De hoeveelheid mazzel stapelde zich op tot grandioze hoogten vorige week. Twee dagen stand-by: niet opgeroepen, dus heerlijk thuis wat kunnen aanrommelen. Een geplande driedaagse dienst bleken uiteindelijk een schamel dagdienstje en één nachtje weg te worden. En dat vind ik nu juist het leuke aan mijn baan. Het kan vriezen en het kan dooien. Vorige week was dus bijvoorbeeld maximale dooi.

Omdat we meer dan een uur vertraagd terugkwamen van ons op-en-neertje Düsseldorf, dat voor de eerste nachtstopvlucht gepland stond (AMS – DUS – AMS – BRE), waren we past uitgestapt en wel toen de volgende vlucht al weer had moeten vertrekken. Om te voorkomen dat deze vertraging zou doorwerken in de volgende vluchten die wij zouden uitvoeren; was er reeds een andere crew samengesteld om de onze over te nemen. Daarmee bleken alle vluchten van die ochtend ‘gevuld’ dus konden wij naar huis. Geluk bij een ongeluk, zo zie je maar dat uit de meestal zo negatief geïnterpreteerde vertraging ook nog iets positief kan voortvloeien. De dag erna zouden we gewoon weer ons rooster oppakken.

En dat is dan even heel raar. Want je stelt je in op een x aantal dagen van huis. Daar pak je je koffer ook op (stapels kleding voor op bestemming en versnaperingen voor aan boord). Daar richt je je huis ook op in: alle verwarmingen op de antivriesstand, plantjes wat extra water, de koelkast tot het laatste hoekje toe leeggegeten. Ik stond dan ook weer een beetje verloren met mijn onaangeroerde koffer in de koele woonkamer. Je brein moet echt even weer omschakelen. Und jetzt? Nog even genieten van een extra vrije middag! Toch maar weer wat koelkastplankjes gevuld, even lekker naar je eigen vertrouwde sportschool; in plaats van de afgeleefde overjarige apparaten in sommige hotels. Lekker. Een cadeautje.

Dat is echt luchtvaart. De ene keer ben je nog lang niet thuis; een half uur later, een paar uren later, of soms zelfs een hele dag later. En dat is soms dan wel even balen. Maar andersom gebeurt dus ook: soms sta je al weer op de stoep terwijl de buren je nog lang niet thuis hadden verwacht; vlucht gecancelled, rooster omgegooid, een uur, een dag of soms zelfs een paar dagen eerder thuis. Het kan vriezen en het kan dooien.

-xOx-

Hoe bizar… Zondagmiddag. We waren bezig met de laatste vlucht van onze laatste werkdag voor het weekend. En je zult net zien: er gebeuren altijd dingen op laatste vluchten van laatste werkdagen. We hadden van de cockpit het commando ‘Cabin crew, prepare for landing’ gekregen. Dit betekent in luchtvaartjargon landing imminent, met andere woorden: zorg ervoor dat de passagiers allemaal veilig in hun stoel zitten met de riemen vast en dat de bagage en trolleys zijn opgeborgen op de plaatsen waar het hoort, de landing is nabij. Ik doezelde een beetje weg in gedachten en bedacht me dat ik eigenlijk nog nooit een ernstig medisch geval aan boord had gehad, iemand die niet lekker werd en geheel wegviel. Ik bedenk me wat ik in mijn vrije weekend ga doen. Ik bedenk me dat ik nog zaken moet regelen voor de aanschaf van mijn nieuwe auto.

Het was alsof ik met één van deze gedachten de goden aan het verzoeken was, want plots alarmeerde mijn collega me uit mijn mijmeringen. “Een passagier vertelde me dat die mijnheer op rij zoveel niet lekker is. Hij ziet erg wit en reageert nergens op.” Onmiddellijk ben je in opperste staat van paraatheid. We stormen de cabine in, wetende dat we helemaal in deze fase van de vlucht, snel moeten handelen. Inderdaad, dat zag er niet best uit. De man hing voorover in zijn stoel, zag grijsgrauw, had pareltjes koud zweet op zijn voorhoofd en was onbenaderbaar. We spraken hem aan met zijn naam, schudden zijn schouders, maar het was tevergeefs.

Van de mevrouw naast hem vernamen we dat hij diabeet was en hartpatiënt. Deze informatie activeerde bij ons het juiste kamertje met opgeslagen EHBO kennis, mijn collega en ik keken elkaar aan en wisten allebei dat de ander hetzelfde dacht. Terwijl mijn collega een blikje cola uit de trolley viste om de man van suiker te voorzien, hing ik aan de telefoon met de gezagvoerder. In dit gesprek werden de volgende beslissingen genomen: prioriteit op de landing (vanwege een medical emergency mogen wij voor op andere vliegtuigen) en een ambulance op de parkeerstand.

Gelukkig was de man ondertussen half bijgekomen en brabbelde wat in een onverstaanbare taal. We hadden een paar druppels cola weten binnen te krijgen. Maar toen was het toch echt tijd om te landen.

En toen ging alles heel snel. Vliegtuig pats boem aan de grond, vliegensvlug op onze parkeerplaats, volledige hulptroepen uitgerukt en ambulancebroeders binnen de kortste keer met loeiende sirenes op hun dak bij ons aan boord. Captain speecht of alle andere passagiers rustig willen blijven zitten om de mannen hun werk te laten doen.

Eind van het verhaal: alles goed afgelopen. Combinatie van allerlei factoren hadden tot dit ziektebeeld geleid, toestand was niet levensbedreigend en man maakte het goed; hoorden we na afloop. Hij zou zijn verdere reis voortzetten, maar naar alle waarschijnlijkheid niet vandaag. Ook hoorde bij het eind van het verhaal: een boze andere passagier (!) omdat deze niet meteen het vliegtuig konden verlaten. Vraagtekens rezen boven mijn hoofd. Het gaat hier om een zieke man, for heavens sake!! En dan ga jij lopen jagen, stressen en schelden omdat je niet meteen naar je andere vlucht kan (terwijl we te vroeg waren geland en de connecties niet in het geding kwamen)? Ik vraag me dan werkelijk af hoe het is gesteld met het medeleven, geduld en verdraagzaamheid van sommige mensen. Tjonge jonge….

-xOx-

Vandaag autoloze Zondag voor deze stewardess. Zo als de gehele rest van de week trouwens. Bij gebrek aan een blikken scheurkanon (oude bleek rijp voor de sloop, terwijl ie nog gewoon reed en dit keer níet eens in de prak lag!), dus openbaar vervoer Haarlem – Schiphol. Dat zal weer heel wat aangaapmomenten (“kijk mama, een stewardess!!”) en ongewilde vragenspervuren (“waar gaat de reis heen”?) opleveren. Zaterdag de nieuwe car!

Vandaag een dubbele dienst (twee keer op en neer) Birmingham – München. Daarna op driedaagse naar Teesside en Nürnberg. Daarna nog een dubbele dienst Stuttgart – Praag. En dáárna nog een dag stand-by. Inderdaad, wie met mij heeft meegeteld komt uit op zes werkdagen op rij. Even aanpoten dus.