En geef me eens ongelijk. Het weer was eindelijk iets té lekker om binnen te zitten! Ik heb er in mijn drie vrije dagen na die zware zesdaagse dan ook optimaal van genoten. Terrassen op de Haarlemsche Botermarkt en de Dam in Amsterdam. Shop till you drop in de Kalverstraat. Barbecuen op het dakterras in de avondzon. Hossend op slippers langs de standjes en podia op Bevrijdingspop.

Nu al weer sinds een paar uur stand-by en dus even een rustig moment gevonden om mijn berichtje te schrijven en wat mooie foto’s online te zetten.

-oOo-

30 april. De verjaardag van onze koningin. Nou ja, niet de huidige natuurlijk. Maar nog steeds wel Koninginnedag. Ik moest, net als vele andere met mij, gewoon werken. We checkten onze bagage in op de luchthaven van Trondheim. Mijn collega vond het nodig om onze uniformen wat in oranje sferen te brengen, dus gapte te een rol oranje ‘bagage checked’ tape van de incheckbalie. Aan boord werd mijn jasje en dat van de captain er even ruim mee ingetapet, evenals het vliegtuig zelf. De Noorse schoonmakers van Aircraft Cleaning lieten zich niet strikken. Ze konden niet snappen wat er nou leuk was aan een oranje stuk plakband.

We begonnen aan onze standaard vluchtvoorbereidingen. Tijdens het controleren van de cateringhoeveelheden vond ik in de ijsbox (een piepschuimen doos waarin de ijsklontjes worden bewaard) een kartonnen doosje van de warme bakker, met daarop de naam van ons bedrijf. Binnenin trof ik een hoeveelheid oranjegebak genoeg voor de hele crew. Als tegemoetkoming, omdat we moesten werken op deze nationale feestdag. Een leuk gebaar, dat we ons goed lieten smaken!

Een paar uur eerder, te Trondheim. Mijn favoriete Noorse stad. Ook hier een zonovergoten dag. Deze maal hoefde ik de terrasjes in de haven niet verlekkerd vanachter het raam in het taxibusje te aanschouwen, maar bevond ik me er zelf. Vanaf het hotel liepen we dezelfde route die ik al eens eerder had gelopen, alleen lag er nu geen sneeuw. Hoe anders en hoeveel drukker was het dit keer. Moeders maakten ommetje met de kinderwagen, families een wandelingetje met de hond. En wij als toeristen met onze collega’s.

We kwamen terecht bij een café met relaxte banken, zachte kussens, IKEA schapenvachtjes en lekkere lounge muziek. Dit was nog eens prima vertoeven. En het herinnerde me even weer aan het fijne idee waarom ik ook al weer voor dit beroep gekozen had. In de ‘baas zijn tijd’ in de meest gekke steden worden gedropt waar je anders nooit zou komen. Zonnetje op de bol, Noors geroezemoes op de achtergrond, glas chocolademelk erbij en genieten maar. Voordat ik weer terugga naar het hotel stop ik nog even bij een supermarkt voor een paar pakketjes van die fantastische échte Noorse zalm. Zelf geëxporteerd. Lekker voor op een stokbroodje met mierikswortel en kappertjes.

-oOo-

Echter… soms vraag ik me ook wel eens af waarom ik toch in hemelsnaam dit beroep gekozen heb. Zo’n moment was de dag ervoor. De avondvlucht van Schiphol naar Trondhjem. Volle bak. We liepen werkelijk waar het vuur uit onze sloffen… eh… pumps. En nog deden we het in de ogen van onze passagiers niet goed genoeg. Ik beende af en aan met verse potten koffie meer jus d’orange, meer mineraalwater, maar vooral méér wijn. Volledig snapbaar natuurlijk dat men gebruik maakt van het feit dat het eten en drinken inclusief is, gezien de dure prijzen in Noorwegen, van in het bijzonder de alcoholische versnaperingen.

De rode wijn was dan ook niet áán té slépen. Mensen schreeuwden letterlijk naar ons dat ze ook nog KOFFIE!! bij hun wijn wilden. En dat terwijl we met de trolley één rij verder, een paar meter verderop aan het werk waren. Ze trokken ons aan rok, arm of schort voor extra suiker of een refill van water. Men belemmerde ons de doorgang tijdens de service door met z’n zessen uitgebreid in het gangpad te gaan staan kletsen. Wel vier keer moesten we vragen of ze een beetje ruimte wilden maken (want we moeten er natuurlijk met een broodjestrolley, een drankentrolley, een koffie- en thee service trolley én een wastetrolley doorheen). Lieve mensen, wacht dan heel eventjes. Onze werkomgeving is al beperkt tot een smalle strook van ongeveer tachtig centimeter breed, aan weerszijden ingesloten door beweeglijke, ledematen uitstekende personen. Veel eisen we dus niet. Gun ons dan héél even die ruimte en een paar minuten tijd voor de service, dan zijn we vlot klaar en kunt u gaan en staan waar u wilt.

-oOo-

Nu dus weer stand-by. Vijf dagen op rij van vijf in de ochtend tot vijf in de avond. Bij elke vibratie of klingel van mijn telefoon schrik ik. Gek eigenlijk, want ik zit er al helemaal klaar voor. Koffer gepakt, met kleding en spullen om in het uiterste geval vijf dagen te kunnen overleven. Uniform schoon gewassen en netjes gestreken. Haar picobello opgestoken en snoet in de make-up. Het staat al weken op m’n rooster. Toch is er elke keer die schrik. Continu zit ik klaar om mijn plannen van vandaag en de komende dagen drastisch om te gooien. Want je zult zien… natuurlijk wordt je altijd nét gebeld als je het even niet verwacht en met je mandje vol boodschappen bij de kassa staat…

PS: kennen jullie deze al? “Nieuw bij Jamba! De cockpittune ringtone voor op je mobiel. Het is net alsof je écht in een vliegtuig zit. Je vrienden zullen denken dat je écht contact hebt met een cockpit! Sms ‘COCK AAN’ naar zes vier zes vier!”

Tsss…. Geen commentaar.