Zaterdag. Stand-by. Van tien tot tien. De hele dag zit ik thuis. Vloer gezogen, afwas gedaan, vakantiefoto´s uitgebreid bekeken. Zes uur ´s avonds. Ik slenter op mijn gemak naar de Appie. Wat zullen we eten vanavond? Ik besluit een pasta. Ik begin mijn winkelmandje vol te laten. Net als ik denk dat alle ingrediënten wel zo ongeveer bij elkaar gesprokkeld zijn, trilt mijn mobieltje in mijn broekzak. Er gaat een steek door mijn buik. Dat zul je net zien. Net nu.

En inderdaad. Ik krijg meteen een vijfdaagse trip (!) in mijn maag gesplitst. Ik zeg tegen de man aan de andere kant van de lijn dat ik eerst mijn mandje even moet legen. Hij lacht en verontschuldigt zich. Ik leg de spullen weer terug in de schappen en een vakkenvuller kijkt mij vreemd aan. Ik grijns en loop gauw verder. Ach, ze doen het ook niet expres toch? Me net tijdens etenstijd bellen. Ik graai snel wat `snelle tussendoor snacks voor mee aan boord´ bij elkaar en spoed me naar huis. Mijn uniform hangt ongeduldig in de kast.

Dit stond er voor mij in de planning:

Zaterdag: AMS – Luxemburg

Zondag: Luxemburg – AMS – Maastricht – AMS – Bremen

Maandag: Bremen – AMS – London City – AMS – Düsseldorf

Dinsdag: Düsseldorf – AMS – London City – AMS – Maastricht

Woensdag: Maastricht – AMS

Ik kan mopperen omdat ik opgeroepen word, maar eigenlijk heb ik wel weer zin om een potje te vliegen. Zélf te vliegen en niet als passagier. Het is immers al weer een hele tijd geleden na die drie weken vakantie.

-xOx-

In het hotel van Maastricht. De laatste dag van mijn vijfdaagse werkweek. De vijf dagen zijn werkelijk voorbij gevlogen. Leuke collega´s en weinig rompslomp. Nog één stretch en ik kan weer lekker naar mijn eigen stek terugkeren. Die heb ik niet veel gezien de afgelopen maand.

Ik check uit aan de balie. Mijn aanwezigheid heeft de belangstelling gewekt van een man die zich ook in de hotellobby bevindt. Hij bekijkt me eens goed en stelt mij de vraag-der-vragen. De vraag waar je als stewardess of persoon in luchtvaartuniform bijna zeker van kunt zijn dat men deze als eerste stelt als ze je benaderen. Mensen denken dat personen in een uniform altijd verlegen zitten om een gezellig praatje. Daarmee worden wij – de geüniformeerden – omgedoopt tot de publieke praatpaal in openbare ruimten. Meestal niet erg. Het hoort bij ons beroep, opvallend en herkenbaar zijn. Maar soms gewoon even vervelend. De conversatie in de lobby ging als volgt.

“Waar gaat de reis heen?”

Wat zijn we weer origineel. Waar gaat de reis heen. Altijd diezelfde vraag. Altijd diezelfde formulering. Nooit: `waar vlieg je heen vandaag´, of `op wat voor type toestel werk je vandaag´? Nee. WAAR GAAT DE REIS HEEN. Dit keer geef ik niet lief glimlachend antwoord, maar besluit ik de confrontatie aan te gaan.

“Weet u dat u mij zojuist de meest originele vraag heeft gesteld die u aan een stewardess kunt stellen? Ik hoor dit gemiddeld twintig keer per dag.”

Oké, dat was een beetje overdreven. En ook niet zo heel aardig van mij. Ik bind wat in en geef hem toch antwoord.

“Maar als u het echt wilt weten, ik ga naar Amsterdam.”

“Oh…” reageert de man. Ik bespeur enige teleurstelling en hij kijkt zichtbaar beteuterd.

“Hoezo, is het niet interessant?” spring ik in op zijn opgemerkte emotie.

“Nou ja… eh… het is niet zo ver weg.”

“Wat had ik dan moeten zeggen? Kuala Lumpur? Kaapstad? Vanaf een kleine regionale luchthaven als Maastricht met ons soort vliegtuigen? Dat zou niet heel realistisch zijn en bovendien niet berusten op de waarheid, dat wilt u toch ook niet?”

Ik merk dat de man zich wat op zijn nummer gezet voelt en zet mijn aller-zoetste glimlach op. Ik maak het goed door hem een lekker drankje te beloven als hij mij ooit eens aan boord treft. Tevreden verdiept hij zich weer in zijn boek.

-xOx-

Mensen willen kennelijk als antwoord op de vraag-der-vragen een exotische of Verweggistan-achtige bestemming horen. En dan zijn `Amsterdam´, `Brussel´ en `Düsseldorf´ niet cool genoeg. Er wordt geen rekening mee gehouden dat er ook vluchten moeten worden gedaan die dichter bij huis zijn. Verder denkt men dat wij overal op elke bestemming minstens een paar dagen blijven. Dat het ook een op-en-neertje kan betreffen komt niet in hen op. Een nachstopje van een paar uur (bekorte) rust ook niet. Het past niet in het plaatje van de glamoureuze relaxte droombaan van het luchtvaartuniform en de wereldreiziger. Pech gehad. Het is in Düsseldorf minstens net zo leuk.

Even later besprak ik het voorval met de co-piloot. Hij moest lachen. Als mensen hem de vraag-der-vragen stelden zei hij áltijd hetzelfde. New York. Zo ook tegen buren die hem ´s morgens zien vertrekken voor een op-en-neertje Brussel. Als ze hem vroeg in de middag weer zien wederkeren, vragen ze zich verward op hun achterhoofd krabbend af hoe snel de vliegtuigen van tegenwoordig vliegen. Misschien een idee om de volgende keer even aan de geüniformeerde te vragen.

De luchtvaart. Voor veel mensen een onzettende interessante bedrijfstak. Maar tegelijk ook de meest onbegrepen. En geef ze eens ongelijk. Soms snap ik het zelf niet eens allemaal. En juist daarom is het leuk. Het is verrassend, spannend, soms oersaai maar vooral: nooit hetzelfde.

-xOx-

Een bijzonderheid, nog nooit eerder vertoond: tot en met 16 april vlieg ik met dezelfde cabinecollega. Bijna drie weken op rij! We ontdekten het bij toeval toen we onze roosters naast elkaar legden op een rustig moment tijdens de vlucht. Kennelijk hebben de mensen van de afdeling Indelingen wat onze planning betreft gewoon `copy-paste' gedaan. Mazzel dan dat we het goed met elkaar kunnen vinden. Het beloven een paar gezellige weken te worden.

Nu twee dagen bijkomen en daarna weer op een meerdaagse naar Bordeaux, Torp / Sandefjord en Trondheim. Met... inderdaad.