Dat zul je net zien. Volgens mij lezen ze mijn site daar ook of zo. Altijd als ik net een berichtje online heb gezet, gaat mijn telefoon (wel aardig dat ze ‘m even af laten maken, trouwens). Net als je helemaal bent ingekakt en geen zin meer hebt. Net als je zojuist een plan hebt gemaakt voor een te ondernemen activiteit. En zo natuurlijk ook dit keer. Op stand-by dag nummer vier werd ik opgeroepen voor:

Vrijdag: AMS – FRA (daar overnachten)

Zaterdag: FRA – AMS – NCE – AMS (afmelden om 23.30 uur)

Dat was dus afgelopen zaterdag. En dat was DE zaterdag, inderdaad, van de voetbalwedstrijd Nederland – Rusland. Ondertussen al weer een beetje oud nieuws natuurlijk. Het ontbreekt mij al die tijd echter nog steeds aan een computer met internetmogelijkheid, dus vandaar. Ja, de mijne is eindelijk in reparatie genomen. Er wordt momenteel een nieuw Moederboard ingezet (voor de kenners). Over de kosten zal ik het maar niet hebben…

Terug naar de avond van het voetbal. Het plan (dat al reeds weken terug gesmeed was) betrof het gezamenlijk aanschouwen van de wedstrijd tijdens een ‘housewarming’ party van een vriendin van me, in… inderdaad Groningen. Dit plan was destijds gesmeed omdat zaterdagavond om 19.00 uur mijn weekend van start zou gaan…

Dit zag ik met de huidige dienst dus even grandioos in het water vallen, want met die late afmeldtijd (IN mijn weekend verdorie) zou het immers me niet eens lukken om voor twee uur ’s nachts in Groningen te geraken. Ja, ik kreeg die uren dan wel gecompenseerd ná mijn weekend (wat voor af gaat, komt er achter weer bij). Maar ja, wat koop ik daar voor?

Jammer. Ik baalde flink en heb geprobeerd alles op alles te zetten om nog íets te kunnen regelen met de mannen en vrouwen van Coördinatie. Maar helaas het mocht niet baten. Natuurlijk niet. Iedereen wil die pot zien. Dus het aantal stand-by’s van die avond zullen wel snel gevuld zijn, mensen die zich ziek melden omdat ze Oranje willen zien spelen… Tja.

Er restte mij niets anders dan de situatie maar te accepteren zoals-ie was. Ik kon er toch niets meer aan veranderen. En bovendien hoort het nou immers bij de luchtvaart. Jij wilt vliegen omdat je houdt van variabele werktijden? Nou, zo variabel kan het dus worden… Ik gooide mijn teleurstelling overboord en probeerde er toch nog wat van te maken. In oranjestijl natuurlijk.

-oOo-

Kwart over acht, de zaterdag van de wedstrijd. Nagenoeg alleen maar Nederlandse passagiers stapten er in Nice aan boord. Eén Rus en één Amerikaan. Velen van onze landgenoten gingen gehuld in de kleur van het koningshuis. We hoorden verzoeken als:

“Jullie houden ons wel op de hoogte van de wedstrijd hè?”

“Zeggen jullie als er een doelpunt valt?”

“Ik verwacht dat je onze persoonlijke Jack van Gelder bent tijdens de vlucht!”

“Zetten jullie de radio dan even over de PA?”

Nou, aan dat laatste konden we uiteraard niet tegemoet komen, maar de gezagvoerder beloofde wel zo goed en kwaad als het ging de laatste informatie om te roepen tijdens de vlucht.

