De afgelopen vluchtweek was weer eentje typerend voor de luchtvaart. Vol gekkigheid en non standaard aangelegenheden. Werkelijk waar niets liep gepland. De Hamburg waar we de driedaagse mee zouden aanvangen werd gecancelled. Omdat we ons reeds hadden aangemeld, ging de werktijd al wel in. Het werd dus wachten vanaf aanmeldingstijd tot aan het vertrek naar Torp. Van vier tot acht ’s avonds. Wachten is inmiddels waar we goed in zijn.

Dus wat doe je? Een ongezonde whopper met kaas halen bij de Burger King (ja, en je dan nog afvragen waarom vliegen toch zo ongezond is na het vorige curryworstenverhaal…). Eindelijk afgetrapt schoenpaar nummer vijf vervangen voor een paar glimmende nieuwe stappers. Een kleine berekening leert dat een stewardess per half jaar gemiddeld één paar pumps de vernieling in helpt.

Met die schoenen worden…

…vliegtuigtrappen betreden,

… trolley’s zo ongeveer honderdmaal per vlucht op en van de rem gedrukt (onderaan een … trolley zit een rood en een groen voetpedaal voor het vergrendelen van de rem, zodat ie niet bij de eerste de beste daling door het gangpad roetsjt),

… trolleydeurtjes open en dicht geschopt (geschopt ja, want nadat je in de eerste paar weken dat je werkzaam bent als stess tig nagels hebt gebroken en je hebt bezeerd aan het onwillende cateringmateriaal, weet je wel beter),

… aanzienlijk wat kilometers afgelegd op luchthavenasfalt, terminalzeil, cabinetapijt en hotellaminaat.

Wederom waren er dus aanzienlijke gaten en onverhulbare slijtplekken verschenen. Rijp voor de vuilnisemmer! Paar nummer zes mag zijn staat van dienst gaan bewijzen.

-oOo-

Op naar TRF, Torp / Sandefjord en VIE, Wenen. De Lekkere Bedden Rotatie (vluchtcombinatie). Twee dubbele boxsprings tot je beschikking. Het luxeprobleem zadelt je op met de vraag; ga ik vandaag in het linker of het rechter tweepersoonsbed slapen..? Vre-se-lijk hoor…

Ontbijten, wandelingetje door de stad, sporten, lunchen met de crew… dat is meestal hoe een ‘uitslaap’ (laat ’s avonds aankomen, dag erna in de middag weer weg) nachtstop gevuld wordt. Hondenweer. Met bakken uit de hemel. Zowel in Nederland, als Noorwegen en Oostenrijk. Dus schuilden we met de crew gezamenlijk knus onder een vliegtuigvleugel, dat is nog eens wat anders dan een paraplu.

-oOo-

Vertraging, vertraging en nog eens vertraging! Dan worden er shopaankopen gedaan in de dutyfree zone achter de douane, Starbucks mokken leeggeslurpt en sterkte verhalen verteld. Luchtvaart is nooit saai zo als jullie ondertussen wel weten en iedereen heeft dan ook een arsenaal aan ervaringen om uit te putten.

* Instappen. Ja mensen, wij snappen dat jullie er wellicht een lange intercontinentale vlucht op hebben zitten en dat het jullie daarom ontbreekt aan iedere puf om nog aardig te doen of bagage in de bakken te deponeren. Wij kennen het fenomeen, We maken zelf ook regelmatig dagen van elf uur en dat een paar dagen achter elkaar terwijl we ons een breuk tillen aan zware tassen en koffers. Maar ook wij blijven lachen (misschien omdat we van onze baan houden en ervoor betaald krijgen om dat te doen), als we ons misschien niet even lekker of happy voelen. Zou wel leuk zijn als we kunnen oogsten wat we zaaien toch?

Zo stapt er een zichtbaar vermoeide passagier aan boord, zijn lichaamstaal straalt het aan alle kanten uit. Hangende schouders, geërgerde blik in de ogen, kreukpak en warrig haar. Duidelijk. Hij kwakt zijn handbagage pontificaal voor de voeten van mijn collega in het gangpad neer en kijkt naar haar op. “UP!” zegt hij op dirigerende toon, terwijl hij zijn hoofd met een knikje richting de bagagebak beweegt. Mijn collega laat zich niet kisten en zegt: “Indeed sir,” terwijl ze resoluut over zijn gangpadvullende tas heenstapt en naar achteren loopt. Sommige dingen gaan ook ons te ver. U hoeft het alleen maar fatsoenlijk te vragen. *

* Tijdens de service. We staan aan de bartrolley in het gangpad. Wij begrijpen heel goed dat jullie gauw een lekkere versnapering van ons wensen. Maar gebruik alstublieft de gangbare formele communicatiemethoden om onze aandacht te krijgen. Nee, we slaan u echt niet over, we vragen aan iedereen wat hij of zij te drinken wil, tenzij u slaapt. Want wij gunnen u uw rust na een vermoeiende dag. De vlucht gaat sneller voorbij. Bovendien, scheelt het ons weer werk. Wij zien daarom graag slapende passagiers (al was het alleen al om de komische taferelen; mond wagenwijd open, hele houtzagerijgeluiden, kwijl uit de mondhoek, etc.) Maar mocht u niet zo vermoeid zijn, bedienen wij u natuurlijk gaarne. Roep dus niet: “Hei! Ho! Joehoe! HALLO? Meisje (hoe denigrerend)! Hee!” Andere geluiden dan vocale capaciteiten, denk aan de vingerknip of fluiten naar… niet doen. Doen wij toch ook niet als we uw aandacht willen?

Noem ons gewoon ‘mevrouw’, ‘juffrouw’, ‘stewardess’, of – nog beter zelfs – bij onze naam (staat op het naamplaatje). We zijn er aan boord voor u, dus zullen u heus niet negeren.

De communicatiemethode fysiek contact, houden we al helemaal niet van. Mijn collega is bezig de ene kant van het gangpad van drankjes te voorzien. Aan de andere kant van de rij wordt iemand ongeduldig en wil graag haar aandacht. Dit wordt geuit door haar even met een priemende vinger een paar keer op de bil te porren. Mijn collega, ad rem als ze is: “Madam, the call button is THERE (wijzend naar het paneel boven het hoofd van de passagier) not here (wijzend naar haar bil).”

Billetje prik speelt u maar op uw eigen feesten en partijen. *

-oOo-

Volgende week:

Ma: AMS – HAJ (Hannover)

Di: HAJ – AMS

Wo: AMS – TRD – AMS – VIE – AMS

Do: Dagje stand-by van 11-19