Het is wel even wennen hoor. Zachte schone hotelbedden, in plaats van gladde dunne selfinflating kampeermatjes. Koele geairconditionede vliegtuigen en hotelkamers, in plaats van warme tropische strandtemperaturen. Prefab eten uit aluminium bakjes in plaats van stokbrood met zand. Er dagelijks weer tiptop uitzien, lippenstift bijwerken enzo; en de slobberbroek weer terug de kast in.

-xOx-

Terug naar het leven van alledag. Op een Duitse vierdaagse was ik de afgelopen week; nachtstoppen in Düsseldorf, Bremen en Hannover. Ik merk naarmate ik meer op deze bestemmingen vlieg, mijn Duits erop vooruit gaat. Ik betrap me er zelfs op dat praatjes aanknoop met voorbijgangers op straat (over het voetgangersstoplicht dat zo lang op rood staat) en caissières in de supermarkt (goh dit hebben ze in Nederland helemaal niet).

Naast dat ik fan ben van een aantal andere Europese bestemmingen, kun je mij ook een plezier doen met nachtstopjes Duitsland. Onze Oosterburen hebben hun zaakjes altijd goed voor elkaar. Ik vind de Duitsers bijzonder vriendelijk, ik geniet van het goede eten dat er in de winkels en restaurants aangeboden wordt en bovendien kun je er prima inkopen doen voor thuis. Want nog steeds doe ik mijn boodschappen daar; je vindt er de gekste dingen. Bij een drogisterij trof ik onder andere champagne en kaviaar douchegel en verfrissingstissues met watermeloengeur. Mijn vaste vertrouwde merken van mascara en shampoo zijn er zowat 35% goedkoper dan in de Nederlandse winkels. Als ik door mijn voorraden heen ben, weegt mijn koffer bij terugkomst dan ook flink wat kilootjes meer.

Vier dagen er even flink aan trekken, want ik kon er maarliefst veertien vluchten op mijn totaalteller bijschrijven. Veertien vluchten van Amsterdam naar Ergens in Europa en van Ergens in Europa weer terug naar Amsterdam, veertien vluchten waarin…:

… een van mijn loslatende uniformnaden weer eens met een koffersticker gerepareerd diende te worden (een koffersticker is een zelfklevend papiertje wat we op onze crewbagage bevestigen, waar we onze naam, vluchtnummer, datum en bestemming opschrijven; zodat ie op de juiste bestemming terechtkomt).

… er wederom dankzij het cateringmateriaal een ladder tegen mijn been omhoog kroop (gekscherend door de mannen in de luchtvaart ook wel stairway to heaven genoemd… eh ja).

… ik het boek Stewardess @ Work las (hé, ik moet toch een beetje op de hoogte blijven van de concurrentie binnen mijn vakgebied).

… ik me wederom verbaas wat mensen toch allemaal denken nodig te hebben aan boord van een vliegtuig, als je ze ruim dertig (!) kilo handbagage de trap op ziet zeulen. Ik vraag me dan altijd af wat ze er in vredesnaam instoppen (bakstenen? grindkiezels? pure goudstaven?).

… ik alle dagen met louter alleen (hetero) mannen op pad was en op de laatste dag moest concluderen dat ze nog niet één keer mijn koffer voor me hadden gedragen (ja, ik ben dan ook zo’n geëmancipeerde vrouw… ahum). Toen ik ze opmerkzaam maakte op dit feit, ik daar de rest van de dag geen last meer van had.

… ik de epauletten (schouderbedekking als onderscheidingsteken op uniformen, de ‘strepen’ van een piloot) van de schouders van de gezagvoerder stal, om ze op mijn eigen pak te bevestigen. Helaas bleef mijn diefstal niet onopgemerkt en moest ik ze weer inleveren…

… sommige mensen zich weer onuitstaanbaar hebben gedragen. Ik noem een passagier die na het instappen en het afgeven van haar bagage tóch ineens bedacht dat ze haar pillen onderin haar tas wel heel erg nodig had (-zucht-). Ik noem ook een passagier die er een sport van maakte om zo denigrerend mogelijk te gedragen tegenover het cabinepersoneel (negeren als we hem iets vroegen, ons niet aankijken, ons afval in de handen drukken op momenten dat we bepakt en bezakt door de cabine liepen, zijn lange benen tot ver in het gangpad uitsteken zodat we daar telkens onze nek over braken).

… ik weer met een oergezellige crew op stap was, waardoor de tijd (zoals altijd in de luchtvaart) voorbij vloog. Heren, bedankt!

-xOx-

Vandaag nog vrij, morgen weer voor een nachtstop richting het Baltische Rîga gevolgd door mijn minst geliefde locatie in Duitsland; het hotel in Frankfurt am Main met uitzicht op de grafzerken.