Komkommertijd. Het ontbreekt mij dit keer niet aan motivatie. Integendeel. Ik heb weer genoeg inspiratie en genoeg gekkigheid meegemaakt om over te schrijven. Iedereen nog op vakantie en druk met andere zaken? De afgelopen weken waren namelijk erg rustig op mijn site. Waar is iedereen? Ik wil jullie niet overvoeren met ellenlange lappen tekst die moeten worden ‘ingehaald’ bij terugkomst.  Maar omdat ik het schrijven toch niet kan laten bij deze weer een verhaal van mijn kant. Dat haal je later dan maar in.

-xOx-

Het lijkt haast wel stom toeval. Hoe vaker ik zeg dat ik niet houd van die bestemming tussen de grafzerken, hoe vaker ik ‘m toebedeeld krijg. Want waarvoor werd ik voor opgeroepen in mijn resterende stand-by dagen…? Inderdaad, Frankfurt. Op een zondag nog wel. Niks te beleven. Saaie hap. O nee, dat moet ik niet meer zeggen. Want dan zit ik er volgende week weer. Fantaaaastisch, dat begraafplaatshotel! Heerlijk die omgeving, zoveel te doen ook. En dan dat uitzicht, praaaachtig die verschillende soorten marmer, en dan die knekels, heerlijk! Klinkt niet echt overtuigend hè?

De afgelopen vierdaagse was weer ronduit onwijs gezellig te noemen. Naast dat er natuurlijk weer hard gewerkt moest worden, was er ook ruimschoots tijd voor grappen en grollen.

Op de vlucht naar Hannover werd er gewisseld van cockpitbemanning. De onze ging naar huis, hun dienst zat er weer op. Er kwam een ‘verse’ crew van huis, zij zouden het overnemen. Wij als cabinebemanning arriveerden eerst bij het nog compleet verlaten vliegtuig. We waren vroeg, er was nog niemand, want de deur zat zelfs nog dicht. Brrr koud. Het toestel was vandaag nog niet gebruikt, wij waren de eerste vlucht. Het was dus nog geheel koud en donker aan boord. We besloten van de situatie gebruik te maken om voor een spetterend welkom te zorgen. Dus sloten we de deur van binnenuit en gingen we om het hoekje staan.

Cockpit arriveert bij toestel. De deur zit nog dicht. De cabinebemanning is er kennelijk nog niet, die zullen zo waarschijnlijk wel komen. De gezagvoerder laat de trap ontvouwen. Het is nog geheel duister en aardig fris aan boord. De vliegers bestijgen de trap.

WAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHH!!! Plots kwamen mijn collega en ik al schreeuwend naar voren gesprongen. Bovenop de cockpitcrew. De heren en dame schrokken zich een hoedje. Dit was onze eerste kennismaking. Het werd een bijzonder gezellige en aangename vlucht.

Tips voor ander kattenkwaad aan boord:

- Stiekem de verpakking van een koekje met een klein sneetje aan de zijkant openmaken en er citroensap in gieten. Deze vervolgens bij de koffie serveren aan de cockpitcrew.

- De epauletten van de copiloot stelen om deze vervolgens ruimschoots te besprenkelen met oude-omaatjes parfum. Dat ruik je voor de rest van je carrière.

- Gekke ringtones op je telefoon via de PA door het hele vliegtuig laten schallen (natuurlijk niet met passagiers aan boord).

- Een blok toiletverfrisser in de tas van een piloot laten glijden.

- De desbetreffende piloot uitkietelen als hij een PA speech maakt naar de passagiers (probeer dan maar eens je stem in de plooi te houden).

(en denk nu niet ahhh… wat zielig, arme cockpitbewoners… meestal is het namelijk zo dat de stewardessen herhaaldelijk door de vliegers in het ootje worden genomen. Payback time!)

-oOo-

Op diezelfde vlucht; vertraging. Tuurlijk. Logisch. Het was immers weer de laatste vlucht van de dag, voordat je weekend van start gaat. Overwerken. In je eigen tijd dus. Maar met een leuke crew geeft dat helemaal niks.

Half negen ’s morgens op een regenachtig Schiphol. Het hoost werkelijk waar met bakken uit de hemel. Alsof je een emmer leeggooit. De passagiers zitten allemaal al aan boord. Flitsflits grommelderommeldebom. Onweer, of gewitter zoals de Duitsers zouden zeggen. Meteen laten de bagagejongens de koffers uit hun handen vallen en verlaten ze het platform. Wij weten allemaal wat dit betekent. Onweer is een no go wat platformactiviteiten betreft. Dus geen cateringbevoorrading, geen gesjouw met koffers en geen toiletservice. Helemaal niks. Een plarformverbod, ofwel afhandelingverbod voor zo lang als het onweer zou voortduren.

Een onweersbui. Het is dan te gevaarlijk om buiten te blijven. Vorige week toen de bliksem insloeg op een van de vliegtuigen, stond een man net een Jetstarter (externe elektriciteitsvoorziening om de motoren te starten als een APU ontbreekt) aan te sluiten. Hij werd vol geraakt. De man overleefde het incident gelukkig zonder al te veel kleerscheuren. Maar men is hierdoor extra voorzichtig geworden. Dus niemand mocht zich naar buiten wagen.

Gevolg: we werden aan ons lot overgelaten. We konden niet wegtaxiën zonder bagage en de juiste papieren aan boord. Dus zat er niks anders op dan rustig afwachten. Rustig, dat waren de passagiers niet. Vanwege de volgeboekte vlucht hadden ze grote stuks handbagage bij de deur van het vliegtuig moeten laten staan. Die zouden meereizen in het ruim. Maar die stonden vanwege de ingelaste bagagelaadstop nog steeds buiten in de gutsende regen. En wat is handbagage? Zachte trolleys, koffertjes en stoffen tassen en rugzakken. Die nemen goed vocht op. Doorweekt. Kleddernat zijn dan al je spullen. Je boek is dan niet meer te lezen en geheel verpest. De passagiers waren dus zeker not amused at all. Hun spullen stonden daar buiten te verpieteren.

“Ik heb er een hoop elektronische apparatuur in zitten. Wie gaat daar voor betalen als dat straks door waterschade kapot is? Jullie maatschappij!” Ik begreep hun zorgen. Captain Anton begreep hun zorgen ook. Hij begaf zich buiten in de plenzende nattigheid om de tassen en trolleys persoonlijk alvast in het ruim te laden. Hij kreeg op zijn donder van de afhandeling dat hij toch naar buiten ging. Maar hij was de Held van de passagiers. (En voor jullie informatie: nee, het uniform beschikt níet over een regenjas…)

-xOx-

Vandaag en morgen vrij. Daarna weer zes dagen geplande arbeid op rij. Met onder andere nachtstoppen in Maastricht en Luxemburg. Aangevuld met veel op-en-neertjes naar Humberside, Brussel, Hamburg en Hannover.