Want luchtvaart is niet alleen maar leuk en gezellig met passagiers en collega’s. Ja, natuurlijk voor het merendeel wel. Maar er gaan ook dingen mis. En daar moet je je ogen niet voor sluiten. Want waar wij op getraind worden (voor zo ver dat kan), is to expect the unexpected. Je weet niet hoe zaken zich ontwikkelen als je een brand aan boord hebt. Als het loopt volgens het boekje is dat natuurlijk heel mooi, brand geblust, niemand gewond, veilig landen en klaar. Maar met een baan zo als die van mij kúnnen natuurlijk de meest vreemde dingen gebeuren.

Want zo als jullie op de foto’s hebben kunnen zien (be)landen vliegtuigen ook wel eens naast de landingsbaan, in bomen, water of ondersteboven op een snelweg. Je kunt alleen maar indenken hoe het voor de passagiers en bemanning aan boord moet zijn geweest. Juist door aandacht te schenken aan fouten en dingen die mis gaan kun je kennis omtrent procedures en veiligheid vergroten. En mocht je de pech hebben dat zo’n situatie zich onverhoeds tóch voordoet, dan ben je in ieder geval ‘goed voorbereid’, in zoverre dat je je op zo iets voorbereiden kan dan…

Met dit oogpunt bespraken we onder andere de crash van de Helios Boeing 737 die in 2005 neerstortte in Griekenland. Documentairemakers maakten een reconstructie van wat er zich aan boord waarschijnlijk zou hebben afgespeeld. Een decompressie (verlies van cabinedruk), waardoor een groot aantal van de inzittenden bezweken.

Aan de hand van dit ongeval namen we de zaken die voor ons relevant zijn nog even door. Wat doe je als je vrolijk cola staat te schenken en de zuurstofmaskers stuiteren plots naar beneden? Zitten, zo snel mogelijk; een masker naar je toe trekken en demonstratief opzetten. Want een ‘emergency descent’ valt te verwachten (een steile daling naar een veilige ‘adembare’ hoogte), en dan wil je niet in het gangpad staan. En wat nu als er geen vrije stoel is? Desnoods bij een passagier op schoot! Dus van te voren al even de cabine checken waar de leukste mannen zitten… ;-)

Ook kwam de Air Florida Flight 90 ter sprake. Een toestel dat in 1982 neerstortte in een zware sneeuwstorm. Les voor ons: rapporteer abnormale situaties onmiddellijk. Als je sneeuw en ijs op de vleugels ziet, vertel het de cockpit. Zij zitten voor in het kleine hokje en kunnen de vleugels niet zien. En als de indicatoren op zo’n moment niet kloppen, weten ze dus van niks. Denk niet; ‘oh dat zal wel zo horen, toch…?’. Want dat dacht men op deze vlucht en 78 mensen moesten het met de dood bekopen toen het toestel op een snelweg knalde en in de rivier belandde. Wij zijn de ogen en de oren van de piloten in de cabine.

Ja, ook dit hoort bij ons beroep.

-xOx-

Heftige verhalen allemaal. Je kunt alleen maar hopen dat het jou nooit overkomt.

Tijd voor iets luchtigers en minder zwaar. Mijn dienst van gisteren. Bij aanmelding bleek de dubbele Brussel te zijn veranderd in een Brussel – Düsseldorf. Dat kan, mijn rooster kan op het laatste moment zomaar omgegooid worden. Mits de afmeldtijd in hetzelfde tijdsbestek valt als je oorspronkelijke afmeldtijd. Tien minuutjes later in mijn geval.

Korte vluchtjes, allen van minder dan een uur, dus zo gepiept. Omdat het korte vluchten betreft, is het serviceschema hier op aangepast. De passagiers krijgen louter een klein snackje en een sapje. Maar omdat wij toch een hele dag moeten werken (en vier keer kort, is uiteindelijk toch nog een lange dag), begon de lekkere trek aan het eind van de middag toch te groeien.

Met mijn zoetste stewardessenstem heb ik toen het grondpersoneel aangesproken of ze alsjeblieft iets snaaibaars wilden halen in het terminalgebouw. En we hadden de mazzel dat we op ‘iets Duits’ vlogen, want onze Oosterburen zijn daar ook wel van. Het zal niet de eerste keer dat er een mobiel frietkot rondrijdt op de luchthaven. Zo ook op zondag in Düsseldorf. We stopten de afhandelaar een paar bankbiljetten in zijn handen en een briefje met de bestelling. Niet lang daarna kwam hij terug met dampende bakjes ‘currywurst’ en ‘pommes’. Tegelijkertijd arriveerde ook de bus met passagiers bij het toestel, dus boardden dus een currykist, want de vettige dampen waren door de hele cabine te ruiken.

Alsof dat nog niet genoeg snacks waren, stapte er een collega aan boord van een andere maatschappij die een doos chocolaatjes voor ons meenam (doe je als je mee mag IPB-en op een vlucht, uit dankbaarheid voor de crew wat lekkers meenemen. Nog even for the record IPB-en is een ‘Indien Plaats Beschikbaar’ ticket kopen tegen gereduceerd tarief, voor personeel van een luchtvaartmaatschappij, waarbij je dus alleen ‘mee kan’ als er nog een stoel vrij is).

Dus ik heb mijn portie ongezonde calorieën wel weer gehad!

Vandaag en morgen weekend. Daarna als volgt:

AMS – HAM(burg) – AMS – TRF (Torp / Sandefjord)

TRF – AMS – VIE (Wenen)

VIE – AMS – ZRH (Zürich) – AMS

Nachtstoppen dus in TRF en VIE. Heb ik zin in, ik ben er al een tijdje niet meer geweest.

-xOx-

In de categorie leuk Vlaams (altijd weer komisch om op het Belgische te vliegen):

Schoonmaakpersoneel tijdens de omdraai op Zaventem tegen mij:

“Moeten we de vuilbak in de keuken nog verschonen?”

Ik wist precies wat ze bedoelden, maar toch kon ik een grinnik niet onderdrukken. Het ging om een zin die wij in verbasterd Engels/Nederlands zouden uitspreken:

“Moet de waste in de galley nog geleegd?”

Als ik moet kiezen dan geef ik toch de voorkeur aan die eerste… Ik houd van dat Vlaamse taaltje, heerlijk!