pod cabarethumor luisteren (oordopjes delen) met je collega, nog maar een kopje koffie drinken… Om daarna met een fikse vertraging, een hoop gemiste aansluitende vluchten en een boel onverwacht coulante passagiers terug naar Amsterdam te vliegen.

-oOo-

Ik heb nog geprobeerd voor jullie een paar mooie winterlandschapfoto’s te maken, maar helaas worden de luchthavens goed sneeuwvrij gemaakt, dus er viel weinig interessants te zien.

Nu even genieten van de verdiende rust en daarna weer vijf dagen stand-by van acht tot acht. Het kan dus weer van alles worden!