(18.25 uur vanuit de rustruimte in het Bemanningscentrum)

Hier zit ik dan. Net terug uit Bremen. Een uur vetraagd. Vanwege het onstuimige weer op de Amsterdamse luchthaven vanmorgen kwam het toestel dat we zouden overnemen later binnen dan gepland. Vertraagd vanwege onweer en mist, maar ook vanwege gedoe rondom de Polderbaan. Tijdens graafwerkzaamheden is namelijk er een oude bom uit de Tweede Wereldoorlog ontdekt. Deze moet eerst door de Explosieven Opruimingsdienst onschadelijk worden gemaakt. De Polderbaan is daarom voor alsnog een aantal dagen gesloten voor vliegverkeer.

Hier zit ik dan. Net terug uit Bremen. Weer terug in het 'uitslaap' schema. Vier dagen zo rond twaalf uur 's middags beginnen en tot laat in de avond doorwerken. Vanmorgen na een goede nacht slaap bijtijds de wekker gezet voor een plons in het zwembad van het hotel. Op een fanatieke oudere meneer na was het heerlijk rustig en kon ik in gedachten verzonken mijn baantjes trekken door het gladde water. Met een rammelende maag van de sportieve inspanning op de vroege morgen, kon ik aanschuiven bij het uitgebreide ontbijtbuffet dat er voor de gasten stond uitgestald. Aan te bevelen: een boterham witte chocoladepasta met macademianoten.

Hier zit ik dan, net terug uit Bremen. Inmiddels al twee uur op Schiphol rondgehangen vanwege de wat langere grondtijd tussen de vluchten in. Volgens het rooster zouden we drie uur na 'de Bremen' met de crew een op-en-neertje London City doen en daarna doorgaan naar Dusseldorf voor een nachtstop. Veertig minuten voor vertrek van het vlucht pakken we dan ook onze biezen om door de Security naar het toestel te gaan. Net als we onze pasjes aan de Veiligheidsbeambte laten zien voor controle, rinkelt de Company Foon (bedrijfstelefoon) van de gezagvoerder. Vol verwachting volgen we het gesprek en proberen we er iets uit af te leiden.

Hier zit ik weer. Net terug van een twee urige hangperiode op Schiphol Plaza en omstreken. Het is inmiddels half zeven 's avonds. Pas vanavond om kwart over negen vertrekken we weer richting Dusseldorf. Alle vluchten die vandaag nog naar London City zouden gaan zijn geannuleerd. Ook die van ons.

Waarom? Op de Britse luchthaven schijnt een bommelding plaats te hebben gevonden. Men trof er een oude bom uit... inderdaad, de Tweede Wereldoorlog. Waarschijnlijk heeft deze bommenwerper 68 jaar geleden ook een rondje AMS - LCY gevlogen...

-xOx-

Und jetzt? Wat houdt het in? Wachten. Van half vier tot half negen te Schiphol Airport voor onze laatste stretch. Als het 'gepland' zou zijn, zoveel grondtijd, zouden we een hotelkamer aangeboden moeten krijgen om te rusten. Maar omdat het een plotselinge vluchtuitval betreft, is het 'uitvoer' (en dus overmacht) en hebben we geen recht op een hotel.

Een baan in de luchtvaart betekent soms veel hectiek, maar soms ook onzettend veel wachten, wachten en nog eens wachten. Als stewardess ben ik dan ook al aardig bedreven geworden in het niks doen. Hele uren sprenderen, terwijl je na afloop denkt; wat heb ik nou eigenlijk gedaan? Lummelen, niksdoen, een praatje hier, een kopje thee daar, nog maar even weer een luchtje spuiten in de See Buy Fly winkels, krant van achter naar voor uitlezen, nog een kletsje met een collega die ik al lang niet meer heb gezien, een boek kopen bij de AKO, een broodje bij Per Tutti of een salade bij de Appie To Go... en zo vestrijken er hele uren.

Gelukkig werd ik onlangs op de hoogte gesteld van deze (nieuwe) crew rustruimte op het Bemanningscentrum (MET internetmogelijkheid). Voor mij dus weer een prima moment om mijn tijd eens nuttig te besteden met een notificatie aan jullie!

Nog ruim twee uur voordat we weer gaan 'lopen', zoals dat heet (veertig minuten voor vertrek uit het Bemanningscentrum weg gaan naar het vliegtuig wordt ook wel zo genoemd, "zullen we zo gaan lopen?").

Ik ga nog maar eens... wat verder niksen.

-xOx-

Oja, ik zou jullie nog vertellen over die rare fratsen. Dat komt de volgende keer dan.