Oké, eerst even een paar onduidelijke zaken uit de weg ruimen.

Ten eerste; ik had vandaag mijn jaarlijkse tweedaagse Recurrent (een opfrisserdag voor de Flight Safety kennis, getest door middel van een aantal toetsen, practica en discussies), dus ik zat gewoon lekker rustig in de schoolbanken op Schiphol Oost toen het nieuws van het toestel in Keulen mij bereikte. Wel kende ik een van de stewardessen die dienst had op het toestel dat vandaag in het nieuws kwam… In gedachten ben ik bij haar.

Ten tweede ben ik blij te zeggen dat ik al mijn privé zaken gelukkig een beetje een plekje heb kunnen geven, waardoor ik van plan ben mijn bloggende leven weer op te pakken. Ik besef dat ik jullie een beetje in de steek heb gelaten. Maar sommige zaken geven zelfs míj een writersblock. En als je hoofd een chaos van emoties is, kunnen daar geen leuke inventief geschreven stukjes uit vloeien.

Verder is mijn laptop is eindelijk weer gefikst en het beestje (lijkt) weer naar behoren te functioneren. Daarom ook dit keer een lekkere lange lap tekst om te lezen bij een lekker bakkie koffie. Oh nee, doe maar niet. Want je ziet waar vloeistof en elektronica mij heeft gebracht…

-oOo-

Het is niet voor niets luchtvaart. In die weekjes dat ik niet heb geschreven heb ik weer belachelijk veel meegemaakt. Maar beloofd is beloofd, bij deze mijn belevenissen.

-oOo-

Afgelopen week in Brussel nachtstoppen. We pakken met de hele crew de trein en kopen een ‘heen-en-weer’ van Brussel Nationaal Luchthaven naar Leuven. Op zoek naar een gezellig kroegje belanden we in de Sociëteit van de Faculteit Rechten, waar het lokale biertje Stella Artois van te tap ons slechts 0,95 eurocent kost. De studenten kijken een beetje vreemd op als we binnenlopen. We laten hen maar in de veronderstelling dat we meedoen aan een internationaal uitwisselingsproject voor rechtenstudenten… De summier aangeklede kroeg is studentikoos en rokerig maar gezellig, achterin vinden we een tafelvoetbalspel in vergane glorie. Teams vormen is niet moeilijk, het wordt cabine tegen cockpit. De kurken balletjes knallen tussen de houten rode en blauwe spelers door. De heren vliegers blijken geen tegenstand tegenover het vernuftige spel van de CA’s (cabin attendants). Negen – drie is de eindstand.

We laten onze knorrende maagjes vullen bij een Mexicaan, die ons goedgevulde burritos en enchiladas voorzet. Om vervolgens via de mooie toeristische route terug te lopen naar het station door deze prachtige stad. Moe maar voldaan arriveren we weer bij het hotel. Graag hadden we de avond nog iets langer gemaakt, maar dat gaat helaas niet. De dag erna is het weer vroeg aantreden geblazen, om kwart over vier zouden onze wekkers gaan.

-oOo-

Tevens was het de afgelopen weken weer tijd om mijzelf een ‘nieuw’ uniform te laten aanmeten. Eens in de anderhalf jaar mag je nieuwe uniformonderdelen bestellen of opnieuw laten aanmeten. Gelukkig was nu de tijd daar, want eigenlijk heb ik al die tijd rondgelopen met te korte mouwen aan mijn colbert. Maar ja, je kent het, stessen is hard werken en na een vlucht had ik meestal niet echt de puf om nog helemaal naar Schiphol Oost te rijden voor een passessie in muffe aanmeetkledij (ik weet het, lui!). Uiteindelijk vond ik ook dat het toch echt niet langer kon zo, dus heb ik maar een afspraak gemaakt vóórafgaande aan de vlucht.

Ik heb nu het maat jasje met de langste armen en zelfs die worden nog twee centimeter verlengd… Wist niet dat ik zo’n abnormaal lange ledematen had. Gelukkig ziet het er een stuk beter uit en lijkt het niet meer alsof ik ‘m te heet gewassen heb én de mouwen heb opgestroopt. Met het aankomende winterseizoen leek het me ook slim om een broek te bestellen. Want met je vijftien denier benen in open pumpjes kan het soms best koud zijn! Dit alles wordt bij de kleermaker vermaakt en over een maand netjes bij mij aan huis afgeleverd. Wat een service! Nog vier weken voor aap lopen.

