Vakantie. Twee weken. Eindelijk. Heerlijk.

Weer een verhaaltje van LENOS. Eindelijk. Heerlijk. Dat zou eens tijd worden.

Ik moet zeggen dat ik me op dit moment even in een ‘blog-dipje’ bevind, of zo als dat meer officieel heet; even last heb van een ‘writers-block’. Ik heb inmiddels mijn eerste week vakantie er al op zitten en het ontbreekt mij aan iedere motivatie om me achter mijn (inmiddels weer gerepareerde) laptop te slepen voor een lapje tekst.

Slecht, vind ik zelf. Want nu doe ik precies wat al die andere stessbloggers doen die enthousiast aan hun site beginnen. Eerst leuk schrijven en de mensen lekker maken en er dan zo ineens mee kappen. Plotseling, na een afnemende frequentie van verhaaltjes online zetten. Bam, al tijden niks meer. Mijn leven is te druk, te vol. Ik kan het me heel goed voorstellen. Helemaal omdat ik me de afgelopen dagen ook zo voelde. Ik had het op het ontbreken van mijn laptop kunnen gooien. Maar dat is ook niet eerlijk, helemaal nu mijn geliefde schootcomputer al weer een week bij de rechtmatige eigenaar (ik) is.

Maar ik vind het nog steeds slecht. ‘Geen zin hebben’. Mijn oma zegt altijd: “Geen zin, dat kennen we niet. Als je geen zin hebt, dan máák je maar zin.” Inderdaad, zo is het en niet anders. Ik ben geen Sjaak Afhaak. Al meer dan twee jaar houd ik dit vol nu. Het zou flauw zijn om nu ineens te stoppen met de reden ‘geen zin meer’. Ik neem aan dat het bij het vakantiegevoel hoort. Het ‘niks-moeten en niks-hoeven’ gevoel. Dus maak ik zin, zo dat mijn oma trots op me is.

Bovendien, nu ik dit stukje over ‘geen zin hebben’ geschreven heb, begin ik al weer aardig in the mood te komen.

-oOo-

Papa mee op de vluchten. Ik hoef natuurlijk niet meer te vertellen wat we allemaal hebben uitgespookt. Mijnheer heeft zelf al uitgebreid verslag gedaan van alle avonturen die we beleefd hebben. Ook voor mij is het altijd leuk en bijzonder iemand mee op sleeptouw te nemen in mijn wereld, als Companion, zoals dat heet. Zelf ben ik vaak nog nerveuzer dan degene die met me meegaat.

Al voor vertrek had ik de rest van de bemanning ingelicht over de metgezel die ik de komende twee dagen mee zou nemen. In de computers zag ik dat de vlucht al aardig volgeboekt was. Als we aan boord van het toestel stappen informeer ik dan ook meteen bij de Afhandelaar naar de stand van zaken. Is er nog een stoeltje vrij? Want ik kan nog zo mijn best doen met mijn crew, als het grondpersoneel ‘nee’ zegt, wordt er door mijn vader met zijn Companion ticket niet gevlogen. Een geruststellende mededeling vanuit de cockpit en van de afhandelaar ‘we gaan niet weg zonder je vader’. Prima. Dus toen de tweede bus met passagiers arriveerde zag ik ‘m al met z’n tas onderaan de trap staan.

Een bekende mee op nachtstop is toch anders. Het geeft meer een ‘vakantiegevoel’ - om daar maar even op terug te komen - dan met vreemden op stap te gaan. Want dat is het beeld dat veel mensen hebben van piloten en stewardessen die voor hun werk (vaak meerdere dagen) in het buitenland bivakkeren. “Jullie mazzelaars. Af en toe een beetje vliegen en voor de rest gewoon lekker vakantie vieren op exotische bestemmingen! Een zwaar leven hebben jullie zeg, poe poe.”

Niet onaangenaam inderdaad, voor je werk gedropt worden op fijne verre bestemmingen. Maar wat men dan vergeet is één klein dingetje. Je gaat niet voor je lol op vakantie met vreemden, die je net een paar uur kent. En soms ook nog eens vreemden die niet je type zijn of die je niet eens aardig vindt. Op vakantie ga ik met mensen die je leuk vindt, die je dierbaar zijn en die je goed kent. En dát zorgt er ook voor dat je een fijn vakantiegevoel krijgt.

Het er na afloop over hebben, als je al láng weer thuis bent hoort daar ook bij. “Weet je nog, toen we daar en daar liepen, toen…” Napret heet dat. “Ja haha oja dat, toen jij zus en zo…” Napret. Dat heb je niet met collega’s. Iedereen wil na de vlucht zo snel mogelijk naar huis. Die paar schaarse vrije daagjes in Nederland spenderen met – inderdaad – dierbaren, die je zo gemist hebt tijdens je vijfdaagse trip ver weg. Overigens, die collega’s zie je misschien wel een maand, een jaar of zelfs wel nooit meer. En je kunt geen duizend collega’s als goede vrienden hebben. Dus weg napret. Het is niets dan een herinnering in jouw hoofd.

Daarom was het voor mij weer heerlijk anders om een bekend gezicht mee te hebben op deze mooie maar verre van exotische bestemming in Noorwegen. Sandefjord. Het Noorse landschap straalt een bepaalde pure sereniteit uit, een bepaalde rust; waar je er geweest voor moet zijn om het te kennen.

Toch heb ik het voor jullie geprobeerd vast te leggen in een aantal mooie foto’s. Een paar extra dit keer, om het luie bloggen mijn mij goed te maken. Tevens een paar mooie plaatjes geschoten in Trondheim en Bordeaux, de andere bestemmingen tijdens deze vijfdaagse.

-oOo-

Thuis was het inderdaad tijd voor de zo geliefde napret. Toen ik met de hele familie de foto’s bekeek riep mijn zusje: “Hey, jullie co-piloot is dezelfde als die ik ook had toen ik met je mee was naar Cardiff LEEN!” En laat me dat nu totaal niet zijn opgevallen. Ik heb immers ruim duizend collega’s. Maar inderdaad, de foto’s bewezen het. Het was dezelfde jongen. Die enige twee keren dat ik een familielid meeneem op een vlucht is hij er ook bij. Toevallig. Dat ik dát niet meer wist. Typisch weer een gevalletje van Aviation Amnesia. Maar niet alleen van mijn kant. De co-piloot lijdt er kennelijk ook aan. Anders had hij toch wel gezegd: “Eerst je zusje en nu je vader, leuk zeg!” of iets in die trant. Theorie wederom bevestigd.

-oOo-

Nog één week vakantie te gaan. De komende week ga ik met mijn meiden de hort op; op surfkamp in Mimizan, Zuid Frankrijk. Hang loose!