Op de valreep nog even tijd voor een berichtje.

De afgelopen dagen heb ik heerlijk genoten van een paar dagen vrij in `mijn´ stad, Groningen. Het lijkt dus al weer tijden geleden dat ik aan boord van een vliegtuig zat. Echter, nog geen vier dagen geleden liep ik rond in Sandefjord en Trondheim.

-oOo-

En wat een wereld van verschil was het, die twee bestemmingen in hetzelfde Noorse land. Trouwe lezers weten dat ik fan ben van Trondheim en dat ik het geen straf vind om hier voor mijn werk een paar uurtjes rond te lopen. Hoe anders vind ik het om in TRF gedropt te worden. De twee nachtstops die ik er afgelopen week had illustreren mijn voorkeur weer even duidelijk.

Sandefjord was de hele dag gehuld in een druilerige miezerregen op zondag. Een klein dorp waar normaal al weinig te doen is en waarbij de mogelijkheden zich nog verder beperkten op deze mistroostige dag. Het werd dus lang ontbijten, rustig aan sporten, aanklooien op de hotelkamer en onder de paraplu toch nog het weer trotseren voor een snelle lunch.

In Trondheim was er volop levendigheid in de zonovergoten straten, onder een strakblauwe hemel. Al rond het middaguur zaten de mensen er op terrasjes in de haven. Ze dronken, nuttigden hun lunch, lachten en hadden plezier. Met volle tassen paradeerden de mensen door de veelzijdige winkelstraten. Met weemoed kon ik dit alles aanschouwen vanuit het taxibusje, reeds weer gestoken in mijn uniform. Wat had ík een zin om bij een van die dure terrassen aan te schuiven! In de verte lichtte de sneeuw op de bergen prachtig op in de zon. Ik wil hier niet weg! Ik wil nog niet aan het werk! Meer dan ooit hoopte ik dat de vlucht vertraagd was, of dat er anderszins iets `loos´ was, wat ons verblijf hier kon verlengen. Verder dan een co-piloot die zijn mobieltje in zijn hotelkamer had laten liggen kwamen we niet. Dit leverde ons een extra rondje door de stad op, langs (inderdaad) dezelfde volle terrassen. Konden we ons voor een tweede keer verlekkeren aan iets wat op dit moment niet voor ons was weggelegd. Ook dat is vliegen. Werken op tijden dat anderen vrij zijn en plezier hebben.

-oOo-

De gezagvoerder geeft mij les in het ontstaan van vliegvelden.

“Ik vind Manchester een van de vervelendste velden om op te vliegen.”

“Waarom?”

“Het is één grote spaghettisliertluchthaven…”

Ik moet lachen en hij vervolgt zijn verhaal.

“… ik snap niet hoe mensen zo iets kunnen bedenken. Volgens mij hebben ze aan de ontwerptafel een bord spaghetti op papier gekieperd. `Zo, en nu maken we van al die sliertjes de taxibanen.´ Vre-se-lijk. Gekke kruispunten en rare taxi omweggetjes. Het is een zooitje en de vliegtuigen slingeren zich dwars door elkaar een weg naar het luchthavengebouw!”

Ik, met mijn levendige verbeelding zie de spetters tomatensaus al tegen de muren kledderen als de architect zijn pasta tegen het papier kwakt. Ik probeer me voor te stellen hoe die spaghetti taxiroute er vanuit de lucht uit moet zien en neem me voor de volgende keer dat ik er op vlieg even naar buiten te kijken.

Thuis zoek ik alvast op Airliners.net een `airport overview´ foto op. Het ziet er inderdaad ingewikkeld uit, maar je zult er wel piloot voor moeten zijn om de hinder daadwerkelijk te ervaren…

-oOo-

Als crew blijven we zelden de hele dag op hetzelfde vliegtuig. Het is elke keer weer opnieuw je weg vinden tussen al het nieuw aan boord gebrachte cateringmateriaal. We zijn dus voortdurend bezig om na de service de boel weer netjes achter te laten voor de collega´s die het toestel na ons meekrijgen voor een vlucht. En natuurlijk laat je het achter zo als je het zelf graag vindt: netjes en geordend. Wel zo collegiaal en bovendien fijn voor jezelf als je onverhoeds toch nog op hetzelfde toestel blijft.

Want er is niets heerlijker dan aan boord te komen en netjes opgebouwde trolleys aan te treffen. Dat scheelt tijd. Met `opgebouwd´ bedoelen we in luchtvaartterminologie; zo achtergelaten dat je er in principe meteen mee aan de slag kan tijdens de service. Dat houdt in: pakken sap netjes op een rij (vol), genoeg bekers en glazen opgestapeld, vers pakje melk, volle waterflesjes en een bekertje met `servicespulletjes´ (suiker, zoetjes, lepeltjes, peper en zout, roerstaafjes) die compleet is. Als je het helemaal goed wil doen doe je alvast zakjes in te theepotten en koffiepotten zodat er alleen nog maar heet water in hoeft (ja, de mensen krijgen oploskoffie. En dat terwijl we ook `gewone´ koffie kunnen `zetten´. En nou hoor ik je denken; tsss oploskoffie? Ja oploskoffie ja. Uit proefondervindelijk onderzoek is gebleken dat men de oploskoffie meer waardeert en lekkerder van smaak vindt dan de `gezette´ koffie. Komt dat even goed uit, voor ons ook sneller te maken. Iedereen blij!).

Helaas treffen we ook wel eens een troep aan. Dus halflege gebruikte sappakken, de stapel bekers niet aangevuld, zakjes suiker door de hele trolley heen. Dan moet je zelf dus nog even tijd investeren om te boel netjes en handig werkbaar te krijgen.

De service die stewardessen uitvoeren is immers een aaneenschakeling van uitpakken-inpakken, opbouwen-afbouwen, trolleydeur open-en-dicht. Aangezien alles achter gesloten trolleydeuren is opgeborgen en de deurtjes, nadat je je spullen hebt gepakt, ook meteen weer dicht moeten. Dit omdat de spullen natuurlijk wel veilig vast (secured) moet staan, mocht er plots turbulentie of iets anders geks plaatsvinden. Soms wel eens om gek van te worden, helemaal omdat je dit om de haverklap ook met je eigen koffer doet… inpakken en weer uitpakken… en weer inpakken…

-oOo-

De komende week staat er weer heel wat voor mij op het programma. De laatste week met mijn 16daagse metgezel zal beginnen met een dubbele dagdienst München – Stavanger. Gevolgd door een vierdaagse met nachtstops in Teesside (Middlesbourgh), Brussel en Wenen.

PS: Vanwege misbruik van een foto van mijn website voor een contactadvertentie onder valse voorwendselen ben ik genoodzaakt om alle 'persoonlijke foto's' van mijn website te verwijderen. Mijn excuses hiervoor, maar zoals wel vaker verpest een kleine groep het voor de rest. Om te voorkomen dat ik mijn foto's in de toekomst op rare plaatsen aantref, deze voorzorgsmaatregel... helaas, het is niet anders!