(12.45 uur vanuit het hotel in Sandefjord)

Weer een paar drukke dagen, al zeg ik het zelf:

Zondag: AMS – Glasgow – AMS – Götenborg – AMS

Maandag: AMS – Hamburg – AMS – Torp / Sandefjord

Dinsdag: Torp / Sandefjord – AMS – Trondheim

Woensdag: Trondheim – AMS – Manchester – AMS

Donderdag: AMS – München – AMS – Zürich – AMS

Vrijdag: AMS – Stavanger – AMS

En wie zei er dat stewardessen een luizenbaantje hadden?

-oOo-

“Carleen, ah, je hebt een laptop mee..?” constateert de gezagvoerder verlekkerd. We beginnen net aan onze dienst en staan bij de lopende band van het röntgen scan-je-bagage apparaat. Laptops moeten altijd uit de tas bij security. Ze kunnen er niet ‘doorheen’ kijken, en willen toch weten wat voor vlees ze in de kuip hebben.

“Ja…,” zeg ik, “We hebben immers gratis internet in Noorwegen!”

“Mooi, mooi…,” reageert de gezagvoerder goedkeurend, “Zit er ook Windows Mediaplayer op?”

Van waar al die vragen? Maar dan realiseer ik ineens met wie ik hier te maken heb. Dit is niet zomaar een gezagvoerder. Dit is de man die in het bedrijf ook wel beter bekend staat als captain karaoke. De man die altijd een extra harde schijf bij zich draagt, met duizenden karaokenummers. Goed voor een gezellig avondje meezingers. Normaal niet zo’n mijn ding, maar ook ik laat me ’s avonds na onze vluchten verleiden tot een robbertje zingen. “So bye, bye miss American Pie..., drove my Chevy through the Levy..”

-oOo-

Herinneren jullie je nog het verhaal van de grond afhandelaar op Glasgow die vorig jaar op een warme zomerse dag ijsjes haalde voor de hele crew? Hij was verrast dat ik me hem nog wist te herinneren, en ik zelf eigenlijk ook wel. Maar nu was het mijn tijd om eens wat terug te doen. We waren een half uurtje voor schema, dus we hadden wat extra tijd tijdens de omdraai. Ik maakte hem een kopje koffie met een paar koekjes, die mensen werken immers ook hard en zitten niet voortdurend omgeven door cateringmateriaal. Dus een bakkie leut op z’n tijd is dan een welkome versnapering. Verder hadden we een bak met sandwiches niet gebruikt, omdat veel passagiers op de heenweg geen broodje hoefden.

“Here sir, share this with your friends!” zei ik terwijl ik hem de goed gevulde bak verse boterhammen overhandigde. Er verscheen een grote glimlach op zijn gezicht en hij glunderde met een Schots accent: “Well, thanks, ma’m! I won’t forget this, next time you’ll be here I’ll get you ice cream again!” Het deed me goed iemand zo blij te maken met iets kleins. En de belofte van een lekker ijsje bij mijn volgende bezoek was natuurlijk ook niet mis.

-oOo-

Een man van Aircraft Maintenance stapt aan boord. “We gaan even een bandje verwisselen!” roept hij opgewekt. De rechterband van het rechter landingsgestel was nodig aan vervanging toe. Een lastig karwei. Niet zozeer het vervangen van de band. Maar des te meer het goed afstellen ervan. Omdat het nogal wat tijd in beslag neemt en dit niet kan gebeuren met passagiers aan boord, moesten die dus nog even wachten. Dat gaf mij de gelegenheid het tafereel eens goed te aanschouwen. Ik heb al heel wat autobanden vervangen zien worden, maar nog nooit een vliegtuigwiel. Uiteraard heb ik het geheel ook in een mooie fotoreportage voor jullie vastgelegd!

Toen de passagiers uiteindelijk aan boord kwamen, ook volledig op de hoogte van het gebeurde, waren opmerkingen van dergelijke aard natuurlijk te verwachten:

“Hah, zit het reservewiel erop?”

Ik moest mezelf inhouden om niet te zeggen: Ja, wat denkt u, die hebben de stewardessen altijd bij zich in hun trolley, maar ik zei:

“Reservewiel? Niks daarvan, een spiksplinternieuwe, met een mooi profieltje. Kijkt u maar eens naar buiten.”

-oOo-

Nu even een hapje lunchen met de crew in het ‘centrum’ van het prachtig kleine Sandefjord.