En stappen, dat werd het. Dagen lang heb ik in alle uithoeken van Europa de beste nachtclubs, pubs en kroegen bezocht.

Mijn favorieten:

Tallinn, Estland: Bonnie & Clyde en The Parlement.

Linköping, Zweden: Harry’s Bar.

En wat een verschil is het. Uitgaan tussen de Estse of Zweedse mensen. Het nachtleven van Zweden lijkt wat dat betreft veel meer op Nederland. Behalve dat het daar stukken duurder is. Voor drie biertjes en een glas wijn moest ik 22 euro afrekenen (!). Estland lijkt een beetje te bestaan uit uitersten. Mannen in onhippe kleding en meiden volgens de laatste mode. Enne oja, Estse mannen zijn niet bepaald de koning van de dansvloer… als ik zo eerlijk mag zijn.

Soms heb je dat. De ene keer als je met een crew op stap gaat is het Pardy Hardy, de andere keer Chillie Billie. Ik denk dat de volgende driedaagse dat laatste wordt. Al was het alleen maar omdat we telkens al voor vier ‘s nachts uur ons nest uit moeten…

-oOo-

Ik zal jullie eens verder inlichten over het soort diensten dat wij draaien.

De periode van ‘uitslapen’ is voorbij. De afgelopen maanden was ik gezegend met een rooster vol late pick-ups, in de luchtvaartwereld ook wel ‘uitslaaps’ genoemd (geen correct Nederlands, ik weet het). Laat in de avond aankomen op bestemming (tussen negen en twaalf) en de dag erna weer laat in de middag (tussen één en vier) vertrekken. Dit houdt in: afhankelijk van de fitheidstoestand van de individuele bemanningsleden: ’s avonds op stap of een ‘drankje doen’ in de hotelbar. De dag erna telkens rustig uitgebreid ontbijten bij het Buffet samen met de andere hotelgasten. Rustig aan klooien tot in de middag, om dan weer aan het werk te gaan.

Een ‘uitslaap’ houdt echter ook in: dagelijks weer die ‘overheerlijke’ crewmaaltijden, omdat je aan het werk bent in de avonduren. In diepgevroren toestand aan boord gebracht en zelf op te warmen in de vliegtuigoven. Gelukkig hebben we nu sinds kort een nieuwe Cateraar, dus de tijd van eentonige vette kaaspasta’s en glazige krieltjes is enigszins voorbij. Ik zeg enigszins, want vliegtuigvoedsel blijft vliegtuigvoedsel. Het haalt het natuurlijk niet bij de verse zelfbereide prak. Daarom heb ik ook altijd het gevoel dat ik moet compenseren voor de ‘ongezonde dagen’ tijdens het vliegen. Als ik weer thuis ben probeer ik extra veel verse groente en fruit te eten.

Hoe anders wordt het de komende maand. Uitslapen kan ik dan alleen nog op mijn vrije dagen doen. Want de periode van de ‘inslaaps’ is weer aangebroken: vroeg op de dag aankomen (erg variabel, tussen elf en vier) en de dag erna weer (extreem) vroeg beginnen (tussen vier en zes uur ’s morgens). Je kunt het ook haast wel ’s nachts noemen, ja. Op zo’n dienst schuift je hele leefritme een paar uur op. Je leeft en werkt overdag van vier uur ’s morgens tot acht uur ’s avonds.

Dat wordt dus op tijd dineren op bestemming en bijtijds naar bed, als je nog een beetje aan je nachtrust wilt komen. Soms wel lastig… Als je nagaat dat je bijvoorbeeld in Groot Brittannië met een uur tijdverschil zit (het is daar een uur eerder dan in NL) en de restaurants pas om zeven uur open gaan (dus acht uur voor ons). Dan wordt je nachtrust wel errug kort! Gelukkig brengt dan een supermarkt dan uitkomst, voor een snelle salade of snack. ’s Morgens je in alle vroegte tegoed doen aan het (vaak) karige ‘early bird breakfast’. Vier schaaltjes met kleffe kaas, vleeswaar, koelkastkoud onrijp fruit en knoertharde broodjes van de dag ervoor.