-oOo-

Ik heb weer een bestemming gevonden om aan mijn top tien van favoriete plekken toe te voegen. Hannover. Naast fijne shopbare winkeltjes, tref je hier ook een bakkerij die ze als lekkerste bruin bakt. Turks brood gevuld met groenten en dichtgeplamuurd met een mengsel van verse bieslook kruidenkaas…., sesampanini’s met een heerlijke tomatentapenade en mozzarella even onder grill… Om je vingers bij af te likken! Ik ben zo gezegend dat ik deze maand de bestemming nog een keer op mijn rooster aantref. Deze Hannoversche Ländbackerei Bosselmann kan dan zeker weer op mijn komst rekenen. De geur van verse broodjes kan ik al haast ruiken… Mmmm.

-oOo-

Securitycontroles blijven een raar fenomeen. Sinds kort heeft men er een sport van gemaakt om mijn haar (!) te controleren. Het moet niet gekker worden. Ik steek het altijd netjes op, maar omdat ik lang en veel haar heb is het soms een hele knoedel. Kennelijk roept het verdachte gedachten op bij beveiligingsbeambten, want altijd als ik word gefouilleerd, knijpen ze tegenwoordig ook even in mijn knot. Iets waar ik niet zo blij mee ben, want niet voor niets heb ik er flink wat schuifspeldjes en haarlak in gestoken om het zo netjes te krijgen. En dan zouden zij dat voor de vlucht zelfs nog even ruïneren? Ik dacht het niet. Maar helaas, je ontkomt er niet aan. Als ze voor de verandering nou eens het goedkope halfbotte Xenos aardappelschilmesje (ja ja!) in mijn handtas zouden zien, waar ik altijd het fruit mee aan boord schil en snijd… Maar nee hoor, mijn haar wordt dagelijks bevoeld, maar het mesje zit al weken in mijn tas. Frappant.

Frappant. Maar nog niet zo opmerkelijk als wat me in Keulen een keer gebeurde, een half jaar geleden ongeveer. Ik loop door het metaaldetectiepoortje, jas reeds uit, riem reeds af. Piep-piep-piep-piep. “Ihre Schuhe, bitte.” Braaf loop ik terug, doe ik mijn schoenen uit, leg ze op de lopende band door de X-ray machine en loop nog een keer door het poortje op kousenvoeten. Wederom: Piep-piep-piep-piep. Ik kan me niet voorstellen wat er in vredesnaam nog voor metaalachtigs op mijn lichaam bevindt, maar laat me gedwee fouilleren.

Maar net als ik me weer fatsoenlijk wil aankleden, word ik teruggeroepen. De mevrouw wil kennelijk nog iets van me. Met een manueel metaaldetectie apparaat wil ze me nogmaals bijlangs scannen. Ze wijst naar mijn voeten. Ik til ze op en ze gaat met het apparaat langs de onderkant. Ik snap het niet. Ik loop immers al op blote pantyvoeten! Wat valt daar nog aan te zien? Dan moet ik al een pistool in mijn voetzool onder mijn huid hebben geïmplanteerd…

Kom op mensen. Het is al een dagelijkse ergernis deze securtiybezoeken. Kunnen jullie die bemanning dan misschien een beetje ontzien? Als we iets willen met het vliegtuig, lukt het ons namelijk toch wel, manieren zat, we zijn immers de crew?! Maargoed, hoort bij ons beroep. Neem het dus maar voor lief… - Zucht -

-oOo-

Ik houd nog steeds van Trondheim. Noorse stylishness en sereniteit. Op een van mijn struintochten na het ontbijt trof ik in een overdekt winkelcentrum een heuse catwalk midden tussen het winkelend publiek. Het ging om studenten van een modeacademie die voor een opdracht een outfit moesten ontwikkelen gemaakt van gerecyclede materialen. Zo zag ik mensen in jurken van tortilla’s (?), boombladeren en oude broden voorbijschrijden; had iemand een maatpak gemaakt van bubbeltjesplastic en oude vuilniszakken; en werd er met de heupen gewiegd terwijl men een oud computerbeeldscherm en afgedankte mobieltjes op zijn hoofd droeg. Een grappige en welkome verrassing om tegen het lijf te lopen als je een stad aan het verkennen bent. Zie ook de foto’s hieronder.

-oOo-

Morgen dag twee van de Recurrent. Vandaag gingen de toetsen over de toestel type specifieke kenmerken en procedures. Morgen zal het over de Algemene kennis en procedures gaan, zo als brandbestrijding, veiligheid aan boord en Flight Safety Equipment. Vandaag kregen we ook les in het werken met een AED, de Automatische Externe Defibrilator, een apparaatje dat wij vanaf volgend jaar op alle vliegtuigen beschikbaar hebben. Het wordt gebruikt bij het vaststellen van elektrische activiteit in het hart bij een circulatiestilstand. Door speciale stickers op de persoon in kwestie te plakken meet het apparaat of er eventueel een schok toegediend moet worden om het hart terug te brengen naar het normale ritme.

Zondag sluit deze voor mij deze zesdaagse werkweek af met een dubbele dagdienst Brussel.