De staking der bussen. Iedereen heeft er last van, nu al bijna twee weken. Ook de mensen die zich liever per vliegtuig en auto vervoeren dan met het openbaar vervoer. Maar ja, op een grote internationale luchthaven als Schiphol is het nu eenmaal lastig parkeren. Je zet je auto niet zo even 1, 2, 3 naast de landingsbaan om linea recta het vliegtuig binnen te stappen. Af- en aanrijdende bussen zijn dus wel erg noodzakelijk voor het laatste stukje vervoer tot aan de terminal.

Voor ons als personeel werkend op de luchthaven zijn de parkeerplaatsen P30 en P40 het meest ‘dichtbij’ om voor langere tijd te kunnen parkeren. Maar ze zijn nog net wel zó ver weg dat je de afstand tot het Bemanningscentrum niet eventjes met je koffertje en je trolley lopend aflegt. Voor die laatste twee kilometer rijden er Schiphol Sternet bussen. Maar laten die nu met die staking ook nauwelijks tot niet rijden…

Wat dan? Grote opeenhopingen van geüniformeerde mensen bij de bushaltes. Een van de weinige bussen die wel rijden, zitten dan ook in een mum van tijd tot de nok toe vol. Terwijl de andere helft nog steeds buiten wacht. Ik was dan ook blij verrast toen ik een knalgeel busje van de brandweer zag stoppen bij de bushalte. “Stap maar in hoor! Ik ben vandaag gepromoveerd naar buschauffeur. Eentje die niet staakt!” roept de man vrolijk. Dit laten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen, dus met de bagage in de achterbak zijn we al gauw onderweg naar Triport, het Vrachtgebouw, het Martinairgebouw en Skyport (de officiële benaming van het Bemanningscentrum). Nog mooi op tijd arriveer ik bij de aanmeldcomputers voor de check-in.

Mijn collega blijkt meer problemen te hebben. Zij moet van haar woonplaats Haarlem op Schiphol geraken, maar ze beschikt niet over een auto. De Zuidtangent bus nummer 300 die normaal iedere tien minuten naar de luchthaven gaat, rijdt helemaal niet. En voor haar huis stoppen geen ‘vrijwillige’ Brandweerbusjes om haar naar haar werk te brengen. En om nou op de fiets naar Schiphol te gaan, met je koffer op de bagagedrager en je trolley aan het stuur… leek haar ook niet zo’n handige optie.

Gelukkig vlogen we samen een vierdaagse en zouden de dag erna onze aanmeldtijden ook maar vijf minuten verschillen. Dus ze reed lekker met mij mee! Ik moet zeggen dat ik het niet voor mogelijk had gehouden om nog eens te carpoolen met die wisselende werktijden van ons!

-oOo-

Het EK voetbal. Daarom ook mijn website dit keer in oranjestijl. Afgelopen maandagavond. Voetbalavond. Nederland – Italië. Al tijdens de vlucht stelde ik onze eigen persoonlijke toto op voor de crew. Iedereen die een gokje wilde wagen kon voor twee euro inleg een gooi doen naar de eindstand. Even voor jullie informatie: een optimist zei dat Nederland zou winnen met 2-1, een twijfelaar hield het bij gelijkspel en de rest had allemaal Nederland als verliezer aangemerkt. Het zal jullie dan ook niet verbazen dan niemand er met de pot vandoor ging. Want wie had zo’n uitslag kunnen voorspellen?

’s Avonds besloten we de wedstrijd te kijken in het hotel in Brussel. Ze hadden een groot scherm geïnstalleerd en aan de muur hingen grote flatscreens. Om kwart voor negen nestelde iedereen zich dan ook vol spanning in de bar, klaar voor een goede pot voetbal. Ken je dat? Je weet al voordat er überhaupt op doel geschoten is of het een doelpunt is. Je ziet de voetballer uithalen voor een mooi schot en weet, dit wordt een misser. Dat hadden wij. En we waren niet eens paranormaal. De tv waarop wij de wedstrijd volgden zond klaarblijkelijk een signaal uit met een paar seconden vertraging. Dus uit de andere kant van de bar hoorden we al een “yeeeaaaaaah” of een “ooeeeeeeeehhhh” komen voordat de bal in de buurt van het doel was. Vreemd. Maar kom op, wie hoor je klagen met zo’n uitslag?!

Ook aan boord heerst een oranjestemming. Op alle vluchten naar Oostenrijk en Zwitserland worden namelijk oranjechocolaatjes gecaterd, om uit te delen voor de landing. Witte en melkchocolade flikjes met een voetbal of een oranje leeuwenkop erop. Het is heel erg verleidelijk om er niet even een paar zelf op te snoepen als je bezig bent om ze voor de passagiers netjes uit te stallen op servetjes en plateaus. En als je er dan eentje pikt smaken ze zó lekker…

Maar als er vervolgens na de chocoladeservice nog een halve doos over is en je zoveel mag eten als je wil, smaken ze ineens een stuk minder… Gek is dat toch, als het niet mag smaken dezelfde chocolaatjes een stuk lekkerder. Een beetje vergelijkbaar met het stiekem genomen biscuitje uit je moeders koektrommel dat zoveel lekkerder smaakt dan als het je gewoon aangeboden wordt.

-oOo-

Omdat we vertraagd van onze eerdere Kopenhagen vlucht terugkwamen op Amsterdam, was er al een andere bemanning uit stand-by opgeroepen om de voor ons geplande nachstopvlucht naar MME (Teesside, Middlesbourgh) te doen. De afdeling Coördinatie belde ons op met de mededeling: “Ga maar naar huis. Morgen zie ik jullie wel weer voor de Brussel.” Zo veel ben ik er niet, dus een extra nachtje thuis vond ik helemaal niet erg. De daaropvolgende dag pakten we onze roosters gewoon weer op. Uiteindelijk werden het dus alleen nachtstoppen Brussel en Wenen. Brussel stond in het teken van lekker veel terrassen in de zon en grote ijsco’s. Wenen stond in het teken van brakheid. Ja, wat wil je ook na:

- een korte nacht slaap vanwege ’t voetbal (om 11.00 uur naar bed en vijf uur later weer op) en

- vier stretches werken (BRU – AMS – CPH – AMS – VIE).

-oOo-

Net twee dagen vrij gehad en tot de conclusie gekomen dat je helemaal niet ver weg hoeft om het ook leuk te hebben. Ik vind het heerlijk om door mijn ‘eigen’ Haarlemsche stad te dwalen. Wist je bijvoorbeeld dat je heerlijk kunt lunchen en / of theekranzen bij de lunchroom van de Juffrouw zonder Zorgen?  ’t Is als vakantie in eigen land. In de beschutting van de loofbomen in het Proveniershofje in hartje centrum genieten van de lekkerste zelfgemaakte tintelverse taarten en fruitige sapjes. Namen als: Mississippi Mud taart en New York Style Cheesecake doen tot de verbeelding spreken. Kan het ook wat Nederlandser? Ja hoor, neem dan gewoon de lange vingers met slagroom of een goeie portie poffertjes. Tafelen in de oude regentenkamer. Het kan niet chiquer en authentieker aanvoelen. Ik ben al fan. En zo lekker dichtbij ook.

Raar maar waar, hoe meer je de hort op bent, hoe meer je je eigen stek waardeert.

-oOo-

Een rooster vol verrassingen voor de komende week:

Zaterdag: AMS – ZRH – AMS – NCE

Zondag: NCE – AMS – BRS – AMS

Maandag: vrij

Dinsdag t/m zaterdag: Vijf dagen stand-by 9.30 – 21.30 uur