(17.23 uur via het gratis wifi netwerk op de luchthaven van Bordeaux)

Elke stewardess kan het je vertellen. Regen is het meest vervelende weer waar we ons in kunnen begeven. Wind ruïneert slechts je kapsel. Maar dat valt wel weer te fatsoeneren. Een regenbui is een ander verhaal. En kom niet aanzetten met een paraplu. Want die kunnen we immers niet vasthouden! Als je nagaat dat we in de ene hand een koffer hebben, in de andere een trolley, plús nog een handtas over de schouder. Weinig ruimte voor een plu dus. Er zit dus niets anders op dan een capuchon op zetten of je nat te laten regenen. Nattigheid zorgt ervoor dat je uniform heerlijk gaat ruiken naar… juist, natte hond.

Er zijn dan slimmerkes die roepen: er bestaat toch ook een paraplu zonder handvat, eentje die je met elastieken banden op je hoofd vast kunt zetten? Ja...heb je dat al voor je gezien?

-oOo-

Fransen zijn niet zo´n fan van ontbijten. En dat is te zien, nog voor de gestelde tijd van het afgelopen van het ontbijtbuffet beginnen ze de boel al af te bouwen. Dat geeft niet. Ik heb mijn portie fruit en yoghurt met muesli voor de dag al weer gehad. Ondertussen maak ik plannen. Hoe ga ik de tijd tot aan pick-up (pas 16.15 uur vanmiddag) besteden? Mijn collega besluit tot wat quality time met haarzelf: haar nagels moeten nodig gedaan en haar gezicht smeekt om een vochtinbrengend maskertje. Ik weet wat dat betekent, ik zal er in mijn eentje op uit moeten.

Het is zondag, dus het zal wel rustig zijn in de stad. Dat weerhoudt mij echter niet van een struintocht door Bordeaux. Ik besluit het erop te wagen om mijzelf zonder enige notie te laten verdwalen in het Franse. Meestal haal ik een kaart bij de receptie om mij de weg te leiden door boeiende straatjes naar interessante bezienswaardigheden. Dit keer niet. Ik beproef mijn avonturiersinstinct op goed geluk.

-oOo-

Ik stap het hotel uit en sla links af. Waarom? Omdat de straatjes er wel `interessant uitzien´. Meer logica heb ik er niet voor. Mijn neus voor cultuur heeft mij niet in de steek gelaten. Op mijn wandeling door Bordeaux tref ik een ontwakende stad. Het is nog rustig op straat. De zon piept af en toe even tussen de wolken door en de vogels fluiten. Ik voel me gelijk op mijn gemak. Een regel zegt mij `waar de mensen gaan, is het leuk´, dus ik volg een groepje meiden de straten door. Ze brengen mij bij een bioscoop. Even schiet de gedachte me door mijn hoofd me te nestelen op een van de roodfluwelen klapstoelen met een doos popcorn op schoot. Maar als ik mijn blik langs de filmtitels laat glijden wordt mijn vermoeden bevestigd. Louter Franse en nagesynchroniseerde films. Dat zal `m dus niet gaan worden.

Omdat het weer best aardig is loop ik verder door de straatjes en steegjes en laat de Franse sfeer op me inwerken. Samen met de andere voorbijgangers verlekker ik me aan de tentoongestelde lingerie en bijouterieën achter de gesloten étalages. Een echtpaar is bezig hun snoepkraam op te bouwen en ik ruik de geur van zoetigheden vermengd met mint. Kinderen gillen en lachen als ze van hun ouders een ritje mogen maken op een ronddraaiend paard. De draaimolen speelt `I did it my way´ van Frank Sinatra. Koks staan na het voorbereiden van le déjeuner even in de portiek van hun viersterren hotel uit te puffen met een sigaretje, wachtend op de eerste gasten. Ik bemerk de geur van knoflook en zojuist gebraden vlees.

Ik veroorloof me een Chocolat Chaud op een duur terras. Café Rohan bevindt zich op een groot plein dat uitzicht biedt op een prachtig grote kerk. Ik hoor zwemen van gezang en orgelspel, een teken dat de zondagsmis begonnen is. Naast mij wordt er een potje schaak gespeeld onder het genot van een kopje koffie. De man links knaagt op zijn duim omdat hij merkt dat hij aan het verliezen is. Een jochie ratelt voorbij op zijn skateboard.

Ik vervolg mijn weg en kom uit bij het Patrimoine Mondial de l´Unesco. Een uitgestrekt gebouw aan de oevers van de Garonne. Het plein ervoor wordt met behulp van een irrigatiesysteem kunstmatig voorzien van een flinterdun laagje water. Zo wordt Le miroir d´eau op Place de la Bourse gecreëerd. Het waterlaagje verandert het Beursplein in een spiegel, wat natuurlijk een prachtige toeristische fotogelegenheid ensceneert.

De lucht is fel en ik tuur langs het water, op zoek naar het vervolg van mijn route. Langzamerhand wordt het drukker op straat. Een zwerver ligt luid ronkend te slapen terwijl zijn goedkope radio zachtjes tetterend de voetbaluitslagen speelt.  Mijn oog valt op iets wat lijkt op een zondagsmarkt. Een lange rij witte tentjes. Even twijfel ik, want het lijkt een heel eind weg. Toch besluit ik er heen te lopen en op onderzoek uit te gaan.

Ik val midden in knusse en geurige marktleven en verdwijn in de gezellig babbelende menigte. Kennelijk is het oesterseizoen aangebroken. Allerlei marktkooplui bieden het vers opgeviste spul aan. Er zijn koks die het meteen à la minute voor je bereiden. Plastic tuinstoelen en tafels staan uitgestald. Hele families genieten hier van de lekkernij en drinken er wijn uit plastic bekertjes bij. Een man speelt een riedeltje op zijn accordeon, zijn vriend begeleidt hem op viool. Verder zie ik geroosterde kip aan het spit (poulet roti), wijnen, honing, kruiden, kaasjes en vers brood. Een koopman beent ter plaatse het vlees voor je uit. Ik koop een stuk olijvenbrood en slenter langzaam terug naar het hotel.

-oOo-

Ik heb weer genoeg kracht en vitaminen opgedaan om weer een middagje te vliegen. Ik pak mijn spullen en spreid wederom mijn vleugels. Dit keer richting Torp / Sandefjord, Noorwegen.