Wat een traktatie! Met volle teugen doe ik me tegemoet aan dit fijne weer. Zonnen aan de Hoornseplas te Groningen. Een Italiaan met een scooter pizza’s laten brengen aan de plas voor het hele gezelschap. Met vrienden barbecueën op het dakterras. En dat in de tijd van de baas! Want mijn vijfdaagse blok van stand-by dagen werd als volgt gevuld:

Dinsdag: de hele dag niet opgeroepen!

Woensdag: gebeld in het laatste uurtje… toen ik er al elf uur ‘wachten-naast-de-foon’ op had zitten voor een op-en-neertje Manchester

Donderdag: wederom de hele dag niet opgeroepen, dus barbecueën.

Vrijdag: Opgeroepen voor: AMS – ZRH – AMS – BRS (hier nachtstoppen)

Zaterdag: BRS – AMS – NCE – AMS

-oOo-

Stand-by diensten kan leiden tot de meest vreemde crew combinaties. Het kan zijn dat ik of mijn collega onder haar ‘rang’ wordt ingedeeld. En zo geschiedde het dat ik sinds lange tijd weer eens achterin stond op het toestel waar ik normaliter de dienst uitmaak. Ook wel weer eens leuk voor de verandering. Hieronder volgt een anekdote zoals we die regelmatig meemaken aan boord. Alleen dit keer probeerde ik er ad rem op in te springen.

Mijn collega is bezig alle zojuist ingestapte passagiers te tellen. Zoals jullie waarschijnlijk wel bekend uit mijn eerdere verhalen, met behulp van een seating report. Het is belangrijk dat dit vlot gebeurt, zodat de deur van het toestel gesloten kan worden en we aan onze vlucht kunnen beginnen. Er zijn altijd passagiers die denken grappig te zijn dit ritueel te verstoren:

“Vijfenveertig, zesenveertig, zevenenveertig…!” roept een passagier mijn collega toe. Vervelend en helemaal niet grappig. Ik loop er toevallig ook in de buurt en besluit hem eens even op zijn nummer te zetten.

“Mijnheer, wat U nu doet helpt niet echt hè? We willen allemaal graag op tijd vertrekken en aankomen. Laat mijn collega dan even rustig haar werk doen alstublieft.”

De man snapte heel goed wat ik bedoelde maar probeerde toch nog even het laatste woord te hebben: “Tijd is voor mij niet belangrijk,” gnuifde hij.

Ik wierp hem een blik toe die veelzeggend was.

-oOo-

Mensen willen altijd alles wat niet kan of er niet is. Neem bijvoorbeeld de langere vluchten, waarbij we ná de ‘normale’ iedereen-mag-alles service er nog een keer met een ‘koffie en thee service’ de passagiers bij langs gaan.

“Wilt U koffie of thee mevrouw?”

Waarop men regelmatig zegt: “Water alstublieft.”

Koffie of thee… en men vraagt water? Eentje in de categorie van; wit of zwart  - nou doet u mij maar rood…

-oOo-

Ik beschrijf hier op mijn site wel alles zo mooi ‘snapbaar’ voor iedereen, maar natuurlijk is het ook heel wat ‘onofficieel stessenjargon’ om het zo maar even te noemen. Uitspraken die ons niet worden geleerd in de cursus, maar die er in de praktijk insluipen. Uitspraken, waarbij iedere collega weet wat ik bedoel, maar wat buitenstaanders als koeterwaals in de oren klinkt. Sommige dingen zullen trouwe lezers van mijn site wel bekend voorkomen, andere misschien niet. Hieronder een mooie selectie:

“Willen jullie straks je eigen Flight Safety checken?”

Betekent: Als we straks aan boord van het vliegtuig stappen, willen jullie dan controleren of je al je vliegveiligheidsmateriaal in orde is en zo niet, het dan aan mij (de purser) doorgeven.

“We hebben 15 om 65.”

Betekent: Er zijn 15 passagiers geboekt in Business Class en 65 in Economy Class.

“Ik haal wel even op.”

Betekent: Ik ruim met de afval (waste) trolley de lege bekertjes en broodverpakkingen na de service op bij de passagiers.

“Ik gooi de koffie en thee er wel even doorheen.”

Betekent: Ik doe de tweede koffie en thee service wel even.

“Wat gaan jullie doen?”

Betekent: Waar vliegen jullie heen vandaag en de dagen daarop volgend? Meestal door de ene crew gevraagd aan leden van een andere crew, als ze elkaar tegen komen in het Bemanningscentrum.

“We hebben 78 plus 3.”

Betekent: We hebben in totaal 81 passagiers aan boord, waarvan 78 volwassenen en 3 baby’s. Exclusief crew. Niet te verwarren met ‘15 om 65’.

“Wie is jouw taartpunt?”

Betekent: Wie is jouw cabincrew manager? Toen het systeem van managers toewijzen aan verschillende groepen stewardessen in werking werd gezet, is dit uitgelegd als het cabinecorps verdelen in taartpunten. Een term die gebleven is dus.

“Heb je de kindjes al uitgedeeld?”

Betekent: Heb je de baby’tjes die we aan boord hebben al een babyriempje (zodat ie veilig vast zit bij de moeder op schoot tijdens de vlucht) en een baby zwemvestje gegeven? Wordt gevraagd net na het instappen als alle passagiers aan boord zijn.

“ Hebben we al APU?”

Betekent: Kunnen we al koffie zetten? Lijkt in het eerste opzicht niets met elkaar te maken te hebben. Echter, enige achtergrondinformatie maakt een hoop duidelijk. De APU (elektriciteitsgenerator in de staart van het vliegtuig) is de bron voor elektriciteit in het vliegtuig. Kan gecontroleerd worden door middel van het al dan niet waarnemen van een airconditioning luchtstroom uit (ja ja, kennen jullie het woord nog) Punkah Louvres. Deze frisse lucht kan echter ook teweeg worden gebracht door een GPU, bij gebrek aan of disfunctioneren van de APU. (snapt u het nog?!)

-oOo-

Dit was het voor nu. Ik zal mijn best doen om de volgende keer met nog een paar typisch stess-achtige uitspraken te komen. Het is namelijk nog best lastig om dat zo voor de geest te halen; thuis, achter mijn computer, al weer drie dagen geleden zijnde sinds mijn laatste vlucht. Het is natuurlijk makkelijker om ze tijdens het werk zelf op te merken.

Overmorgen op vijfdaagse, nachtstoppen in Bordeaux, Tallinn, Linköping (voor het eerst!) en Hannover.