Mijn collega vertelt me dat panty’s haar niet gunstig gezind zijn en dat ze vorige week op een vijfdaagse er maarliefst vijf versleten heeft.

Mijn andere collega vertelt me dat hij al weken telkens op de laatste vlucht vertraging oploopt.

Alsof het lot het wil trek ik al m’n reservepanty’s er aan gort. Zo veel achter elkaar zelfs dat ik bij gebrek aan een nieuwe, een dag lang met een joekel van een uitgeladderd gat op m’n been rondloop. Ik heb er geen opmerkingen van passagiers over gehad, maar werd wel grandioos uitgelachen door de Britse bagagejongens op Durham Tees Valley. Ja, ha-ha.

Voorts… alsof de duvel er mee speelt knallen we - op (inderdaad) de laatste vlucht van de meerdaagse, net als we naar huis kunnen – tegen een vogel op tijdens de take-off. Mijn collega achterin de cabine hoort een doffe ‘klonk’ net nadat we onze wielen van het Amsterdamse Aalsmeerderbaan Asfalt hebben gelicht. Niet lang daarna ruikt het naar geroosterde duif. Of gefrituurde meeuw. Wat voor beest het ook geweest is. De penetrante geur van verschroeid haar verspreidt zich in de cabine. Ik weet meteen hoe laat het is. Een birdstrike. Het feit wordt enkele minuten later door de gezagvoerder bevestigd door een telefoontje vanuit de cockpit. Er zit niets anders op dan weer terug te keren naar Schiphol voor een inspectie van het vliegtuig. Dit moet ook volgens de procedures, want misschien is er wel een (ernstig) defect ontstaan aan het vliegtuig, zodanig dat we er niet veilig mee door kunnen vliegen.

Terug in Amsterdam wordt de schade al gauw vastgesteld. Het arme beest is dwars door de rechtermotor gegaan en heeft daarbij de fanbladen in de motor danig beschadigd. Aircraft grounded. Met deze kist zal er vandaag niet verder gevlogen. Voor ons wordt het bekende niet-zo-geliefde riedeltje weer in werking gezet; het regelen van een kistwissel, het overzetten van passagiers, catering en bagage naar het andere toestel, het inlassen van een extra ‘jus-service’ op de grond (wat we altijd doen bij een vertraging van een half uur of meer). Kortom, veel extra rompslomp, gezeur, maar vooral vertraging… Je weet dat je zéker níet op de geplande afmeldtijd klaar gaat zijn, maar dat daar de nodige uurtjes bij zullen komen.

-oOo-

Mijn schema zag er als volgt uit:

Zondag: AMS – FRA – AMS – RIX

Maandag: RIX – AMS – MME – AMS - FRA

Dinsdag: FRA – AMS – EDI - AMS

Drie dagen waarin ik wederom moest gniffelen om de conversaties die ik met passagiers had. Ze weten me - nu na bijna twee en een half jaar in de luchtvaart - nog steeds te verbazen… Een greep uit de gesprekken die er werden gevoerd aan boord:

-oOo-

Een mevrouw tegen mij na afloop van de service: “Wanneer komt u nou eens mijn afwas ophalen?” Eh.. ja. Op een vlucht van vijftig minuten doen we naast een volledige service ook na afloop nog even de afwas van honderd plastic bekertjes… Wat denkt u zelf? Not!

-oOo-

Op de vlucht naar Rîga:

“Would you like a drink, sir?”

Passagier: “Djoes.”

“What kind of juice sir? We’ve got orange juice, apple juice and tomato juice…”

 “Tohmatho!”

“Anything else for you, sir?”

“Owensj!”

Naschrift van de redactie: Kijk, nu zijn wij zo makkelijk en door de wol geverfd dat we aan één woord al genoeg hebben. Braaf schenken we de meneer zijn glaasjes sap in. Maar ik heb altijd geleerd met twee woorden te spreken. Stel je eens voor dat dit gesprek in het Nederlands wordt gevoerd:

“Wat wilt u drinken mijnheer?”

