De busstaking was afgelopen weekend geloof ik zo’n beetje op zijn hoogtepunt. Er reed werkelijk waar geen enkele grote ‘koektrommel’ bus meer. Het enige transport dat er was waren kleine ingehuurde brandweer- en taxibusjes. Geen wonder dat er dan op aanmeldtijdspitsuur zo rond half zes ’s morgens (een grove schatting) ruim 150 mensen bij de bushalte op P30 stonden te wachten. De kleine busjes die af en aan reden waren slechts druppels op een gloeiende plaat. Steeds meer mensen voegden zich bij de grote groep wachtenden. De telefoonlijnen op kantoor stonden roodgloeiend, want er werd druk getelefoneerd met het bedrijf. Gezagvoerders vertelden dat het onmogelijk was om op tijd op het werk te geraken. En dat dit ook gold voor de twintig andere cockpit- en cabine collega’s in hetzelfde uniform die ook nog stonden te wachten. Er waren zelfs mensen die langs de openbare weg auto’s aanhielden en probeerden te liften. Kortom: een lekker zootje. Buschauffeurs bedankt! Dat kleine beetje extra geld wat er wordt geëist staat in geen verhouding tot de schade die er aangericht wordt. Bedrijven die stilvallen, vliegtuigen die niet op tijd kunnen vertrekken. Dure grapjes hoor…

Maargoed, ik had al zo iets dergelijks verwacht. Dus mijn collega – die ik weer met de auto had opgehaald – en ik waren dan ook op tijd van huis gegaan. Maar ondanks dat we toch een flinke tijd in de kille morgenlucht bij de bushalte hebben staan wachten, waren we gelukkig gewoon op tijd voor onze vluchten.

-oOo-

Hoe kan dat toch? Sommige vluchten van anderhalf uur verlopen heerlijk rustig en na afloop is het amper te zien dat er passagiers in de cabine zijn vervoerd. Op andere vluchten, zoals bijvoorbeeld de laatste vlucht naar Nice, gebeurt werkelijk waar álles wat je je maar kunt bedenken. We konden onze stewardessen skills weer in alle volledigheid tentoonspreiden. Een kleine opsomming:

Voorval: Jengelende baby’tjes

Reactie van de stewardess (RVDS): Extra aandacht voor het hummeltje in kwestie. Meestal zijn ze gewoon moe en klaar met het gezeul van vliegtuigstoel naar vliegtuigstoel. Een papje of sapje opwarmen kan wonderen doen (en NEE, we hebben géén magnetron aan boord, opwarmen gebeurt op de ouderwetse ‘au-bain-Marie’ manier, dus dat duurt even). Evenals een paar gekke bekken trekken of een aai over het bolletje. Vaak niet lang daarna liggen ze dan ook zoet in de armen te slapen van mama.

Voorval: Passagier met reisziekte

RVDS: Voor de vlucht even gauw de ‘medical kit’ opentrekken. Een zakje waarvan de inhoud vergelijkbaar is met je eigen huisapotheek. Hierin vinden we onder andere; Sterilon, pleisters, neusdruppels en allerlei strips met pilletjes. Het is belangrijk dat je wel even goed kijkt naar wat voor pil je er in alle haast uitdrukt. Iemand met reisziekte is namelijk niet gebaat bij een pil tegen brandend maagzuur… Bij het presenteren van de pil aan de passagier wordt er altijd een glas water bij geserveerd en een beknopte samenvatting van de bijsluiter van het medicijn. Regelmatig even ene kijkje nemen bij de passagier in kwestie tijdens de vlucht wordt aanbevolen.

Voorval: Passagier met hoofdpijn

RVDS: Bijna identiek aan de passagier met reisziekte. Alleen dit maal wordt er voor Paracetamol gekozen. Ook verkrijgbaar in de mildere kindervariant.

Voorval: Knoeiactie rode wijn in schoot

RVDS: Zo snel mogelijk naar het toilet rennen en de passagier voorzien van een hele stapel doekjes om het (zelf) zoveel mogelijk te deppen. Sommigen verwachten dat jij als stewardess wel even liefdevol meneer zijn kruis droog wil deppen. Het antwoord hierop is uiteraard NEEN. Dan mag men even lekker zelf doen. Om vlekken die er niet uitgaan in de was te voorkomen, er direct een fles witte wijn overheen leeggieten. Klinkt vreemd, maar absorbeert wel de rode kleurstof. Nadeel: je zit je rest van de vlucht wel met een natte plakbroek in je zompige stoel.

Voorval: Kindje spuugt vader onder

RVDS: Altijd een lastige deze. Meestal vind de vader het zelf niet eens zo heel erg. Vaak is het niet de eerste keer. Ook hierbij geldt een aanlevering van doekjes, in dit geval een paar vochtige en droge. Tip: plastic handschoentjes dragen, met je blote handen in andermans braaksel roeren is vaak geen fijne optie. Passagiers ‘reseaten’ (verplaatsen naar een andere lege stoel) indien mogelijk. De aangedane stoelen zoveel mogelijk bedekken met koffiestrooisel (tegen de geur) en oude kranten (tegen de aanblik). Voor de terugvlucht kunnen deze stoelen niet gebruikt worden en dienen ze te worden ‘geblokt’ zoals dat heet. Op Schiphol worden deze stoelen extra gereinigd en voorzien van nieuwe stoelkussens.

