Dus. Dat was even een ‘bummer’,om het maar even op z’n Engels uit te drukken. Laptop stuk.  Weg blogmogelijkheden. Cola en elektronica gaan nu eenmaal niet samen. Inmiddels is mijn geliefde apparaatje netjes verpakt in bubbeltjesplastic (ook erg fijn om te laten knappen) en een grote doos met een shippinglabel erop. Klaar om verzonden te worden naar de fabrikant voor reparatie. Volgende week wordt het pakket door een koerier opgehaald. Het zal dus wel een aantal weken, zoniet maanden duren voordat ik weer dagelijks online mijn zaakjes kan regelen. Dat betekent voor jullie iets minder frequent verhalen van mijn kant, omdat ik nu natuurlijk afhankelijk ben van de ter beschikkingstelling van andermans PC’s. Als het wat langer duurt, wees niet gevreesd, ik ben jullie niet vergeten hoor!

-xOx-

Goed. Even terug naar de laatste paar dagen van mijn meerdaagse. Kennelijk hadden de Exlposieven Opruimingsdiensten in Nederland en the UK overuren gedraaid, want de dag erna waren de Polderbaan én geheel London City Airport weer vrijgegeven. Dat betekende voor ons: back to normal business in plaats van niksnuttend de dag spenderen op Schiphol.

Nouja normal was het niet echt. Het was abnormaal warm. Broeierig. Klef. En dat zijn we hier in Europa natuurlijk niet zo gewend. Temperaturen van boven de 30 graden Celcius aan boord had ik namelijk nog niet meegemaakt (de ‘zomer’ van 2007 was namelijk niet om over naar huis te schrijven). En als je dan de pech hebt op pad te worden gestuurd met een vliegtuig zonder zelfopererend airconditioningsysteem… kan het soms erg onaangenaam worden gedurende lange tijd op de grond. Het vliegtuig verandert dan in een aluminium buisvormige sauna, waarin vertoeven allerminst prettig is te noemen.

Luchthavens hier zijn niet ingespeeld op deze hete temperaturen. Want toen we contact op namen met de luchtverkeersleiding van Bremen, bleken ze niet over externe ‘koelers’ te beschikken, maar louter over ‘heaters’.

En dan is het zweten geblazen. De zon die lekker van de buitenkant op het toestel staat te branden. Geen raampjes die je ‘even open kunt doen’. We hadden dus alle mogelijke deuren tegen elkaar opengezet voor wat frisheid. Maarja… als je er dan naast een bezwete bemanning ook nog een hele zwik klamme transpirerende mensen instopt, wordt het er natuurlijk niet beter op. Mensen kwamen aan boord met de natte plekken reeds zichtbaar in hun shirts. Zweetdruppeltjes parelden op hun voorhoofden. Ze probeerden zo ‘wijd mogelijk’ te gaan zitten (iets wat erg lastig is in een vliegtuig natuurlijk) om hun dampende poriën nog zoveel mogelijk te laten uitwasemen.

Ik maakte een speech, dat er spoedig wat aan de warmte zou worden gedaan zodra de motoren van het vliegtuig werden gestart, want dan zou de luchtcirculatie weer op gang komen. Ik verontschuldigde voor het ongemak. De passagiers zuchtten en kreunden. Helemaal omdat het allemaal wat langer bleek te gaan duren: we waren nog niet gereed voor vetrek. De captain had mij namelijk zojuist verwittigt van het feit dat we te zwaar beladen waren.

Ik wist wat dat inhield. Om te compenseren zouden er koffers van boord worden gehaald om het juiste gewicht te bereiken. En ik kan je vertellen, als het jouw koffer betreft die eraf wordt getrokken, dan ben je niet blij. Zoal jullie weten, weet ik uit eigen ervaring hoe het is om zonder koffer op bestemming te arriveren. Ondertussen werd het warmer en warmer in de cabine… Ik zag mensen naar Safety On Board kaarten grijpen op zichzelf hiermee koelte toe te wuiven. Ook mijn collega en ik hadden het zwaar in onze kleffe panty´s (die dan verre van comfortabel zijn) en het - voor dit soort omstandigheden - veels te dikke uniform.

We besloten tot een extra drankenservice op de grond, van glaasjes jus d´orange. Om te voorkomen dat er mensen flauwvielen of onwel werden; dat konden we natuurlijk niet gebruiken. Extra gedoe ontstond er natuurlijk toen passagiers hun koffer op een karretje voorbij zagen komen, weg van het vliegtuig. Mensen boos, pissig, geïrriteerd… en die hitte maakte het er niet beter op. Ik probeerde zo goed en kwaad als het ging de passagiers uitleg te geven over de verdere procedure (opgeven van hun adres op bestemming voor een nazending van hun persoonlijke bezittingen, etc.).

Alsof dat nog niet genoeg was gingen we ook nog vertraagd weg waardoor mensen hun aansluitende vlucht naar ver-weg misten… - Zucht – En om dan nog de vriendelijke altijd glimlachende naar bloemetjes ruikende stewardess uit te hangen… is dan heel moeilijk. Want naar bloemetjes… dat roken we al láng niet meer.

-xOx-

Het stukje over de ‘fratsen’ waar ik reeds een begin mee had gemaakt, staat echter fijn opgeslagen onder lagen cola en bubbeltjesplastic op mijn eigen laptop. Hier kan ik nu even niet bij, jullie houden het dus nog van me tegoed.

Morgen weer op vierdaagse. Nachtstoppen in Middlesbourgh, Brussel en Wenen. Ik denk dat er ’s avonds in BRU wel gezamenlijk naar het EK voetbal gekeken wordt!