Wenen. Het was weer vroeg vanmorgen. Om half vijf stond ik al naast mijn bed. Ik onderdruk een gaapje en ga verder met het controleren van het flight safety materiaal aan boord. Zuurstoffles, megafoon, fire protective gloves (soort ovenwanten, maar dan beter, voor bij het bestrijden van een brand aan boord) en een brandblusser. Check. Alles is er. Slik. Altijd lekker met een ochtendmaag: de toiletten op hun functioneren testen. Een vliegtuig ruikt al niet lekker van binnen, laat staan de wc’s. Ik druk op de ‘flush’ knop, hoor een grommend ronkend geluid en zie de chemisch blauwe vloeistof de pot in lopen. Nog even snel werk ik mijn lippenstift bij in de spiegel. Bah. Waarom is er toch altijd van dat afschuwelijke licht? Het maakt je gezicht witgrauw en je ziet alle putjes en oneffenheden zitten. Ik troost me met de gedachte dat ik in het echt leuker ben. Gauw die deur weer dicht. Dit is de plek aan boord waar je zo min mogelijk tijd moet vertoeven.

Ik trek de seals (oranje verzegelingslockjes) van de trolley’s om te kijken of er genoeg catering in zit. Zeven gevulde bakken met sandwiches liggen verpakt in cellofaan te wachten op hongerige passagiersmagen. Ik zet het koffiezetapparaat en de thee-maker aan en ontlucht ze. Zo weet ik zeker dat we straks in de lucht lekkere verse hete dranken hebben. Ik gooi de broodjes alvast in de oven. Dan hoef ik die straks alleen nog maar aan te zetten.

Ik vraag aan de heren in de cockpit of ik ze alvast kan verblijden met wat te drinken. Een beste bak pleur misstaat meestal niet op dit tijdstip. Bakkie zwart en eentje met alles. Ik overhandig ze de dampende kartonnen bekertjes. Tevens meld ik ze ‘dat we er klaar voor zijn’ dat betekent iets zoals: laat de passagiers maar komen.

-oOo-

Twintig minuten later. We taxiën uit naar de runway. Omdat het buiten nog donker is, pas ik de verlichting in de cabine er op aan. Ik krijg van mijn collega een duim, een teken dat ze er klaar voor is en alles in cabine achter in orde is. Ik bel via de interphone met de gezagvoerder en meld hem dat de ‘cabine ok’ is voor vertrek. Hij vertelt het dat ‘het nog twee minuutjes is’. Dat betekent zoiets als, over twee minuten staan we bij het begin van de baan en gaan we in take-off. Ik ga zitten en snoer mezelf in het schouderharnas (zoals dat heet, drie zogenaamde stoelriemen, eentje om mijn middel en twee, zoals de naam al zegt, over iedere schouder één). Nog even rustig zitten. Ik staar wat voor me uit. (…) Plots gaat er een schok door me heen. Wat is mijn arm toch kaal… er mist iets. Alles wordt me ineens duidelijk. En ik weet nog precies waar ie ligt… Op het plankje boven de wastafel in mijn hotelkamer. Ik wist dat de eerstvolgende maand de nachtstop Wenen niet op mijn rooster stond. En ik moest snel handelen, straks zou ‘housekeeping’ mijn kamer aan kant maken. Misschien zou een van de schoonmaaksters er wel mee vandoor gaan. Hoe moest ik het aanpakken om ‘m terug te krijgen? Mijn armband.

Terug op Amsterdam laat ik me meteen doorverbinden met de receptie van het hotel. In mijn beste Duits (en jullie weten hoe goed dat is) probeer ik verslag te doen van mijn gemis:

“Ich glaube ich habe mein Schmuck (shit… wat was ook al weer het woord voor armband in het Duits..?) eh… bracelette?… byjoux.. Eidelsteine…?... in meinem Zimmer vergessen. Nümmer Zwei Eins Fünf. Können sie es bitte an die nächsten crew mitgeben?”

-oOo-

Amsterdam. Een week later. De postvakkenkamer. Na een paar vrije dagen meld ik me weer aan op Schiphol. In mijn postvak vind ik een dikkige envelop met daarop mijn naam. Papiertje eromheen, plasticje, netjes vastgemaakt met plakband. Mijn Schmuck is ingepakt alsof het het meest dure juweel op aarde betreft. Ik ben blij dat ik het dierbare kleinood weer om mijn pols kan schuiven. Middagcrew, bedankt!

-oOo-

Een zesdaagse werkweek ligt in het verschiet. Met voor elk wat wils; een dubbele dienst van 10 uur, een meerdaagse en een enkeltje. Koninginnenacht en –dag gaan aan mijn neus voorbij. Maar in mijn geliefde Trondheim schenken ze vast ook wel een lekker biertje.