Voorval: Geklaag over kranten

RVDS: Typisch menselijk. Als er heel veel van is, hoeft men ineens niet. Als er weinig van is wil men het allemaal. Herkenbaar? Zo gaat het vaak ook met de verdeling van kranten in de Business Class. Voor vertrek vindt (zoals wij dat noemen) het ‘krantjes doen’ plaats. Passagiers met een Business Class ticket kunnen kiezen uit een variëteit aan Nederlandse- Engelse- en afhankelijk van de bestemming ook Duitse-, Franse- of Italiaanse kranten. Per bestemming en tijdstip van de dag varieert de samenstelling van dit pakket. Meestal wordt er begonnen met uitdelen vanaf de laatste rij Business Class naar voren toe. Dit om te voorkomen dat mensen in Economy Class denken dat zij ook recht hebben op een krant. Het is en blijft een extra service voor mensen met een duur ticket op onze vluchten. Veel Nederlanders dit keer, dus de Volkskrant en de Telegraaf vonden gretig aftrek. Echter, er waren nog genoeg AD’s en NRC Nexten over. Ben ik bij de eerste rij aanbeland, dan gaat de conversatie als volgt:

Stewardess: “Kan ik u een krantje aanbieden, mijnheer?”

Passagier: “Doet u mij maar een Volkskrant, alstublieft.”

“Die zijn helaas al vergeven mijnheer. Ik heb nog wel een AD of een NRC Next voor u.”

- “Waarom begint u dan ook niet vooraan met uitdelen?”

“Omdat we achteraan beginnen mijnheer.”

- “Ik zit nota bene vooraan, waarom heb ik dan niet de eerste keus?”

“We moeten toch ergens beginnen mijnheer,” besluit ik het gesprek, geen zin hebbende om het hele serviceconcept uit te leggen.

Voorval: Bibberende passagiers

RVDS: Altijd een probleem in vliegtuigen. De temperatuur is nooit aangenaam. Of het is veel te heet en benauwd, of het is veel te koud. Vaak niks daar tussenin. In het laatste geval wordt er dan ook veelvuldig gevraagd om dekentjes of om ‘de thermostaat iets hoger te zetten’. Daar wij een beperkt aantal dekentjes aan boord hebben, leidt dit vaak tot gemopper. Wat ons dan te doen staat is een telefoontje naar de heren voorin de cockpit met het verzoek de temperatuur wat aan te passen. En verder raad ik mensen altijd aan zich niet te zomers aan te kleden als ze gaan vliegen. Aan boord is er nou eenmaal altijd airconditioning. En ik moet zeggen, die doet het nog aardig goed als je ervan uitgaat dat het buiten op die hoogten -56 graden Celcius kan zijn…

Voorval: Bekende Nederlander aan boord

RVDS: Eens even goed kijken op de PIL, de Passagiers Informatie Lijst of het daadwerkelijk degene is die ze dacht. Ja inderdaad, de man met de pet is de muzikant Alan Clarke. En verder… gebeurt er niet zoveel. Deze mensen krijgen geen extra service of een andere behandeling, omdat het ons ontbreekt aan de middelen hiervoor. Dus ook zij krijgen net als ieder ander een gewoon glas cola of jus en een broodje.

Voorval: Een zwijnenstal in de cabine na het uitstappen

RVDS: Ik verbaas mij er altijd weer over hoe mensen in zo’n korte tijd zo’n troep weten te creëren. Proppen krant, papier en tijdschrift liggen bezaaid over de vloer. Gecrunchte chips, M&M’s, koek- en broodkruimels vormen een extra krakend tapijt op de grond als je er over loopt. Lege koffie en theebekertjes vind je overal, al dan niet met inhoud. Melkpoeder en suiker kleven aan de armleuningen. Dat doe je thuis toch ook niet? Poepluiers en kauwgom in stoelzakken stoppen (nee haha, want thuis heb ik geen zakken op mijn stoelen…dus). De grond als vuilnisbak gebruiken. Waarom hier dan wel? Ik heb besloten het me niet meer af te vragen, want het gebeurt toch wel.

Wat een stewardess hier mee doet? In principe niet zo heel veel, behalve tegen de Cleaning zeggen dat ze even extra goed moeten stofzuigen en schoonmaken. Vroeger dacht ook ik dat stewardessen de cabine moesten poetsen nadat de passagiers het vliegtuig hebben verlaten. Passagiers denken de stewardessen dan ook te ‘helpen’ als ze tijdens de vlucht hun vieze snotzakdoeken en koudgeworden kopjes koffie in haar handen duwen als ze een keer door de cabine loopt. Mensen, laat het gewoon lekker in de stoelzakken zitten. Ieder z’n eigen beroep. Wij zijn er voor de service en de veiligheid aan boord, de Cleaning voor de schoonmaak.

En dan moet je bedenken hè, dit alles in anderhalf uur…

-oOo-

Morgen tot en met zaterdag stand-by van half tien tot half tien. Zal ik nog de wedstrijd tegen Roemenië nog (in Nederland) kunnen kijken?