Om onze jongens bij te staan hadden we de boel natuurlijk versierd met oranje Welpies. De passagiers waren blij verrast te zien dat ik een exemplaar op mijn wing had geplakt. Het oranje trolletje stak fel af tegen mijn uniform. Het werd een ontzettend gezellige vlucht waarbij we vol spanning afwachtten wat er gebeuren zou. Als de service het toeliet dook ik af en toe even de cockpit in voor de laatste nieuwtjes. Via een krakerig signaal konden we net een Italiaanse zender ontvangen die verslag deed. Veel viel er niet van te begrijpen, niemand van ons sprak Italiaans, dus probeerden we maar zaken op te maken uit het toonvolume en de mate van schreeuwerigheid van de stem van de verslaggever. Zodra we meer in de buurt kwamen van de Benelux konden we overschakelen op een Belgische zender. Naar onze mening hoorden we de naam Van der Sar íets te vaak. Dat ging niet goed.

Ondertussen hadden de vliegers de volle power op de motoren gezet en waren ze druk met het aanvragen van ‘directs’ (kortere vliegroutes naar een bepaald punt of bestemming, zogenaamde ‘shortcuts’) om tijd te winnen. We stonden gepland te landen om elf uur, maar wilden dit aanzienlijk vervroegen zodat we nog de laatste paar minuten van de wedstrijd zouden kunnen zien. Daarom hadden we op Nice al een vliegensvlugge omdraai bewerkstelligd, we vertrokken ruim tien minuten voor schema. Intussen knalden we door het Europese luchtruim, jakkerden we van frequentie naar frequentie, van land naar land.

De Russen schoppen de eerste erin. Het tegendoelpunt brengt een kreun in de cabine teweeg. De Nederlandse passagiers grepen naar hun hoofd. Natuurlijk zag ik de Rus in zijn eentje licht euforisch grijnzen. En gelijk had ie. Zelfs uit de Italiaanse en Belgische commentaren hadden we kunnen opmaken dat het helemaal niet zo fantastisch ging met Oranje.

-oOo-

Halverwege de tweede helft gingen de Oranjefans in Amsterdam van boord, nog enigszins beteuterd met de nul op de teller. Ze waren echter wel blij met de fijne vlucht en het feit dat we maarliefst drie kwartier (!) voor schema aankomsttijd waren geland. Nadat alle passagiers waren uitgestapt deden we een snelle check op overgebleven goederen en stapten we gauw in het crewbusje dat ons naar het luchthavengebouw zou brengen. Ook hier stond de radio natuurlijk luid te schallen. Verheugd waren we natuurlijk te horen dat de Hollanders er toch nog een succesvolle actie uit hadden weten te persen. Eén – één!! We spoorden de chauffeur aan de passagiersbus (met ónze passagiers) die voor ons reed in te halen, zodat we ze dit heuglijke feit nog even konden meedelen. We scheurden de harmonicabus voorbij terwijl we allen onze wijsvingers de lucht in staken. Eén – één! Ik heb nog nooit een bus vol met mensen zo juichend uit z’n dak zien gaan.

De laatste minuten van de originele speeltijd heb ik met zo’n twintig bagage afhandelaars, en zojuist gelande crews op een klein tvtje in de bagagekelder gekeken. De verlenging hoorde ik op Radio 1, terwijl ik naar huis reed. Weinig aan.

-xOx-

Genoeg voetbal. Ik ben alleen fan in tijden van een EK of WK. Normaliter moet ik niks van voetbal hebben. Back to normal business. Nederland en Rusland liggen er nu beide uit. De Oranjespullen worden massaal gedumpt. En zo eindigt ook het Welpje van mijn uniform tussen de aardappelschillen en lege melkpakken in de prullenbak.

Geen stand-by’s meer en gewoon mijn rooster in volle hevigheid weer opgepakt. Lekker druk. Gisteren en eergisteren tweemaal een dubbele dienst.

AMS – MUC – AMS – NUE – AMS

AMS – LCY – AMS – HAJ – AMS

Nu één dag vrij en daarna op vijfdaagse: Bordeaux – Torp / Sandefjord – Bordeaux – Trondheim. Een leuke bijkomstigheid: op de vlucht naar TRF neem ik mijn vader mee!