“Sap.”

“Wat voor sap mijnheer? We hebben sinaasappelsap, appelsap en tomatensap…”

“Tomaat!”

“Kan ik nog iets anders voor u inschenken?”

“Sinaasappel!”

Hmm. Toch enigszins apart. De ober stukken groente en fruit toeschreeuwen. We staan hier niet op de markt.

-oOo-

Ik kom bij een passagier die achterin het toestel zit.

“Would you like a drink madam?”

“Where is my bread?”

“Well I don’t know. You were probably asleep when we handed out the sandwiches. And normally we don’t wake up passengers who are asleep for the service. Most of them don’t appreciate that.”

“WHERE is the bread huh?!”

“If you like I can bring you a sandwich..”

“You bring me the bread then!!”

(Sorry hoor… U hoeft het alleen maar even te vragen...)

-oOo-

Het waren weer tropische temperaturen de afgelopen dagen. En als je dan op pad wordt gestuurd met een kist zonder APU (elektriciteitsgenerator in de staart van het vliegtuig) kan het wel eens buitensporig warm worden. Toen wij aan boord stapten gaf de thermometer in de cockpit maarliefst negenendertig graden aan. Niet te harden! Regelgeving zegt dat niet geboard kan worden als het in de cabine warmer is dan dertig graden. Dit om het risico op flauwvallers en onwelwordende mensen zoveel mogelijk te beperken. Maar hoe krijg je de temperatuur naar beneden zonder elektriciteit? Met een koeler, een extern apparaat dat aan de buitenkant van het vliegtuig wordt aangesloten en dat via het airconditioningsysteem aan boord koude lucht het toestel inblaast. Om dit proces te verspoedden draaide ik handmatig alle vierentachtig punkah louvres (kennen jullie ‘m nog?) open. Een flink karwei, waar je wel even mee bezig bent. Maar het wierp zijn vruchten af; want de temperatuur zakte met ruim tien graden, zodat we met boarden konden beginnen.

Passagiers stapten puffend en klef van het zweet aan boord, klagend over de hitte. Maar wat schetst dan mij verbazing? Het eerste wat ze doen is de ventilatieroostertjes dichtdraaien. Ja, want die wind blaast zo op hun hoofd… Wat snap ik hier niet?!

-oOo-

Wist je dat…

… het uniform ook voor zeer veel andere doeleinden kan worden aangewend? Zo gebruikte ik bij gebrek aan scherpe materialen (mag niet meer mee aan boord sinds 9/11) de achterkant van mijn wingbroche om een splinter uit mijn duim te verwijderen. Met beperkte middelen word je nog eens creatief!

… ik op Durham Tees Valley voor het eerst in mijn carrière getuige was van een speurtocht door een drugshond? Narcotics Dog ‘Harry’ kwam voor een routineklus bij ons aan boord snuffelen aan de stoelen. Niks gevonden uiteraard, maar zo kon hij weer even oefenen met verschillende soorten vliegtuigen.

… passagiers altijd hun handbagage willen opbergen in de bagagebak RECHT boven hun hoofd? Ook als die al tot de nok toe gevuld is en een paar meter verderop nog zeeën van ruimte zijn. Ook als daar op staat ‘crew only’ (wat betekent dat er belangrijke Flight Safety Equipment in zit). Ze zijn er toe in staat hun taxfree drankflessen en hun knoeperds van trolleys gewoon bovenop de zuurstofflessen te smijten (!). Er wordt ook wel gezegd dat mensen naast hun koffer ook hun hersens inchecken als ze op een luchthaven komen. Ook dit geval is daar weer prachtig een illustratie van.

-oOo-

Komende week: een nachstopje Stuttgart (lang niet geweest) en mijn tweejaarlijkse verplichte herhaling van de First Aid training.