Natuurlijk heb je ook varianten op de in- en uitslaap. Zo als daar is: de ‘semi-uitslaap’ (wel laat aankomen, maar ’s morgens toch weer bijtijds vertrekken). Dit soort dagen heb je natuurlijk niet te veel omdat het dan dicht in de buurt komt van de zogenaamde bekorte en minimale rust.

Maar het is dus ‘óf óf’ en niet ‘en en’. Meer dan zestien tot negentien uur hebben we vaak niet te besteden. Ach ja, iedere soort dienst heeft zo z’n voor- en nadelen. Ik heb niet echt een uitgesproken voorkeur voor de ene of de andere. Afwisseling is wel leuk.

-oOo-

Pardy Hardy dus! Je kunt je voorstellen dat ik de dag erna dan ook zwaar behoefte had aan een katerlessend ontbijtje. Dus ik trok mijn comfortabele schoenen aan voor een lekkere ‘begin-van-de-middag’ wandeling door de straten van Bordeaux. Ik wist me net tussen de buien door te manoeuvreren, zoal waarschijnlijk wel duidelijk werd uit mijn vorige bericht. Natuurlijk trof ik op een straathoek weer een door mij zo geliefd stalletje met vers fruit en een bakker. Niet lang daarna zat ik dan ook te smikkelen van een goed broodje warme geitenkaas en verse aardbeien. De zomerkoninkjes waren zacht en smaakten naar een vleugje oranjebloesem. Ik zag in gedachten een pittoresk Frans boerderijtje voor me waar de boerin de rijpe aardbeien uit haar moestuin plukte, zo onder de oranjebloesemboom vandaan. In het bakje kon ik namelijk de bloemblaadjes ontdekken. Ze smaakten er nóg lekkerder door.

Voor mij typisch Frans. Net zoals natuurlijk de geurig uitgestrekte lavendelvelden en ronde hooibalen op het land. En de witte Babybel kaasjes in dat gekke rode kleiachtige omhulsel. Bij die zaken krijg ik echt het gevoel in La Douce France te zijn. Zo associeer ik elk land met bepaalde geuren, zaken en etenswaren.

Bij Duitsland moet ik bijvoorbeeld altijd denken aan lekkere Bierstuben (restaurant en brouwerij ineen) waar ze goede schnitzels serveren, fijne uitgebreide goedkope drogisterijen en heerlijke ontbijtjes met verse wafels. Bij Noorwegen krijg ik een heel ‘puur’ gevoel om het zo maar even te omschrijven. Ik denk aan ruige ongerepte natuur, veel knäckebröd als ontbijt (echt waar!), zalm en boten. Bij België moet ik altijd denken aan het relaxte Bourgondische; een met vakmanschap gebrouwen bier en pralinekes en in een wat rommelige gezellige stad. Letland doet mij denken aan bontjassen, casinofiches en gokhallen (die vind je zowat in iedere straat) en goedkope wodka.

Waar ik bij Nederland aan denk? Dat zijn in ieder geval geen tulpen, klompen, kaas of de Hollandse regeltjescultuur. Waar ik wel aan denk? THUIS.

-oOo-

De nachtstop Linköping behoorde tot de categorie ‘semi-uitslaaps’ met zijn pick-up om kwart over elf, dus veel van het stadje heb ik jammer genoeg niet kunnen zien. Wel kan ik vertellen dat de luchthaven klein en vertederend is. Overal is er maar één van. 1 Landingsbaan, 1 bagageband, 1 klein gebouw als Terminal en 1 man die zowel de bagage laadt als het vliegtuig schoonmaakt. Schattig. Als je voor het vliegtuig staat kun je het begin en het eind van het vliegveld overzien. En dat is erg bijzonder, als je het vergelijkt met de enorme plaatsen waar we ook landen (denk aan Frankfurt, London Heathrow en Amsterdam).

-oOo-

Zes dagen werken voor de boeg. Het spits wordt afgebeten door een driedaagse met nachstops in: Stuttgart (lang niet geweest) en Rîga.