Mijn koffer staat al weer gepakt. Maar dit keer met heel andere kledij dan dat ik normaliter erin stop. Dus niks geen verse uniformbloezen of een extra pantyvoorraad… Maar gewone vakantieganger troep. Waarom? Morgen reis ik af naar the Golden State. Ik verheug me ontzettend op deze ruim twee weken road tripping through the States. Mijn reis start in San Francisco, waar ik morgenmiddag hoop te landen. Na eerst hier de stad te hebben verkend is het plan om met een gehuurde auto verder naar het Zuiden te trekken langs de kust via Santa Barbara naar Los Angeles. Ik sta al weken te popelen om aan deze reis te beginnen en nu gaat het dan eindelijk gebeuren.

-oOo-

Dat betekent voor jullie even geen vliegverhalen van mijn kant. Ik vind dat ik een korte pauze wel heb verdiend na het nu bijna twee jaar non-stop bloggen. Jullie moeten het dus doen met de verhalen die er al op staan (en dat zijn er genoeg dacht ik zo!) en de gedachte aan alles wat ik nu weer aan het beleven ben in de USA. Als ik terugben doe ik hiervan uiteraard uitgebreid verslag (mét foto´s).

-oOo-

De laatste werkdag voor het van start gaan van mijn vakantie was een dubbele. En niet de Aberdeen – Glasgow die in de planning stond. Maar een Aberdeen – Göthenborg. Maakt voor ons niet zo heel erg veel uit, qua werktijd is het ongeveer even lang. Er stond een collega extra op de briefingsheet die er uit de aanmeldcomputer kwam rollen. Zij ging met ons mee boven de sterkte. Vers uit de opleiding, klaar voor een paar stevige inwerkvluchten.

Toen ik haar zo bezig zag werd ik maar weer even fijntjes herinnerd aan het feit dat ik nu ondertussen al een oude rot in het vak ben. En dat terwijl die eerste vluchten, het nieuwe gevoel en het groentje zijn me nog heel vers in het geheugen staan. Gek hè? De nieuwe collega was een aanwinst voor het bedrijf. Vrolijk, enthousiast, gemotiveerd en initiatiefrijk. Haar lijntrainer was een oude bekende. Dus ondanks dat het wat uren betreft een lange dag zou worden (tien en een half uur) vloog ie voorbij. De dag verliep zo als je wilt dat de laatste dag voor je vakantie verloopt, snel; smooth en vlekkeloos. Maar misschien ben je ook in een bepaalde bui, dat wat er ook gebeurt, het je toch niet kan schelen. Nog een paar uurtjes en dan is de tijd van vrijheid blijheid aangebroken. En dat werkt heel lekker.

-oOo-

Een verhaal dat me wel erg aangreep… Aan boord, tijdens de vlucht Göthenborg naar Amsterdam. Ik word door mijn collega geïnformeerd dat een passagier zich af en toe nogal wat opmerkelijk gedraagt. Hij krabt zich voortdurend in zijn hals, ligt te draaien in zijn stoel, kijkt nogal wat wantrouwend om zich heen en snuift een paar maal duidelijk hoorbaar. Ik besluit een oogje in het zeil te houden. Even later stapt een andere passagier op me af. Ze vertelt dat ze het zaakje niet helemaal vertrouwt. Ze vindt de man nogal eng en denkt dat hij een paniekaanval heeft. Dat vind ik een nogal voorbarige conclusie en ik besluit het de man gewoon zelf te vragen. Ik stap op hem af en vraag: “Alles goed mijnheer?” Hij antwoordt deze vraag met ja. Ik voeg er aan toe dat als ik iets voor hem kan doen, dat hij dat dan moet zeggen. Hij knikt en zegt: “Nou… als u mijn huidallergie kan wegnemen, graag.” Ik vind dit nogal een raar antwoord op mijn vraag, want hij weet net zo goed als ik dat ik dat niet kan. Maar hij geeft te kennen dat hij frisse lucht erg op prijs stelt, dus ik draai de luchttoevoer knoppen boven zijn hoofd iets verder open (het woord in het vliegtuigjargon voor deze luchttoevoertjes vind ik zelf het meest grappige woord dat ik tot nu toe gehoord heb: `Punkah Louvres´, wie heeft hier ooit eerder van gehoord? Leuk woord voor Scrabble…).

Naar mijn inschatting is er niks mis met deze man. Hij heeft gewoon ontzettende jeuk, maar verder is hij geen hinder voor de medepassagiers en de vluchtuitvoering. Ik laat het erbij en we landen op Schiphol. Tijdens het uitstappen zie ik de man nog wat praten met mijn collega achterin. Na de vlucht maakt ze me deelgenoot van de inhoud van hun gesprek. En dit is wat hij zei: “Mevrouw? Ik ben geen `slechte passagier´. Ik hoop niet dat u dat denkt… Die mevrouw op de rij voor mij heeft vast allemaal lelijke dingen tegen u over mij verteld. Dat is niet waar. Mijn vluchten zijn al tweemaal op rij gecancelled. De reis duurt nu al zo lang, ik ben het zat en wil gewoon naar huis. Nu begint mijn allergie ook nog op te spelen en dan houd ik het helemaal niet meer. Ik heb niets kwaads in de zin, echt. Ik wil dat u dat weet.”

Mijn hart brak. Het vertederende aandoenlijke verhaal van de man. Hij bedoelde het allemaal zo goed en toch werd hij zwart afgeschilderd. Alle passagiers waren inmiddels al lang van boord dus we konden niks meer aan de situatie veranderen. Ik hoopte dus maar dat hij snel en veilig zonder verder oponthoud zijn eindbestemming zou bereiken. Ik gunde het hem zo.

-oOo-

Dit was het. Voorlopig dan. California here I come!